حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا عَوْفٌ عَنْ أَبِي نَضْرَةَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَأَقْبَلْنَا فِي جَيْشٍ مِنْ الْمَدِينَةِ قِبَلَ هَذَا الْمَشْرِقِ قَالَ فَكَانَ فِي الْجَيْشِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ صَيَّادٍ وَكَانَ لَا يُسَايِرُهُ أَحَدٌ وَلَا يُرَافِقُهُ وَلَا يُؤَاكِلُهُ وَلَا يُشَارِبُهُ وَيُسَمُّونَهُ الدَّجَّالَ فَبَيْنَا أَنَا ذَاتَ يَوْمٍ نَازِلٌ فِي مَنْزِلٍ لِي إِذْ رَآنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ صَيَّادٍ جَالِسًا فَجَاءَ حَتَّى جَلَسَ إِلَيَّ فَقَالَ يَا أَبَا سَعِيدٍ أَلَا تَرَى إِلَى مَا يَصْنَعُ النَّاسُ لَا يُسَايِرُنِي أَحَدٌ وَلَا يُرَافِقُنِي أَحَدٌ وَلَا يُشَارِبُنِي أَحَدٌ وَلَا يُؤَاكِلُنِي أَحَدٌ وَيَدْعُونِي الدَّجَّالَ وَقَدْ عَلِمْتَ أَنْتَ يَا أَبَا سَعِيدٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ الدَّجَّالَ لَا يَدْخُلُ الْمَدِينَةَ وَإِنِّي وُلِدْتُ بِالْمَدِينَةِ وَقَدْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ الدَّجَّالَ لَا يُولَدُ لَهُ وَقَدْ وُلِدَ لِي فَوَاللَّهِ لَقَدْ هَمَمْتُ مِمَّا يَصْنَعُ بِي هَؤُلَاءِ النَّاسُ أَنْ آخُذَ حَبْلًا فَأَخْلُوَ فَأَجْعَلَهُ فِي عُنُقِي فَأَخْتَنِقَ فَأَسْتَرِيحَ مِنْ هَؤُلَاءِ النَّاسِ وَاللَّهِ مَا أَنَا بِالدَّجَّالِ وَلَكِنْ وَاللَّهِ لَوْ شِئْتَ لَأَخْبَرْتُكَ بِاسْمِهِ وَاسْمِ أَبِيهِ وَاسْمِ أُمِّهِ وَاسْمِ الْقَرْيَةِ الَّتِي يَخْرُجُ مِنْهَا
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi: Biz Madinadan bir qoʻshinda mana bu mashriq tomonga yoʻl oldik. Qoʻshinda Abdulloh ibn Sayyod bor edi. Hech kim u bilan yonma-yon yurmas, unga hamroh boʻlmas, u bilan birga yemas va ichmas edi; uni Dajjol deb atashardi. Bir kuni men oʻz manzilimda tushib turgan edim, Abdulloh ibn Sayyod meni oʻtirgan holda koʻrib qoldi va kelib, yonimga oʻtirdi-da: «Ey Abu Said, odamlar qilayotgan ishni koʻrmayapsanmi? Hech kim men bilan yonma-yon yurmaydi, hech kim menga hamroh boʻlmaydi, hech kim men bilan ichmaydi, hech kim men bilan yemaydi va meni Dajjol deb ataydilar. Holbuki sen, ey Abu Said, Rasululloh ﷺ: ‹Albatta, Dajjol Madinaga kirmaydi›, deganlarini bilasan; men esa Madinada tugʻilganman. Yana men Rasululloh ﷺni: ‹Albatta, Dajjolning farzandi boʻlmaydi›, deganlarini eshitganman; menda esa farzand bor. Allohga qasamki, bu odamlarning menga qilayotgan ishlari sababli bir arqon olib, xilvatga chiqib, uni boʻynimga solib boʻgʻilishni va shu odamlardan qutulishni koʻnglimga tugdim. Allohga qasamki, men Dajjol emasman. Lekin, Allohga qasamki, xohlasang, men senga uning ismini, otasining ismini, onasining ismini va u chiqadigan qishloqning nomini aytib berardim», dedi.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) айтди: Биз Мадинадан бир қўшинда мана бу машриқ томонга йўл олдик. Қўшинда Абдуллоҳ ибн Сайёд бор эди. Ҳеч ким у билан ёнма-ён юрмас, унга ҳамроҳ бўлмас, у билан бирга емас ва ичмас эди; уни Дажжол деб аташарди. Бир куни мен ўз манзилимда тушиб турган эдим, Абдуллоҳ ибн Сайёд мени ўтирган ҳолда кўриб қолди ва келиб, ёнимга ўтирди-да: «Эй Абу Саид, одамлар қилаётган ишни кўрмаяпсанми? Ҳеч ким мен билан ёнма-ён юрмайди, ҳеч ким менга ҳамроҳ бўлмайди, ҳеч ким мен билан ичмайди, ҳеч ким мен билан емайди ва мени Дажжол деб атайдилар. Ҳолбуки сен, эй Абу Саид, Расулуллоҳ ﷺ: ‹Албатта, Дажжол Мадинага кирмайди›, деганларини биласан; мен эса Мадинада туғилганман. Яна мен Расулуллоҳ ﷺни: ‹Албатта, Дажжолнинг фарзанди бўлмайди›, деганларини эшитганман; менда эса фарзанд бор. Аллоҳга қасамки, бу одамларнинг менга қилаётган ишлари сабабли бир арқон олиб, хилватга чиқиб, уни бўйнимга солиб бўғилишни ва шу одамлардан қутулишни кўнглимга тугдим. Аллоҳга қасамки, мен Дажжол эмасман. Лекин, Аллоҳга қасамки, хоҳласанг, мен сенга унинг исмини, отасининг исмини, онасининг исмини ва у чиқадиган қишлоқнинг номини айтиб берардим», деди.