حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ سُفْيَانَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْأَصَمِّ قَالَ سَمِعْتُ أَنَسًا يَقُولُإِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبَا بَكْرٍ وَعُمَرَ وَعُثْمَانَ كَانُوا يُتِمُّونَ التَّكْبِيرَ يُكَبِّرُونَ إِذَا سَجَدُوا وَإِذَا رَفَعُوا قَالَ يَحْيَى أَوْ خَفَضُوا
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ, Abu Bakr, Umar va Usmon (roziyallohu anhum) takbirni toʻliq aytar edilar: sajdaga borganlarida ham, (boshlarini) koʻtarganlarida ham takbir aytar edilar. Yahyo: «yoki (boshlarini) pastlatganlarida», dedi.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ, Абу Бакр, Умар ва Усмон (розияллоҳу анҳум) такбирни тўлиқ айтар эдилар: саждага борганларида ҳам, (бошларини) кўтарганларида ҳам такбир айтар эдилар. Яҳё: «ёки (бошларини) пастлатганларида», деди.