حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ سَلْمٍ الْعَلَوِيِّ قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأَى عَلَى رَجُلٍ صُفْرَةً فَكَرِهَهَا قَالَ لَوْ أَمَرْتُمْ هَذَا أَنْ يَغْسِلَ هَذِهِ الصُّفْرَةَ قَالَ وَكَانَ لَا يَكَادُ يُوَاجِهُ أَحَدًا فِي وَجْهِهِ بِشَيْءٍ يَكْرَهُهُ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ bir kishining ustida sargʻishlik (zaʼfaron izi)ni koʻrib, uni yoqtirmadilar va: «Agar bunga shu sargʻishlikni yuvib tashlashni buyursangizlar (yaxshi boʻlardi)», dedilar. (Anas) dedi: U zot birovning yuziga qarab, u yoqtirmaydigan biror narsani deyarli aytmas edilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ бир кишининг устида сарғишлик (заъфарон изи)ни кўриб, уни ёқтирмадилар ва: «Агар бунга шу сарғишликни ювиб ташлашни буюрсангизлар (яхши бўларди)», дедилар. (Анас) деди: У зот бировнинг юзига қараб, у ёқтирмайдиган бирор нарсани деярли айтмас эдилар.