حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بَكْرٍ أَبُو وَهْبٍ حَدَّثَنَا سِنَانُ بْنُ رَبِيعَةَ عَنِ الْحَضْرَمِيِّ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍأَنَّ امْرَأَةً أَتَتْ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ ابْنَةٌ لِي كَذَا وَكَذَا ذَكَرَتْ مِنْ حُسْنِهَا وَجَمَالِهَا فَآثَرْتُكَ بِهَا فَقَالَ قَدْ قَبِلْتُهَا فَلَمْ تَزَلْ تَمْدَحُهَا حَتَّى ذَكَرَتْ أَنَّهَا لَمْ تَصْدَعْ وَلَمْ تَشْتَكِ شَيْئًا قَطُّ قَالَ لَا حَاجَةَ لِي فِي ابْنَتِكِ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir ayol Nabiy ﷺ ning huzurlariga kelib: «Yo Rasululloh, mening bir qizim shunday-shunday», deb uning husni va goʻzalligini zikr qildi va: «Uni sizga (nikohlashni) ixtiyor qildim», dedi. U zot: «Uni qabul qildim», dedilar. Ayol uni maqtashda davom etib, oxiri: «U hech qachon bosh ogʻrigʻini koʻrmagan, hech narsadan shikoyat qilmagan», dedi. Shunda u zot: «Qizingga menda hojat yoʻq», dedilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир аёл Набий ﷺ нинг ҳузурларига келиб: «Ё Расулуллоҳ, менинг бир қизим шундай-шундай», деб унинг ҳусни ва гўзаллигини зикр қилди ва: «Уни сизга (никоҳлашни) ихтиёр қилдим», деди. У зот: «Уни қабул қилдим», дедилар. Аёл уни мақташда давом этиб, охири: «У ҳеч қачон бош оғриғини кўрмаган, ҳеч нарсадан шикоят қилмаган», деди. Шунда у зот: «Қизингга менда ҳожат йўқ», дедилар.