حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَنِي حُمَيْدٌ الطَّوِيلُ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ الْأَنْصَارِيِّأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا غَشِيَ قَرْيَةً بَيَاتًا لَمْ يُغِرْ حَتَّى يُصْبِحَ فَإِنْ سَمِعَ تَأْذِينًا لِلصَّلَاةِ أَمْسَكَ وَإِنْ لَمْ يَسْمَعْ تَأْذِينًا لِلصَّلَاةِ أَغَارَ
Anas ibn Molik al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ biror qishloqqa kechasi yetib borsalar, tong otguncha hujum qilmas edilar. Agar namozga aytilgan azonni eshitsalar, (hujumdan) tiyilar; namozga aytilgan azonni eshitmasalar, hujum qilar edilar.Анас ибн Молик ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ бирор қишлоққа кечаси етиб борсалар, тонг отгунча ҳужум қилмас эдилар. Агар намозга айтилган азонни эшитсалар, (ҳужумдан) тийилар; намозга айтилган азонни эшитмасалар, ҳужум қилар эдилар.