حَدَّثَنَا أَبُو سَلَمَةَ الْخُزَاعِيُّ أَنْبَأَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلَالٍ قَالَ حَدَّثَنِي رَبِيعَةُ بْنُ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِأَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ يَنْعَتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا شَاءَ أَنْ يَنْعَتَهُ قَالَ ثُمَّ سَمِعْتُ أَنَسًا يَقُولُ وَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَبْعَةً مِنْ الْقَوْمِ لَيْسَ بِالْقَصِيرِ وَلَا بِالطَّوِيلِ الْبَائِنِ أَزْهَرَ لَيْسَ بِالْآدَمِ وَلَا بِالْأَبْيَضِ وَلَا الْأَمْهَقِ رَجِلَ الشَّعْرِ لَيْسَ بِالسَّبْطِ وَلَا الْجَعْدِ الْقَطَطِ بُعِثَ عَلَى رَأْسِ أَرْبَعِينَ أَقَامَ بِمَكَّةَ عَشْرًا وَبِالْمَدِينَةِ عَشْرًا وَتُوُفِّيَ عَلَى رَأْسِ سِتِّينَ سَنَةً لَيْسَ فِي رَأْسِهِ وَلِحْيَتِهِ عِشْرُونَ شَعَرَةً بَيْضَاءَ
Rabiʼa ibn Abu Abdurrahmon Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)ning Nabiy ﷺni oʻzi xohlagancha vasf qilayotganini eshitdi. U aytdi: Soʻng men Anasning shunday deganini eshitdim: Nabiy ﷺ qavm orasida oʻrta boʻyli edilar — na past, na haddan tashqari uzun; nurli edilar — na bugʻdayrang, na oq, na haddan tashqari oqargan; sochlari toʻlqinsimon edi — na tekis, na burama jingalak. U zot qirq yoshga toʻlganda paygʻambar qilib yuborildilar; Makkada oʻn yil, Madinada oʻn yil turdilar va oltmish yoshga toʻlganda vafot etdilar. Bosh va soqollarida yigirmata oq soch ham yoʻq edi.Рабиъа ибн Абу Абдурраҳмон Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)нинг Набий ﷺни ўзи хоҳлаганча васф қилаётганини эшитди. У айтди: Сўнг мен Анаснинг шундай деганини эшитдим: Набий ﷺ қавм орасида ўрта бўйли эдилар — на паст, на ҳаддан ташқари узун; нурли эдилар — на буғдайранг, на оқ, на ҳаддан ташқари оқарган; сочлари тўлқинсимон эди — на текис, на бурама жингалак. У зот қирқ ёшга тўлганда пайғамбар қилиб юборилдилар; Маккада ўн йил, Мадинада ўн йил турдилар ва олтмиш ёшга тўлганда вафот этдилар. Бош ва соқолларида йигирмата оқ соч ҳам йўқ эди.