Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Uhud kuni Nabiy ﷺ yuzlaridan qonni artar va: «Oʻz Nabiysining boshini yorib, tishini sindirgan qavm — u esa ularni Allohga chorlab turgan bir holda — qanday najot topadi?», — der edilar. Shunda Alloh azza va jalla: {Bu ishda sening qoʻlingda hech narsa yoʻq: yo (Alloh) ularning tavbasini qabul qilur, yo ularni azoblar; zero, ular zolimlardir} (oyatini) nozil qildi.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Уҳуд куни Набий ﷺ юзларидан қонни артар ва: «Ўз Набийсининг бошини ёриб, тишини синдирган қавм — у эса уларни Аллоҳга чорлаб турган бир ҳолда — қандай нажот топади?», — дер эдилар. Шунда Аллоҳ азза ва жалла: {Бу ишда сенинг қўлингда ҳеч нарса йўқ: ё (Аллоҳ) уларнинг тавбасини қабул қилур, ё уларни азоблар; зеро, улар золимлардир} (оятини) нозил қилди.