حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ قَالَ أَخْبَرَنَا ثَابِتٌ وَحُمَيْدٌ عَنْ أَنَسٍأَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ قَدِمَ الْمَدِينَةَ فَآخَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ سَعْدِ بْنِ الرَّبِيعِ الْأَنْصَارِيِّ فَقَالَ لَهُ سَعْدٌ أَيْ أَخِي أَنَا أَكْثَرُ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مَالًا فَانْظُرْ شَطْرَ مَالِي فَخُذْهُ وَتَحْتِي امْرَأَتَانِ فَانْظُرْ أَيُّهُمَا أَعْجَبُ إِلَيْكَ حَتَّى أُطَلِّقَهَا فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بَارَكَ اللَّهُ لَكَ فِي أَهْلِكَ وَمَالِكَ دُلُّونِي عَلَى السُّوقِ فَدَلُّوهُ عَلَى السُّوقِ فَذَهَبَ فَاشْتَرَى وَبَاعَ وَرَبِحَ فَجَاءَ بِشَيْءٍ مِنْ أَقِطٍ وَسَمْنٍ ثُمَّ لَبِثَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَلْبَثَ فَجَاءَ وَعَلَيْهِ رَدْعُ زَعْفَرَانٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَهْيَمْ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ تَزَوَّجْتُ امْرَأَةً فَقَالَ مَا أَصْدَقْتَهَا قَالَ وَزْنَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ قَالَ أَوْلِمْ وَلَوْ بِشَاةٍقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَلَقَدْ رَأَيْتُنِي وَلَوْ رَفَعْتُ حَجَرًا لَرَجَوْتُ أَنْ أُصِيبَ ذَهَبًا أَوْ فِضَّةً
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Abdurahmon ibn Avf Madinaga kelganida Rasululloh ﷺ u bilan Saʼd ibn Rabiʼ al-Ansoriy orasini birodar qildilar. Saʼd unga: «Ey birodarim, men Madina ahlining eng koʻp molliginiman; molimning yarmiga qara va uni ol. Nikohimda ikki ayol bor; qaysi biri senga koʻproq yoqsa, qara — uni taloq qilaman», dedi. Abdurahmon: «Alloh senga ahlingda va molingda baraka bersin. Menga bozorni koʻrsatinglar», dedi. Unga bozorni koʻrsatishdi. U borib sotib oldi, sotdi va foyda qildi; bir oz quritilgan qatiq va sariyogʻ olib keldi. Soʻng Alloh xohlagancha turdi va ustida zaʼfaron izi bilan keldi. Rasululloh ﷺ: «Bu nima?» dedilar. U: «Yo Rasululloh, bir ayolga uylandim», dedi. U zot: «Unga qancha mahr berding?» dedilar. U: «Bir danak ogʻirligida oltin», dedi. U zot: «Valima ber, garchi bir qoʻy bilan boʻlsa ham», dedilar. Abdurahmon dedi: Oʻzimni shunday koʻrdimki, agar bir toshni koʻtarsam, ostidan oltin yoki kumush topishimni umid qilardim.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Абдураҳмон ибн Авф Мадинага келганида Расулуллоҳ ﷺ у билан Саъд ибн Рабиъ ал-Ансорий орасини биродар қилдилар. Саъд унга: «Эй биродарим, мен Мадина аҳлининг энг кўп моллигиниман; молимнинг ярмига қара ва уни ол. Никоҳимда икки аёл бор; қайси бири сенга кўпроқ ёқса, қара — уни талоқ қиламан», деди. Абдураҳмон: «Аллоҳ сенга аҳлингда ва молингда барака берсин. Менга бозорни кўрсатинглар», деди. Унга бозорни кўрсатишди. У бориб сотиб олди, сотди ва фойда қилди; бир оз қуритилган қатиқ ва сариёғ олиб келди. Сўнг Аллоҳ хоҳлаганча турди ва устида заъфарон изи билан келди. Расулуллоҳ ﷺ: «Бу нима?» дедилар. У: «Ё Расулуллоҳ, бир аёлга уйландим», деди. У зот: «Унга қанча маҳр бердинг?» дедилар. У: «Бир данак оғирлигида олтин», деди. У зот: «Валима бер, гарчи бир қўй билан бўлса ҳам», дедилар. Абдураҳмон деди: Ўзимни шундай кўрдимки, агар бир тошни кўтарсам, остидан олтин ёки кумуш топишимни умид қилардим.