حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا سُلَيْمُ بْنُ أَخْضَرَ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ حَدَّثَنِي هِشَامُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَلَمَّا كَانَ يَوْمُ حُنَيْنٍ وَجَمَعَتْ هَوَازِنُ وَغَطَفَانُ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَمْعًا كَثِيرًا وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَئِذٍ فِي عَشَرَةِ آلَافٍ أَوْ أَكْثَرَ مِنْ عَشَرَةِ آلَافٍ قَالَ وَمَعَهُ الطُّلَقَاءُ قَالَ فَجَاءُوا بِالنَّعَمِ وَالذُّرِّيَّةِ فَجُعِلُوا خَلْفَ ظُهُورِهِمْ قَالَ فَلَمَّا الْتَقَوْا وَلَّى النَّاسُ قَالَ وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَئِذٍ عَلَى بَغْلَةٍ بَيْضَاءَ قَالَ فَنَزَلَ وَقَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ قَالَ وَنَادَى يَوْمَئِذٍ نِدَاءَيْنِ لَمْ يُخْلَطْ بَيْنَهُمَا كَلَامٌ فَالْتَفَتَ عَنْ يَمِينِهِ فَقَالَ أَيْ مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ قَالُوا لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَبْشِرْ نَحْنُ مَعَكَ ثُمَّ الْتَفَتَ عَنْ يَسَارِهِ فَقَالَ أَيْ مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ قَالُوا لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَحْنُ مَعَكَ ثُمَّ نَزَلَ بِالْأَرْضِ وَالْتَقَوْا فَهَزَمُوا وَأَصَابُوا مِنْ الْغَنَائِمِ فَأَعْطَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الطُّلَقَاءَ وَقَسَمَ فِيهَا فَقَالَتْ الْأَنْصَارُ نُدْعَى عِنْدَ الْكَرَّةِ وَتُقْسَمُ الْغَنِيمَةُ لِغَيْرِنَا فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَمَعَهُمْ وَقَعَدَ فِي قُبَّةٍ فَقَالَ أَيْ مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ مَا حَدِيثٌ بَلَغَنِي عَنْكُمْ فَسَكَتُوا ثُمَّ قَالَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ لَوْ أَنَّ النَّاسَ سَلَكُوا وَادِيًا وَسَلَكَتْ الْأَنْصَارُ شِعْبًا لَأَخَذْتُ شِعْبَ الْأَنْصَارِ ثُمَّ قَالَ أَمَا تَرْضَوْنَ أَنْ يَذْهَبَ النَّاسُ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) aytdi: Hunayn kuni boʻlganda, Havozin va Gʻatafon Nabiy ﷺga qarshi katta jamoa toʻpladilar. Nabiy ﷺ esa oʻsha kuni oʻn ming yoki oʻn mingdan koʻproq (kishi) bilan edilar; u zotning yonlarida tulaqolar ham bor edi. (Rovi) aytdi: (Havozinliklar) chorva mollari va bola-chaqalarini olib kelib, ularni orqalariga qoʻydilar. (Rovi) aytdi: Ikki tomon toʻqnashganda, odamlar orqaga qaytdilar. Nabiy ﷺ oʻsha kuni oq xachir ustida edilar. (Rovi) aytdi: U zot (undan) tushib: «Men Allohning bandasi va Rasulidirman», dedilar. (Rovi) aytdi: Oʻsha kuni u zot ikki marta nido qildilar, ikkovining orasiga boshqa soʻz qoʻshilmadi: oʻng tomonlariga oʻgirilib: «Ey ansorlar jamoasi!» dedilar. Ular: «Labbayka, ey Allohning Rasuli, xushxabar boʻlsin, biz siz bilan birgamiz», dedilar. Soʻng chap tomonlariga oʻgirilib: «Ey ansorlar jamoasi!» dedilar. Ular: «Labbayka, ey Allohning Rasuli, biz siz bilan birgamiz», dedilar. Soʻng u zot yerga tushdilar; (ikki tomon) toʻqnashdi va (dushman) magʻlub boʻldi, (musulmonlar) gʻanimatlar oldilar. Nabiy ﷺ tulaqolarga berdilar va (gʻanimatni) ular orasida taqsimladilar. Shunda ansorlar: «Hujum paytida biz chaqirilamiz, gʻanimat esa bizdan boshqalarga taqsimlanadi», dedilar. Bu (gap) Nabiy ﷺga yetdi. U zot ularni jamlab, bir chodirda oʻtirdilar-da: «Ey ansorlar jamoasi, mengacha yetgan bu gap nima?» dedilar. Ular jim qoldilar. Soʻng u zot: «Ey ansorlar jamoasi, agar odamlar bir vodiydan yursa-yu, ansorlar bir daradan yursa, men ansorlarning darasidan yurgan boʻlardim», dedilar. Soʻng: «Odamlar ketishiga rozi boʻlmaysizlarmi...», dedilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу) айтди: Ҳунайн куни бўлганда, Ҳавозин ва Ғатафон Набий ﷺга қарши катта жамоа тўпладилар. Набий ﷺ эса ўша куни ўн минг ёки ўн мингдан кўпроқ (киши) билан эдилар; у зотнинг ёнларида тулақолар ҳам бор эди. (Рови) айтди: (Ҳавозинликлар) чорва моллари ва бола-чақаларини олиб келиб, уларни орқаларига қўйдилар. (Рови) айтди: Икки томон тўқнашганда, одамлар орқага қайтдилар. Набий ﷺ ўша куни оқ хачир устида эдилар. (Рови) айтди: У зот (ундан) тушиб: «Мен Аллоҳнинг бандаси ва Расулидирман», дедилар. (Рови) айтди: Ўша куни у зот икки марта нидо қилдилар, икковининг орасига бошқа сўз қўшилмади: ўнг томонларига ўгирилиб: «Эй ансорлар жамоаси!» дедилар. Улар: «Лаббайка, эй Аллоҳнинг Расули, хушхабар бўлсин, биз сиз билан биргамиз», дедилар. Сўнг чап томонларига ўгирилиб: «Эй ансорлар жамоаси!» дедилар. Улар: «Лаббайка, эй Аллоҳнинг Расули, биз сиз билан биргамиз», дедилар. Сўнг у зот ерга тушдилар; (икки томон) тўқнашди ва (душман) мағлуб бўлди, (мусулмонлар) ғаниматлар олдилар. Набий ﷺ тулақоларга бердилар ва (ғаниматни) улар орасида тақсимладилар. Шунда ансорлар: «Ҳужум пайтида биз чақириламиз, ғанимат эса биздан бошқаларга тақсимланади», дедилар. Бу (гап) Набий ﷺга етди. У зот уларни жамлаб, бир чодирда ўтирдилар-да: «Эй ансорлар жамоаси, менгача етган бу гап нима?» дедилар. Улар жим қолдилар. Сўнг у зот: «Эй ансорлар жамоаси, агар одамлар бир водийдан юрса-ю, ансорлар бир дарадан юрса, мен ансорларнинг дарасидан юрган бўлардим», дедилар. Сўнг: «Одамлар кетишига рози бўлмайсизларми...», дедилар.