حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ وَحَجَّاجٌ أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ قَالَ سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ الْمُنْكَدِرِ قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ قَالَدَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا وَجِعٌ لَا أَعْقِلُ قَالَ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ صَبَّ عَلَيَّ أَوْ قَالَ صَبُّوا عَلَيَّ فَعَقَلْتُ فَقُلْتُ إِنَّهُ لَا يَرِثُنِي إِلَّا كَلَالَةٌ فَكَيْفَ الْمِيرَاثُ قَالَ فَنَزَلَتْ آيَةُ الْفَرْضِ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi: Men ogʻriqdan hushimni yoʻqotgan holimda Rasululloh ﷺ huzurimga kirdilar. U zot tahorat qildilar, soʻng (tahorat suvini) ustimga sepdilar — yoki: «Uning ustiga sepinglar», dedilar. Shunda men hushimga keldim va: «Menga faqat kalola meros boʻladi, bas, meros qanday boʻladi?» dedim. Shunda farz (meros) oyati nozil boʻldi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди: Мен оғриқдан ҳушимни йўқотган ҳолимда Расулуллоҳ ﷺ ҳузуримга кирдилар. У зот таҳорат қилдилар, сўнг (таҳорат сувини) устимга сепдилар — ёки: «Унинг устига сепинглар», дедилар. Шунда мен ҳушимга келдим ва: «Менга фақат калола мерос бўлади, бас, мерос қандай бўлади?» дедим. Шунда фарз (мерос) ояти нозил бўлди.