حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ ابْنِ الْمُنْكَدِرِ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُوُلِدَ لِرَجُلٍ مِنَّا غُلَامٌ فَأَسْمَاهُ الْقَاسِمَ فَقُلْنَا لَا نُكَنِّيكَ أَبَا الْقَاسِمِ وَلَا نُنْعِمُكَ عَيْنًا فَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ أَسْمِ ابْنَكَ عَبْدَ الرَّحْمَنِ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bizdan bir kishining oʻgʻil farzandi tugʻildi va u unga al-Qosim deb ot qoʻydi. Shunda biz: «Seni Abul-Qosim deb kunyalamaymiz va koʻzingni quvontirmaymiz», dedik. U Nabiy ﷺ huzuriga kelib, bu haqda u zotga aytib berdi. U zot: «Oʻgʻlingga Abdurahmon deb ot qoʻy», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Биздан бир кишининг ўғил фарзанди туғилди ва у унга ал-Қосим деб от қўйди. Шунда биз: «Сени Абул-Қосим деб куняламаймиз ва кўзингни қувонтирмаймиз», дедик. У Набий ﷺ ҳузурига келиб, бу ҳақда у зотга айтиб берди. У зот: «Ўғлингга Абдураҳмон деб от қўй», дедилар.