حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ ح وَرَوْحٌ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُكَتَبَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى كُلِّ بَطْنٍ عُقُولَهُ ثُمَّ إِنَّهُ كَتَبَ أَنَّهُ لَا يَحِلُّ أَنْ يُتَوَالَى مَوْلَى رَجُلٍ مُسْلِمٍ بِغَيْرِ إِذْنِهِ قَالَ رَوْحٌ يُتَوَلَّى
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ har bir qabilaga oʻz (toʻlashi lozim boʻlgan) diyatlarini yozib (belgilab) qoʻydilar. Soʻng: «Musulmon kishining ozod qilgan qulini uning iznisiz oʻziga (xoja qilib) olish halol emas», deb yozdilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ ҳар бир қабилага ўз (тўлаши лозим бўлган) диятларини ёзиб (белгилаб) қўйдилар. Сўнг: «Мусулмон кишининг озод қилган қулини унинг изнисиз ўзига (хожа қилиб) олиш ҳалол эмас», деб ёздилар.