حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا غَالِبُ بْنُ سُلَيْمَانَ أَبُو صَالِحٍ عَنْ كَثِيرِ بْنِ زِيَادٍ البُرْسَانِيِّ عَنْ أَبِي سُمَيَّةَ قَالَاخْتَلَفْنَا هَاهُنَا فِي الْوُرُودِ فَقَالَ بَعْضُنَا لَا يَدْخُلُهَا مُؤْمِنٌ وَقَالَ بَعْضُنَا يَدْخُلُونَهَا جَمِيعًا ثُمَّ يُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا فَلَقِيتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ فَقُلْتُ لَهُ إِنَّا اخْتَلَفْنَا فِي ذَلِكَ الْوُرُودِ فَقَالَ بَعْضُنَا لَا يَدْخُلُهَا مُؤْمِنٌ وَقَالَ بَعْضُنَا يَدْخُلُونَهَا جَمِيعًا فَأَهْوَى بِإِصْبَعَيْهِ إِلَى أُذُنَيْهِ وَقَالَ صُمَّتَا إِنْ لَمْ أَكُنْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ الْوُرُودُ الدُّخُولُ لَا يَبْقَى بَرٌّ وَلَا فَاجِرٌ إِلَّا دَخَلَهَا فَتَكُونُ عَلَى الْمُؤْمِنِ بَرْدًا وَسَلَامًا كَمَا كَانَتْ عَلَى إِبْرَاهِيمَ حَتَّى إِنَّ لِلنَّارِ أَوْ قَالَ لِجَهَنَّمَ ضَجِيجًا مِنْ بَرْدِهِمْ ثُمَّ يُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَيَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيهَا جِثِيًّا
Abu Sumayya aytdi: Biz bu yerda «vurud» (doʻzaxga kirish) haqida ixtilof qildik. Baʼzimiz: «Unga moʻmin kirmaydi», dedik; baʼzimiz esa: «Hammalari unga kiradilar, soʻng Alloh taqvo qilganlarni najot beradi», dedik. Soʻng men Jobir ibn Abdullohni uchratib, unga: «Biz oʻsha vurud haqida ixtilof qildik: baʼzimiz ‹unga moʻmin kirmaydi›, baʼzimiz esa ‹hammalari unga kiradilar› dedik», dedim. Shunda u ikki barmogʻini quloqlariga tomon eltib: «Agar men Rasululloh ﷺning: ‹Vurud — kirishdir; birorta yaxshi ham, yomon ham qolmaydi, hammasi unga kiradi. U esa moʻminga — Ibrohimga salqin va omonlik boʻlgani kabi — salqin va omonlik boʻladi; hatto doʻzax — yoki jahannam dedi — ularning sovugʻidan (uvillab) shovqin soladi. Soʻng Alloh taqvo qilganlarni najot beradi va zolimlarni unda tiz choʻkkan holda qoldiradi›, deganlarini eshitmagan boʻlsam, mana shu ikkovi kar boʻlsin», dedi.Абу Сумайя айтди: Биз бу ерда «вуруд» (дўзахга кириш) ҳақида ихтилоф қилдик. Баъзимиз: «Унга мўмин кирмайди», дедик; баъзимиз эса: «Ҳаммалари унга кирадилар, сўнг Аллоҳ тақво қилганларни нажот беради», дедик. Сўнг мен Жобир ибн Абдуллоҳни учратиб, унга: «Биз ўша вуруд ҳақида ихтилоф қилдик: баъзимиз ‹унга мўмин кирмайди›, баъзимиз эса ‹ҳаммалари унга кирадилар› дедик», дедим. Шунда у икки бармоғини қулоқларига томон элтиб: «Агар мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Вуруд — киришдир; бирорта яхши ҳам, ёмон ҳам қолмайди, ҳаммаси унга киради. У эса мўминга — Иброҳимга салқин ва омонлик бўлгани каби — салқин ва омонлик бўлади; ҳатто дўзах — ёки жаҳаннам деди — уларнинг совуғидан (увиллаб) шовқин солади. Сўнг Аллоҳ тақво қилганларни нажот беради ва золимларни унда тиз чўккан ҳолда қолдиради›, деганларини эшитмаган бўлсам, мана шу иккови кар бўлсин», деди.