Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ ansorlardan bir kishining oldiga kirdilar; yonlarida u zotning bir sherigi bor edi. U zot salom berdilar-da, unga: «Agar yoningda mana shu kechada meshda qoʻnib qolgan suv boʻlsa (yaxshi); boʻlmasa, biz ogʻiz bilan ichamiz», dedilar. U kishi esa oʻz bogʻida suvni burib turgan edi. U kishi: «Yonimda qoʻngan suv bor», dedi va ikkovlarini chayla tomon boshlab bordi. Soʻng bir qadahga suv quyib, uning ustiga xonaki (echkisi)dan sut sogʻdi. Rasululloh ﷺ ichdilar, soʻng u zot bilan birga kelgan kishi ham ichdi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ ансорлардан бир кишининг олдига кирдилар; ёнларида у зотнинг бир шериги бор эди. У зот салом бердилар-да, унга: «Агар ёнингда мана шу кечада мешда қўниб қолган сув бўлса (яхши); бўлмаса, биз оғиз билан ичамиз», дедилар. У киши эса ўз боғида сувни буриб турган эди. У киши: «Ёнимда қўнган сув бор», деди ва икковларини чайла томон бошлаб борди. Сўнг бир қадаҳга сув қуйиб, унинг устига хонаки (эчкиси)дан сут соғди. Расулуллоҳ ﷺ ичдилар, сўнг у зот билан бирга келган киши ҳам ичди.