حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُكُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا وَذَلِكَ فِي رَمَضَانَ فَصَامَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَضَعُفَ ضَعْفًا شَدِيدًا وَكَادَ الْعَطَشُ أَنْ يَقْتُلَهُ وَجَعَلَتْ نَاقَتُهُ تَدْخُلُ تَحْتَ الْعِضَاهِ فَأُخْبِرَ بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ ائْتُونِي بِهِ فَأُتِيَ بِهِ فَقَالَ أَلَسْتَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَفْطِرْ فَأَفْطَرَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَابِقٍ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ طَهْمَانَ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ قَالَ صَامَ رَجُلٌ مِنَّا وَنَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي بَعْضِ مَغَازِيهِ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ قَالَ ثُمَّ دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِقَدَحٍ فَرَفَعَهُ عَلَى يَدَيْهِ فَشَرِبَ لِيَرَى النَّاسُ أَنَّهُ لَيْسَ بِصَائِمٍ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Biz Nabiy ﷺ bilan birga u zot qilgan bir gʻazotda edik, bu Ramazonda edi. Nabiy ﷺning ashoblaridan bir kishi roʻza tutdi va qattiq holsizlanib qoldi, chanqoq uni oʻldirayozdi; tuyasi esa tikanli daraxtlar tagiga kira boshladi. Buni Nabiy ﷺga xabar qilishdi. U zot: «Uni menga keltiringlar», dedilar. U keltirildi. U zot: «Sen Alloh yoʻlida va Rasululloh ﷺ bilan birga emasmisan? Roʻzangni och», dedilar. U roʻzasini ochdi. Bizga Muhammad ibn Sobiq soʻzlab berdi, unga Ibrohim ibn Tahmon, u Abuz-Zubayrdan, u Jobirdan (rivoyat qildi): U aytdi: Biz Rasululloh ﷺ bilan baʼzi gʻazotlarida boʻlganimizda, bizdan bir kishi roʻza tutdi — soʻng uning maʼnosini zikr qildi. (Roviy) aytdi: Soʻng Rasululloh ﷺ bir qadah (suv) soʻrab, uni qoʻllariga koʻtardilar va odamlar u zot roʻzador emasliklarini koʻrsinlar deb ichdilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Биз Набий ﷺ билан бирга у зот қилган бир ғазотда эдик, бу Рамазонда эди. Набий ﷺнинг ашобларидан бир киши рўза тутди ва қаттиқ ҳолсизланиб қолди, чанқоқ уни ўлдираёзди; туяси эса тиканли дарахтлар тагига кира бошлади. Буни Набий ﷺга хабар қилишди. У зот: «Уни менга келтиринглар», дедилар. У келтирилди. У зот: «Сен Аллоҳ йўлида ва Расулуллоҳ ﷺ билан бирга эмасмисан? Рўзангни оч», дедилар. У рўзасини очди. Бизга Муҳаммад ибн Собиқ сўзлаб берди, унга Иброҳим ибн Таҳмон, у Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан (ривоят қилди): У айтди: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан баъзи ғазотларида бўлганимизда, биздан бир киши рўза тутди — сўнг унинг маъносини зикр қилди. (Ровий) айтди: Сўнг Расулуллоҳ ﷺ бир қадаҳ (сув) сўраб, уни қўлларига кўтардилар ва одамлар у зот рўзадор эмасликларини кўрсинлар деб ичдилар.