حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا سَقَطَتْ اللُّقْمَةُ مِنْ يَدِ أَحَدِكُمْ فَلْيُمِطْ مَا كَانَ عَلَيْهَا مِنْ الْأَذَى وَلَا يَدَعْهَا لِلشَّيْطَانِ وَلَا يَمْسَحْ يَدَهُ بِالْمِنْدِيلِ وَلْيَلْعَقْ أَصَابِعَهُ فَإِنَّهُ لَا يَدْرِي فِي أَيِّ طَعَامِهِ الْبَرَكَةُ
Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Birortangizning qoʻlidan luqma tushib ketsa, undagi yuqumni ketkazsin va uni shaytonga qoldirmasin. Barmoqlarini yalamaguncha qoʻlini sochiqqa artmasin, zero u taomining qaysi (qism)ida baraka borligini bilmaydi», dedilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бирортангизнинг қўлидан луқма тушиб кетса, ундаги юқумни кетказсин ва уни шайтонга қолдирмасин. Бармоқларини яламагунча қўлини сочиққа артмасин, зеро у таомининг қайси (қисм)ида барака борлигини билмайди», дедилар.