Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ ning ayollari u zotdan nafaqa soʻradilar, ammo u zotning huzurlarida hech narsa yoʻq edi, shu holda ular u zotni siqib qoʻydilar. Shunda Abu Bakr kelib, kirishga izn soʻradi, unga izn berilmadi. Soʻng Umar kelib, izn soʻradi, unga ham izn berilmadi. Keyin ikkovlari yana izn soʻrashdi va ularga izn berildi. Ular u zotni ayollari orasida topdilar. Umar u zotga: «Ey Allohning Rasuli, Zaydning qizi mendan nafaqa soʻragan edi, men uni turtib yubordim», — yoki shunga oʻxshash bir soʻz aytdi — bu bilan u zotni kuldirmoqchi boʻldi. U zot ozoq tishlari koʻringuncha kuldilar va: «Nafsim qoʻlida boʻlgan Zot bilan qasamki, meni faqat shu ushlab turibdi», dedilar. Shunda ikkovlari oʻz qizlari tomon turib, ularning qoʻllaridan ushlab: «Rasululloh ﷺ dan u zotning huzurlarida yoʻq narsani soʻraysizlarmi?» dedilar. Rasululloh ﷺ esa ikkovlarini ulardan (bunday qilishdan) qaytardilar. Ular: «Boshqa qaytarmaymiz», dedilar. Ana oʻshanda taxyir (ixtiyor berish) oyati nozil boʻldi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ нинг аёллари у зотдан нафақа сўрадилар, аммо у зотнинг ҳузурларида ҳеч нарса йўқ эди, шу ҳолда улар у зотни сиқиб қўйдилар. Шунда Абу Бакр келиб, киришга изн сўради, унга изн берилмади. Сўнг Умар келиб, изн сўради, унга ҳам изн берилмади. Кейин икковлари яна изн сўрашди ва уларга изн берилди. Улар у зотни аёллари орасида топдилар. Умар у зотга: «Эй Аллоҳнинг Расули, Зайднинг қизи мендан нафақа сўраган эди, мен уни туртиб юбордим», — ёки шунга ўхшаш бир сўз айтди — бу билан у зотни кулдирмоқчи бўлди. У зот озоқ тишлари кўрингунча кулдилар ва: «Нафсим қўлида бўлган Зот билан қасамки, мени фақат шу ушлаб турибди», дедилар. Шунда икковлари ўз қизлари томон туриб, уларнинг қўлларидан ушлаб: «Расулуллоҳ ﷺ дан у зотнинг ҳузурларида йўқ нарсани сўрайсизларми?» дедилар. Расулуллоҳ ﷺ эса икковларини улардан (бундай қилишдан) қайтардилар. Улар: «Бошқа қайтармаймиз», дедилар. Ана ўшанда тахйир (ихтиёр бериш) ояти нозил бўлди.