حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ حَدَّثَنَا أَبُو عَقِيلٍ يَعْنِي بَشِيرَ بْنَ عُقْبَةَ الدَّوْرَقِيَّ حَدَّثَنَا أَبُو الْمُتَوَكِّلِ النَّاجِيُّ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَسَافَرْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ وَأَحْسِبُهُ قَالَ غَازِيًا فَلَمَّا أَقْبَلْنَا قَافِلِينَ قَالَ مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَتَعَجَّلَ فَلْيَتَعَجَّلْ وَأَنَا عَلَى جَمَلٍ أَرْمَكَ لَيْسَ فِي الْجُنْدِ مِثْلُهُ فَانْدَفَعْتُ عَلَيْهِ فَإِذَا النَّاسُ خَلْفِي فَبَيْنَا أَنَا كَذَلِكَ إِذْ قَامَ جَمَلِي فَجَعَلَ لَا يَتَحَرَّكُ فَإِذَا صَوْتُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مَا شَأْنُ جَمَلِكَ يَا جَابِرُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَا أَدْرِي مَا عَرَضَ لَهُ قَالَ اسْتَمْسِكْ وَأَعْطِنِي السَّوْطَ فَأَعْطَيْتُهُ السَّوْطَ فَضَرَبَهُ ضَرْبَةً فَذَهَبَ بِيَ الْبَعِيرُ كُلَّ مَذْهَبٍ فَقَالَ لِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عِنْدَ ذَلِكَ يَا جَابِرُ أَتَبِيعُنِي جَمَلَكَ قُلْتُ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ أَقْدِمْ الْمَدِينَةَ فَقَدِمَ الْمَدِينَةَ فَدَخَلَ فِي طَوَائِفَ مِنْ أَصْحَابِهِ الْمَسْجِدَ فَعَقَلْتُ بَعِيرِي فَقُلْتُ هَذَا جَمَلُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَخَرَجَ فَجَعَلَ يُطِيفُ بِهِ وَيَقُولُ نِعْمَ الْجَمَلُ جَمَلِي فَقَالَ يَا فُلَانُ انْطَلِقْ فَائْتِنِي بِأَوَاقٍ مِنْ ذَهَبٍ فَقَالَ أَعْطِهَا جَابِرًا فَقَبَضْتُهَا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اسْتَوْفَيْتَ الثَّمَنَ قُلْتُ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَلَكَ الثَّمَنُ وَلَكَ الْجَمَلُ أَوْ لَكَ الْجَمَلُ وَلَكَ الثَّمَنُ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ bilan birga baʼzi safarlarida — oʻylashimcha, gʻazotda — safar qildim. Qaytayotganimizda u zot: «Kim tezlashishni xohlasa, shoshilsin», dedilar. Men esa qoʻshinda tengi yoʻq bir kulrang tuya ustida edim. Uni haydab ketdim, odamlar esa ortimda qoldi. Shu holatda ketayotganimda tuyam toʻxtab qoldi va qimirlamay qoʻydi. Shu payt Nabiy ﷺ ning ovozlari (eshitildi): «Tuyangga nima boʻldi, ey Jobir?» dedilar. Men: «Yo Rasululloh, unga nima boʻlganini bilmayman», dedim. U zot: «Ushlab tur va menga qamchini ber», dedilar. Men qamchini berdim. U zot uni bir urdilar — shundan keyin tuya meni har tomonga uchirib ketdi. Oʻshanda Nabiy ﷺ menga: «Ey Jobir, tuyangni menga sotasanmi?» dedilar. Men: «Ha, yo Rasululloh», dedim. U zot: «Madinaga yetib kel», dedilar. U zot Madinaga kelib, ashoblaridan bir guruh bilan masjidga kirdilar. Men tuyamni choʻktirib bogʻladim-da: «Mana bu tuyangiz, yo Rasululloh», dedim. U zot chiqib, uning atrofida aylanib: «Bu tuya qanday ham yaxshi — mening tuyam!» der edilar. Soʻng: «Ey falonchi, borib menga bir necha uqiya oltin keltir», dedilar va: «Buni Jobirga ber», dedilar. Men uni oldim. Nabiy ﷺ: «Bahoni toʻliq oldingmi?» dedilar. Men: «Ha, yo Rasululloh», dedim. U zot: «Baho ham senga, tuya ham senga», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ билан бирга баъзи сафарларида — ўйлашимча, ғазотда — сафар қилдим. Қайтаётганимизда у зот: «Ким тезлашишни хоҳласа, шошилсин», дедилар. Мен эса қўшинда тенги йўқ бир кулранг туя устида эдим. Уни ҳайдаб кетдим, одамлар эса ортимда қолди. Шу ҳолатда кетаётганимда туям тўхтаб қолди ва қимирламай қўйди. Шу пайт Набий ﷺ нинг овозлари (эшитилди): «Туянгга нима бўлди, эй Жобир?» дедилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ, унга нима бўлганини билмайман», дедим. У зот: «Ушлаб тур ва менга қамчини бер», дедилар. Мен қамчини бердим. У зот уни бир урдилар — шундан кейин туя мени ҳар томонга учириб кетди. Ўшанда Набий ﷺ менга: «Эй Жобир, туянгни менга сотасанми?» дедилар. Мен: «Ҳа, ё Расулуллоҳ», дедим. У зот: «Мадинага етиб кел», дедилар. У зот Мадинага келиб, ашобларидан бир гуруҳ билан масжидга кирдилар. Мен туямни чўктириб боғладим-да: «Мана бу туянгиз, ё Расулуллоҳ», дедим. У зот чиқиб, унинг атрофида айланиб: «Бу туя қандай ҳам яхши — менинг туям!» дер эдилар. Сўнг: «Эй фалончи, бориб менга бир неча уқия олтин келтир», дедилар ва: «Буни Жобирга бер», дедилар. Мен уни олдим. Набий ﷺ: «Баҳони тўлиқ олдингми?» дедилар. Мен: «Ҳа, ё Расулуллоҳ», дедим. У зот: «Баҳо ҳам сенга, туя ҳам сенга», дедилар.