حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ الثَّقَفِيُّ، حَدَّثَنَا عُمَارَةُ بْنُ الْقَعْقَاعِ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ يَزِيدَ الْعُكْلِيِّ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُجَيٍّ، قَالَ قَالَ عَلِيٌّ كَانَتْ لِي سَاعَةٌ مِنْ السَّحَرِ أَدْخُلُ فِيهَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِنْ كَانَ قَائِمًا يُصَلِّي سَبَّحَ بِي فَكَانَ ذَاكَ إِذْنُهُ لِي وَإِنْ لَمْ يَكُنْ يُصَلِّي أَذِنَ لِي.
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Sahar vaqtida menga xos bir soat boʻlar edi, oʻshanda Rasululloh ﷺ huzurlariga kirar edim. Agar u zot tik turib namoz oʻqiyotgan boʻlsalar, menga tasbeh aytardilar, bu esa menga izn boʻlar edi. Agar namoz oʻqiyotgan boʻlmasalar, menga izn berardilar».Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Саҳар вақтида менга хос бир соат бўлар эди, ўшанда Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига кирар эдим. Агар у зот тик туриб намоз ўқиётган бўлсалар, менга тасбеҳ айтардилар, бу эса менга изн бўлар эди. Агар намоз ўқиётган бўлмасалар, менга изн берардилар».