حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ أَخْبَرَنِي ابْنُ لَهِيعَةَ قَالَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ أَنَّ أَبَا الْخَيْرِ حَدَّثَهُ أَنَّهُ سَمِعَ عُقْبَةَ بْنَ عَامِرٍ يُحَدِّثُعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ لَيْسَ مِنْ عَمَلِ يَوْمٍ إِلَّا وَهُوَ يُخْتَمُ عَلَيْهِ فَإِذَا مَرِضَ الْمُؤْمِنُ قَالَتْ الْمَلَائِكَةُ يَا رَبَّنَا عَبْدُكَ فُلَانٌ قَدْ حَبَسْتَهُ فَيَقُولُ الرَّبُّ عَزَّ وَجَلَّ اخْتِمُوا لَهُ عَلَى مِثْلِ عَمَلِهِ حَتَّى يَبْرَأَ أَوْ يَمُوتَ
Uqba ibn Omir (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: U zot: «Har bir kunning ameli muhrlanmay qolmaydi. Muʼmin kasal boʻlganida, farishtalar: ‹Ey Robbimiz, falon bandangni Sen (amaldan) toʻsib qoʻyding›, deydilar. Shunda Robb azza va jalla: ‹Unga sogʻayguncha yoki vafot etguncha oʻz ameli misolida muhrlab boringlar›, deydi», dedilar.Уқба ибн Омир (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қилади: У зот: «Ҳар бир куннинг амели муҳрланмай қолмайди. Муъмин касал бўлганида, фаришталар: ‹Эй Роббимиз, фалон бандангни Сен (амалдан) тўсиб қўйдинг›, дейдилар. Шунда Робб азза ва жалла: ‹Унга соғайгунча ёки вафот этгунча ўз амели мисолида муҳрлаб боринглар›, дейди», дедилар.