حَدَّثَنَا هَاشِمٌ حَدَّثَنَا لَيْثٌ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ نَشِيطٍ الْخَوْلَانِيِّ عَنْ كَعْبِ بْنِ عَلْقَمَةَ عَنْ أَبِي الْهَيْثَمِ عَنْ دُخَيْنٍ كَاتِبِ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ قَالَقُلْتُ لِعُقْبَةَ إِنَّ لَنَا جِيرَانًا يَشْرَبُونَ الْخَمْرَ وَأَنَا دَاعٍ لَهُمْ الشُّرَطَ فَيَأْخُذُوهُمْ فَقَالَ لَا تَفْعَلْ وَلَكِنْ عِظْهُمْ وَتَهَدَّدْهُمْ قَالَ فَفَعَلَ فَلَمْ يَنْتَهُوا قَالَ فَجَاءَهُ دُخَيْنٌ فَقَالَ إِنِّي نَهَيْتُهُمْ فَلَمْ يَنْتَهُوا وَأَنَا دَاعٍ لَهُمْ الشُّرَطَ فَقَالَ عُقْبَةُ وَيْحَكَ لَا تَفْعَلْ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ سَتَرَ عَوْرَةَ مُؤْمِنٍ فَكَأَنَّمَا اسْتَحْيَا مَوْءُودَةً مِنْ قَبْرِهَا
Uqbaning kotibi Duxayn aytdi: Men Uqbaga: «Bizning qoʻshnilarimiz bor, xamr ichadilar; men ularga posbonlarni chaqiraman, ularni ushlab olishsin», dedim. U: «Bunday qilma, balki ularga nasihat qil va (Allohdan) qoʻrqit», dedi. (Duxayn) shunday qildi, lekin ular tiyilmadilar. Soʻng Duxayn uning oldiga kelib: «Men ularni qaytardim, tiyilmadilar; men ularga posbonlarni chaqiraman», dedi. Shunda Uqba: «Voy senga, bunday qilma! Men Rasululloh ﷺning: ‹Kim bir moʻminning avratini (aybini) yopsa, goʻyo tiriklayin koʻmilgan qizni qabridan tiriltirgandek boʻladi›, deganlarini eshitganman», dedi.Уқбанинг котиби Духайн айтди: Мен Уқбага: «Бизнинг қўшниларимиз бор, хамр ичадилар; мен уларга посбонларни чақираман, уларни ушлаб олишсин», дедим. У: «Бундай қилма, балки уларга насиҳат қил ва (Аллоҳдан) қўрқит», деди. (Духайн) шундай қилди, лекин улар тийилмадилар. Сўнг Духайн унинг олдига келиб: «Мен уларни қайтардим, тийилмадилар; мен уларга посбонларни чақираман», деди. Шунда Уқба: «Вой сенга, бундай қилма! Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Ким бир мўминнинг авратини (айбини) ёпса, гўё тириклайин кўмилган қизни қабридан тирилтиргандек бўлади›, деганларини эшитганман», деди.