حَدَّثَنَا هَاشِمٌ حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ الْمُسَيَّبِ الْبَجَلِيُّ عَنِ الشَّعْبِيِّ عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ قَالَبَيْنَمَا أَنَا جَالِسٌ فِي مَسْجِدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُسْنِدِي ظُهُورِنَا إِلَى قِبْلَةِ مَسْجِدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَبْعَةُ رَهْطٍ أَرْبَعَةٌ مَوَالِينَا وَثَلَاثَةٌ مِنْ عَرَبِنَا إِذْ خَرَجَ إِلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَاةَ الظُّهْرِ حَتَّى انْتَهَى إِلَيْنَا فَقَالَ مَا يُجْلِسُكُمْ هَاهُنَا قُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ نَنْتَظِرُ الصَّلَاةَ قَالَ فَأَرَمَّ قَلِيلًا ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ أَتَدْرُونَ مَا يَقُولُ رَبُّكُمْ عَزَّ وَجَلَّ قُلْنَا اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ فَإِنَّ رَبَّكُمْ عَزَّ وَجَلَّ يَقُولُ مَنْ صَلَّى الصَّلَاةَ لِوَقْتِهَا وَحَافَظَ عَلَيْهَا وَلَمْ يُضَيِّعْهَا اسْتِخْفَافًا بِحَقِّهَا فَلَهُ عَلَيَّ عَهْدٌ أَنْ أُدْخِلَهُ الْجَنَّةَ وَمَنْ لَمْ يُصَلِّ لِوَقْتِهَا وَلَمْ يُحَافِظْ عَلَيْهَا وَضَيَّعَهَا اسْتِخْفَافًا بِحَقِّهَا فَلَا عَهْدَ لَهُ إِنْ شِئْتُ عَذَّبْتُهُ وَإِنْ شِئْتُ غَفَرْتُ لَهُ
Kaʼb ibn Ujra (roziyallohu anhu) aytdi: Bir payt men Rasululloh ﷺning masjidlarida — orqamizni Rasululloh ﷺ masjidining qiblasiga tirab — oʻtirgan edik: yetti kishi edik, toʻrttamiz mavlolarimizdan, uchtamiz arablarimizdan edik. Shu payt Rasululloh ﷺ peshin namoziga bizning oldimizga chiqdilar va yonimizga yetib kelib: «Sizlarni bu yerda nima oʻtqazib qoʻydi?» dedilar. Biz: «Yo Rasululloh, namozni kutyapmiz», dedik. (Kaʼb) dedi: U zot bir oz jim turdilar, soʻng boshlarini koʻtarib: «Robbingiz azza va jalla nima deyishini bilasizlarmi?» dedilar. Biz: «Alloh va Uning Rasuli bilguvchiroq», dedik. U zot: «Albatta, Robbingiz azza va jalla shunday deydi: ‹Kim namozni oʻz vaqtida oʻqisa, uni muhofaza qilsa va uning haqqini yengil sanab zoye qilmasa, uni jannatga kiritishim — mening zimmamdagi ahddir. Kim uni oʻz vaqtida oʻqimasa, uni muhofaza qilmasa va uning haqqini yengil sanab zoye qilsa, unga (menda) ahd yoʻq: xohlasam azoblayman, xohlasam magʻfirat qilaman›», dedilar.Каъб ибн Ужра (розияллоҳу анҳу) айтди: Бир пайт мен Расулуллоҳ ﷺнинг масжидларида — орқамизни Расулуллоҳ ﷺ масжидининг қибласига тираб — ўтирган эдик: етти киши эдик, тўрттамиз мавлоларимиздан, учтамиз арабларимиздан эдик. Шу пайт Расулуллоҳ ﷺ пешин намозига бизнинг олдимизга чиқдилар ва ёнимизга етиб келиб: «Сизларни бу ерда нима ўтқазиб қўйди?» дедилар. Биз: «Ё Расулуллоҳ, намозни кутяпмиз», дедик. (Каъб) деди: У зот бир оз жим турдилар, сўнг бошларини кўтариб: «Роббингиз азза ва жалла нима дейишини биласизларми?» дедилар. Биз: «Аллоҳ ва Унинг Расули билгувчироқ», дедик. У зот: «Албатта, Роббингиз азза ва жалла шундай дейди: ‹Ким намозни ўз вақтида ўқиса, уни муҳофаза қилса ва унинг ҳаққини енгил санаб зое қилмаса, уни жаннатга киритишим — менинг зиммамдаги аҳддир. Ким уни ўз вақтида ўқимаса, уни муҳофаза қилмаса ва унинг ҳаққини енгил санаб зое қилса, унга (менда) аҳд йўқ: хоҳласам азоблайман, хоҳласам мағфират қиламан›», дедилар.