حَدَّثَنَا يَحْيَى عَن التَّيْمِيِّ عَن أَبِي عُثْمَانَ عَن أَبِي مُوسَى قَالَأَخَذَ الْقَوْمُ فِي عُقْبَةٍ أَوْ ثَنِيَّةٍ فَكُلَّمَا عَلَا رَجُلٌ عَلَيْهَا نَادَى لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى بَغْلَةٍ يَعْرِضُهَا فِي الْخَيْلِ فَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّكُمْ لَا تَدْعُونَ أَصَمَّ وَلَا غَائِبًا ثُمَّ قَالَ يَا أَبَا مُوسَى أَوْ يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ أَلَا أَدُلُّكَ عَلَى كَنْزٍ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ قَالَ قُلْتُ بَلَى قَالَ لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ
Abu Muso (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Qavm bir dovonga — yoki bir togʻ yoʻliga — chiqdi. Har safar bir kishi unga koʻtarilganda: «Laa ilaaha illalloh, vallohu akbar», deb nido qilardi. Nabiy ﷺ esa xachir ustida boʻlib, uni otlar orasida yurgizardilar. U zot: «Ey odamlar, albatta sizlar kar yoki gʻoyib (yiroq) zotni chaqirayotganingiz yoʻq», dedilar. Soʻng: «Ey Abu Muso — yoki: ey Abdulloh ibn Qays — senga jannat xazinalaridan boʻlgan bir xazinani koʻrsataymi?» dedilar. Men: «Albatta», dedim. U zot: «‹Laa havla va laa quvvata illaa billaah›», dedilar.Абу Мусо (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Қавм бир довонга — ёки бир тоғ йўлига — чиқди. Ҳар сафар бир киши унга кўтарилганда: «Лаа илааҳа иллаллоҳ, валлоҳу акбар», деб нидо қиларди. Набий ﷺ эса хачир устида бўлиб, уни отлар орасида юргизардилар. У зот: «Эй одамлар, албатта сизлар кар ёки ғойиб (йироқ) зотни чақираётганингиз йўқ», дедилар. Сўнг: «Эй Абу Мусо — ёки: эй Абдуллоҳ ибн Қайс — сенга жаннат хазиналаридан бўлган бир хазинани кўрсатайми?» дедилар. Мен: «Албатта», дедим. У зот: «‹Лаа ҳавла ва лаа қуввата иллаа биллааҳ›», дедилар.