حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا شَيْبَانُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ أَوْ غَيْرِهِأَنَّ حُصَيْنًا أَوْ حَصِينًا أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ لَعَبْدُ الْمُطَّلِبِ كَانَ خَيْرًا لِقَوْمِهِ مِنْكَ كَانَ يُطْعِمُهُمْ الْكَبِدَ وَالسَّنَامَ وَأَنْتَ تَنْحَرُهُمْ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ فَقَالَ لَهُ مَا تَأْمُرُنِي أَنْ أَقُولَ قَالَ قُلْ اللَّهُمَّ قِنِي شَرَّ نَفْسِي وَاعْزِمْ لِي عَلَى أَرْشَدِ أَمْرِي قَالَ فَانْطَلَقَ فَأَسْلَمَ الرَّجُلُ ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ إِنِّي أَتَيْتُكَ فَقُلْتَ لِي قُلْ اللَّهُمَّ قِنِي شَرَّ نَفْسِي وَاعْزِمْ لِي عَلَى أَرْشَدِ أَمْرِي فَمَا أَقُولُ الْآنَ قَالَ قُلْ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي مَا أَسْرَرْتُ وَمَا أَعْلَنْتُ وَمَا أَخْطَأْتُ وَمَا عَمَدْتُ وَمَا عَلِمْتُ وَمَا جَهِلْتُ
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan yoki boshqadan rivoyat qilinadiki, Husayn Rasululloh ﷺ huzurlariga kelib: «Ey Muhammad, Abdulmuttalib oʻz qavmiga sendan koʻra yaxshiroq edi: u ularga jigar va oʻrkach yedirardi, sen esa ularni soʻyyapsan», dedi. Nabiy ﷺ unga Alloh xohlagan (soʻz)ni aytdilar. Soʻng u: «Menga nima deyishni buyurasan?» dedi. U zot: «Ayt: ‹Allohim, meni nafsimning yomonligidan asra va menga ishimning eng toʻgʻrisini nasib et›», dedilar. (Roviy) aytdi: U ketdi va oʻsha kishi Islomni qabul qildi. Soʻng kelib: «Men huzuringga kelgan edim, sen menga: ‹Allohim, meni nafsimning yomonligidan asra va menga ishimning eng toʻgʻrisini nasib et›, deb ayt, deding. Endi nima deyay?» dedi. U zot: «Ayt: ‹Allohim, yashirgan va oshkor qilgan, xato qilgan va qasddan qilgan, bilib va bilmay qilgan (gunohlar)imni magʻfirat qil›», dedilar.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ёки бошқадан ривоят қилинадики, Ҳусайн Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келиб: «Эй Муҳаммад, Абдулмутталиб ўз қавмига сендан кўра яхшироқ эди: у уларга жигар ва ўркач едирарди, сен эса уларни сўйяпсан», деди. Набий ﷺ унга Аллоҳ хоҳлаган (сўз)ни айтдилар. Сўнг у: «Менга нима дейишни буюрасан?» деди. У зот: «Айт: ‹Аллоҳим, мени нафсимнинг ёмонлигидан асра ва менга ишимнинг энг тўғрисини насиб эт›», дедилар. (Ровий) айтди: У кетди ва ўша киши Исломни қабул қилди. Сўнг келиб: «Мен ҳузурингга келган эдим, сен менга: ‹Аллоҳим, мени нафсимнинг ёмонлигидан асра ва менга ишимнинг энг тўғрисини насиб эт›, деб айт, дединг. Энди нима деяй?» деди. У зот: «Айт: ‹Аллоҳим, яширган ва ошкор қилган, хато қилган ва қасддан қилган, билиб ва билмай қилган (гуноҳлар)имни мағфират қил›», дедилар.