Qabisa ibn al-Muxoriq (roziyallohu anhu) aytdi: Men bir moliyaviy majburiyatni oʻz zimmamga oldim, soʻng u haqda soʻrash uchun Nabiy ﷺ huzurlariga keldim. U zot: «Bizga sadaqa (moli) kelguncha turib tur; soʻng yo biz uni oʻz zimmamizga olamiz, yoki senga unda yordam beramiz», dedilar. Yana dedilar: «Albatta, soʻrash uch kishidan boshqasiga halol emas: qavmning moliyaviy majburiyatini oʻz zimmasiga olgan kishi — uni ado etguncha soʻraydi, soʻng tiyiladi; molini yoʻq qilib yuborgan ofatga uchragan kishi — tirikchiligini toʻgʻrilaydigan yoki kun kechirishga yetadigan narsani topguncha soʻraydi, soʻng tiyiladi; qashshoqlikka uchragan kishi — tirikchiligini toʻgʻrilaydigan yoki kun kechirishga yetadigan narsani topguncha soʻraydi, soʻng tiyiladi. Bulardan boshqa soʻrashlar esa, ey Qabisa, haromdir; uni yeguvchi haromni yegan boʻladi», dedilar.Қабиса ибн ал-Мухориқ (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен бир молиявий мажбуриятни ўз зиммамга олдим, сўнг у ҳақда сўраш учун Набий ﷺ ҳузурларига келдим. У зот: «Бизга садақа (моли) келгунча туриб тур; сўнг ё биз уни ўз зиммамизга оламиз, ёки сенга унда ёрдам берамиз», дедилар. Яна дедилар: «Албатта, сўраш уч кишидан бошқасига ҳалол эмас: қавмнинг молиявий мажбуриятини ўз зиммасига олган киши — уни адо этгунча сўрайди, сўнг тийилади; молини йўқ қилиб юборган офатга учраган киши — тирикчилигини тўғрилайдиган ёки кун кечиришга етадиган нарсани топгунча сўрайди, сўнг тийилади; қашшоқликка учраган киши — тирикчилигини тўғрилайдиган ёки кун кечиришга етадиган нарсани топгунча сўрайди, сўнг тийилади. Булардан бошқа сўрашлар эса, эй Қабиса, ҳаромдир; уни егувчи ҳаромни еган бўлади», дедилар.