حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ الْمَكِّيُّ حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ حَسَنٍ الْجَارِيِّ عَنْ عُمَارَةَ بْنِ حَارِثَةَ عَنْ عَمْرِو بْنِ يَثْرِبِيٍّ قَالَخَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَلَا وَلَا يَحِلُّ لِامْرِئٍ مِنْ مَالِ أَخِيهِ شَيْءٌ إِلَّا بِطِيبِ نَفْسٍ مِنْهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ لَقِيتُ غَنَمَ ابْنِ عَمِّي أَجْتَزِرُ مِنْهَا شَاةً فَقَالَ إِنْ لَقِيتَهَا نَعْجَةً تَحْمِلُ شَفْرَةً وَأَزْنَادًا بِخَبْتِ الْجَمِيشِ فَلَا تَهِجْهَا قَالَ يَعْنِي خَبْتَ الْجَمِيشِ أَرْضًا بَيْنَ مَكَّةَ وَالْجَارِ لَيْسَ بِهَا أَنِيسٌ

Amr ibn Yasribiy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ bizga xutba qilib: «Ogoh boʻlinglar! Kishiga birodarining molidan biror narsa — uning koʻngli rozi boʻlmasa — halol emas», dedilar. Men: «Yo Rasululloh, aytingchi, amakivachchamning qoʻylariga duch kelsam, ulardan bir qoʻyni soʻyib olsam (boʻladimi)?» dedim. U zot: «Agar unga Xabtul-Jamishda pichoq va chaqmoq toshlarini koʻtarib yurgan qoʻy holida duch kelsang ham, unga tegma», dedilar. (Roviy) aytdi: Xabtul-Jamish — Makka bilan Jor orasidagi, hech kim yoʻq bir yerdir.Амр ибн Ясрибий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ бизга хутба қилиб: «Огоҳ бўлинглар! Кишига биродарининг молидан бирор нарса — унинг кўнгли рози бўлмаса — ҳалол эмас», дедилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ, айтингчи, амакиваччамнинг қўйларига дуч келсам, улардан бир қўйни сўйиб олсам (бўладими)?» дедим. У зот: «Агар унга Хабтул-Жамишда пичоқ ва чақмоқ тошларини кўтариб юрган қўй ҳолида дуч келсанг ҳам, унга тегма», дедилар. (Ровий) айтди: Хабтул-Жамиш — Макка билан Жор орасидаги, ҳеч ким йўқ бир ердир.

حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ الْحَسَنِ يَعْنِي الْجَارِيَّ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي سَعِيدٍ قَالَ سَمِعْتُ عِمَارَةَ بْنَ حَارِثَةَ يُحَدِّثُ عَنْ عَمْرِو بْنِ يَثْرِبِيٍّ الضَّمْرِيِّ قَالَشَهِدْتُ خُطْبَةَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمِنًى فَكَانَ فِيمَا خَطَبَ بِهِ أَنْ قَالَ وَلَا يَحِلُّ لِامْرِئٍ مِنْ مَالِ أَخِيهِ إِلَّا مَا طَابَتْ بِهِ نَفْسُهُ قَالَ فَلَمَّا سَمِعْتُ ذَلِكَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ لَوْ لَقِيتُ غَنَمَ ابْنِ عَمِّي فَأَخَذْتُ مِنْهَا شَاةً فَاجْتَزَرْتُهَا عَلَيَّ فِي ذَلِكَ شَيْءٌ قَالَ إِنْ لَقِيتَهَا نَعْجَةً تَحْمِلُ شَفْرَةً وَأَزْنَادًا فَلَا تَمَسَّهَاهَذَا آخِرُ مُسْنَدِ الْبَصْرِيِّينَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ

Amr ibn Yasribiy az-Zamriy (roziyallohu anhu) aytdi: Men Nabiy ﷺning Minodagi xutbalarida hozir boʻldim. U zot xutbalarida: «Kishiga birodarining molidan — uning koʻngli rozi boʻlgan narsadan boshqasi — halol emas», dedilar. Buni eshitganimda men: «Yo Rasululloh, aytingchi, agar amakivachchamning qoʻylariga duch kelib, ulardan bir qoʻyni olib soʻysam, menga shu haqda biror narsa (gunoh) boʻladimi?» dedim. U zot: «Agar unga pichoq va chaqmoq toshlarini koʻtarib yurgan qoʻy holida duch kelsang ham, unga tegma», dedilar. Bu — basraliklar musnadining oxiridir, Alloh ulardan rozi boʻlsin.Амр ибн Ясрибий аз-Замрий (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Набий ﷺнинг Минодаги хутбаларида ҳозир бўлдим. У зот хутбаларида: «Кишига биродарининг молидан — унинг кўнгли рози бўлган нарсадан бошқаси — ҳалол эмас», дедилар. Буни эшитганимда мен: «Ё Расулуллоҳ, айтингчи, агар амакиваччамнинг қўйларига дуч келиб, улардан бир қўйни олиб сўйсам, менга шу ҳақда бирор нарса (гуноҳ) бўладими?» дедим. У зот: «Агар унга пичоқ ва чақмоқ тошларини кўтариб юрган қўй ҳолида дуч келсанг ҳам, унга тегма», дедилар. Бу — басраликлар муснадининг охиридир, Аллоҳ улардан рози бўлсин.