حَدَّثَنَا بَهْزٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ وَأَبُوهُ عُثْمَانُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّهُمَا سَمِعَا مُوسَى بْنَ طَلْحَةَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّأَنَّ رَجُلًا قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَخْبِرْنِي بِعَمَلٍ يُدْخِلُنِي الْجَنَّةَ فَقَالَ الْقَوْمُ مَا لَهُ مَا لَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرَبٌ مَا لَهُ قَالَ تَعْبُدُ اللَّهَ لَا تُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا وَتُقِيمُ الصَّلَاةَ وَتُؤْتِي الزَّكَاةَ وَتَصِلُ الرَّحِمَ ذَرْهَا قَالَ كَأَنَّهُ كَانَ عَلَى رَاحِلَتِهِ
(Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, bir kishi: «Yo Rasululloh, meni jannatga kiritadigan bir amalni menga aytib bering» dedi. Odamlar: «Unga nima boʻldi? Unga nima boʻldi?» dedilar. Rasululloh ﷺ: «Uning hojati bor» dedilar. Soʻng u zot: «Allohga — Unga hech narsani shirik keltirmagan holda — ibodat qilasan, namozni (toʻkis) oʻqiysan, zakotni berasan va silai rahm qilasan. Uni (ulovni) qoʻyiber» dedilar. (Roviy:) Goʻyo u (soʻragan kishi) oʻz ulovi ustida (turgan) edi.(Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) ривоят қилди)ки, бир киши: «Ё Расулуллоҳ, мени жаннатга киритадиган бир амални менга айтиб беринг» деди. Одамлар: «Унга нима бўлди? Унга нима бўлди?» дедилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Унинг ҳожати бор» дедилар. Сўнг у зот: «Аллоҳга — Унга ҳеч нарсани ширик келтирмаган ҳолда — ибодат қиласан, намозни (тўкис) ўқийсан, закотни берасан ва силаи раҳм қиласан. Уни (уловни) қўйибер» дедилар. (Ровий:) Гўё у (сўраган киши) ўз улови устида (турган) эди.