حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ أَخْبَرَنَا أَبِي أَخْبَرَنِي أَبُو أَيُّوبَ أَنَّ أُبَيًّا حَدَّثَهُ قَالَسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُلْتُ الرَّجُلُ يُجَامِعُ أَهْلَهُ فَلَا يُنْزِلُ قَالَ يَغْسِلُ مَا مَسَّ الْمَرْأَةَ مِنْهُ وَيَتَوَضَّأُ وَيُصَلِّيحَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ عَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ

Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺdan soʻrab: «Kishi ayoliga yaqinlashib, (maniy) chiqarmasa?» dedim. U zot: «Ayolga tekkan (joyi)ni yuvsin, tahorat qilsin va namoz oʻqisin», dedilar. Abu Muoviya, Hishom ibn Urvadan, u otasidan, u Abu Ayyubdan, u Ubay ibn Kaʼbdan rivoyat qildi: Men Rasululloh ﷺdan soʻradim — soʻng shu maʼnoni zikr qildi.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺдан сўраб: «Киши аёлига яқинлашиб, (маний) чиқармаса?» дедим. У зот: «Аёлга теккан (жойи)ни ювсин, таҳорат қилсин ва намоз ўқисин», дедилар. Абу Муовия, Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Абу Айюбдан, у Убай ибн Каъбдан ривоят қилди: Мен Расулуллоҳ ﷺдан сўрадим — сўнг шу маънони зикр қилди.

قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ الْمَلِيِّ عَنْ الْمَلِيِّ يَعْنِي بِقَوْلِهِ الْمَلِيِّ عَنْ الْمَلِيِّ أَبَا أَيُّوبَ عَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍعَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الَّذِي يَأْتِي أَهْلَهُ ثُمَّ لَا يُنْزِلُ يَغْسِلُ ذَكَرَهُ وَيَتَوَضَّأُقَالَ عَبْد اللَّهِ قَالَ أَبِي الْمَلِيُّ عَنْ الْمَلِيِّ ثِقَةٌ عَنْ ثِقَةٍ

Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan, Rasululloh ﷺdan rivoyat qilinadi: Ayoliga yaqinlashib, soʻng (maniy) chiqarmagan kishi haqida u zot: «Zakarini yuvsin va tahorat qilsin», dedilar. Abdulloh aytdi: Otam: «al-Maliy an al-maliy — yaʼni ishonchli (rovi) ishonchli (rovi)dan (degani)dir», dedi.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан, Расулуллоҳ ﷺдан ривоят қилинади: Аёлига яқинлашиб, сўнг (маний) чиқармаган киши ҳақида у зот: «Закарини ювсин ва таҳорат қилсин», дедилар. Абдуллоҳ айтди: Отам: «ал-Малий ан ал-малий — яъни ишончли (рови) ишончли (рови)дан (дегани)дир», деди.

قَالَ حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ الْقَوَارِيرِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ بَلَغَنِي عَنْ أَبِي أَيُّوبَ بْنِ زَيْدٍ حَدِيثٌ وَهُوَ بِأَرْضِ الرُّومِ قَالَ فَلَقِيتُ أَبَا أَيُّوبَ فَحَدَّثَنِي عَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا جَامَعَ الرَّجُلُ امْرَأَتَهُ ثُمَّ أَكْسَلَ فَلْيَغْسِلْ مَا أَصَابَ الْمَرْأَةَ مِنْهُ ثُمَّ لِيَتَوَضَّأْ

Hishom ibn Urva otasidan rivoyat qiladi: U aytdi: Menga Abu Ayyub ibn Zayd haqidagi bir hadis yetdi — u Rum yurtida edi. Men Abu Ayyub bilan uchrashdim, u menga Ubay ibn Kaʼbdan soʻzlab berdiki, Rasululloh ﷺ: «Kishi ayoliga yaqinlashib, soʻng (maniy chiqarmay) horib qolsa, ayolga tekkan (joyi)ni yuvsin, soʻng tahorat qilsin», dedilar.Ҳишом ибн Урва отасидан ривоят қилади: У айтди: Менга Абу Айюб ибн Зайд ҳақидаги бир ҳадис етди — у Рум юртида эди. Мен Абу Айюб билан учрашдим, у менга Убай ибн Каъбдан сўзлаб бердики, Расулуллоҳ ﷺ: «Киши аёлига яқинлашиб, сўнг (маний чиқармай) ҳориб қолса, аёлга теккан (жойи)ни ювсин, сўнг таҳорат қилсин», дедилар.

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَاصِمٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ خُثَيْمٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَجَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ عِظْنِي وَأَوْجِزْ فَقَالَ إِذَا قُمْتَ فِي صَلَاتِكَ فَصَلِّ صَلَاةَ مُوَدِّعٍ وَلَا تَكَلَّمْ بِكَلَامٍ تَعْتَذِرُ مِنْهُ غَدًا وَاجْمَعْ الْإِيَاسَ مِمَّا فِي يَدَيْ النَّاسِ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Bir kishi Nabiy ﷺning huzurlariga kelib: «Menga nasihat qiling va qisqa qiling», dedi. U zot: «Namozingga turganingda vidolashuvchi kishining namozidek namoz oʻqigin; ertaga uzr soʻraydigan soʻzni gapirmagin va odamlarning qoʻlidagi narsadan umidingni butunlay uzgin», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Бир киши Набий ﷺнинг ҳузурларига келиб: «Менга насиҳат қилинг ва қисқа қилинг», деди. У зот: «Намозингга турганингда видолашувчи кишининг намозидек намоз ўқигин; эртага узр сўрайдиган сўзни гапирмагин ва одамларнинг қўлидаги нарсадан умидингни бутунлай узгин», дедилар.

حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ لَهِيعَةَ حَدَّثَنَا حُيَيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْمَعَافِرِيُّ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحُبُلِيِّ قَالَكُنَّا فِي الْبَحْرِ وَعَلَيْنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ قَيْسٍ الْفَزَارِيُّ وَمَعَنَا أَبُو أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيُّ فَمَرَّ بِصَاحِبِ الْمَقَاسِمِ وَقَدْ أَقَامَ السَّبْيَ فَإِذَا امْرَأَةٌ تَبْكِي فَقَالَ مَا شَأْنُ هَذِهِ قَالُوا فَرَّقُوا بَيْنَهَا وَبَيْنَ وَلَدِهَا قَالَ فَأَخَذَ بِيَدِ وَلَدِهَا حَتَّى وَضَعَهُ فِي يَدِهَا فَانْطَلَقَ صَاحِبُ الْمَقَاسِمِ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ قَيْسٍ فَأَخْبَرَهُ فَأَرْسَلَ إِلَى أَبِي أَيُّوبَ فَقَالَ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا صَنَعْتَ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ فَرَّقَ بَيْنَ وَالِدَةٍ وَوَلَدِهَا فَرَّقَ اللَّهُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْأَحِبَّةِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ

Abu Abdurrahmon al-Hubuliy aytdi: Biz dengizda edik, ustimizdan Abdulloh ibn Qays al-Fazoriy amir edi va biz bilan birga Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) bor edi. U oʻljalarni taqsimlovchining oldidan oʻtdi, u asirlarni saf qilib turgan edi. Qarasa, bir ayol yigʻlayapti. U: «Bunga nima boʻldi?» dedi. Ular: «Uning bilan bolasining orasini ajratishdi», deyishdi. Shunda u bolasining qoʻlidan ushlab, uni onasining qoʻliga topshirdi. Taqsimlovchi Abdulloh ibn Qaysning oldiga borib, unga xabar berdi. U Abu Ayyubga odam yuborib: «Seni bu ishga nima undadi?» dedi. U: Men Rasululloh ﷺning: «Kim ona bilan uning farzandi orasini ajratsa, Alloh qiyomat kunida uning bilan suyganlari orasini ajratur», deganlarini eshitdim, dedi.Абу Абдурраҳмон ал-Ҳубулий айтди: Биз денгизда эдик, устимиздан Абдуллоҳ ибн Қайс ал-Фазорий амир эди ва биз билан бирга Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) бор эди. У ўлжаларни тақсимловчининг олдидан ўтди, у асирларни саф қилиб турган эди. Қараса, бир аёл йиғлаяпти. У: «Бунга нима бўлди?» деди. Улар: «Унинг билан боласининг орасини ажратишди», дейишди. Шунда у боласининг қўлидан ушлаб, уни онасининг қўлига топширди. Тақсимловчи Абдуллоҳ ибн Қайснинг олдига бориб, унга хабар берди. У Абу Айюбга одам юбориб: «Сени бу ишга нима ундади?» деди. У: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: «Ким она билан унинг фарзанди орасини ажратса, Аллоҳ қиёмат кунида унинг билан суйганлари орасини ажратур», деганларини эшитдим, деди.

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ عَبْدِ رَبِّهِ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنِي أَبُو سَلَمَةَ عَنْ يَحْيَى بْنِ جَابِرٍ قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ أَخِي أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ يَذْكُرُ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ قَالَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّهَا سَتُفْتَحُ عَلَيْكُمْ الْأَمْصَارُ وَسَيَضْرِبُونَ عَلَيْكُمْ بُعُوثًا يُنْكِرُ الرَّجُلُ مِنْكُمْ الْبَعْثَ فَيَتَخَلَّصُ مِنْ قَوْمِهِ وَيَعْرِضُ نَفْسَهُ عَلَى الْقَبَائِلِ يَقُولُ مَنْ أَكْفِيهِ بَعْثَ كَذَا وَكَذَا أَلَا وَذَلِكَ الْأَجِيرُ إِلَى آخِرِ قَطْرَةٍ مِنْ دَمِهِحَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ بَحْرٍ هُو ابْنُ بَرِّيٍّ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَرْبٍ الْخَوْلَانِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو سَلَمَةَ سُلَيْمَانُ عَنْ يَحْيَى بْنِ جَابِرٍ الطَّائِيِّ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَخِي أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ أَنَّهُ كَتَبَ إِلَيْهِ أَبُو أَيُّوبَ يُخْبِرُهُ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَهُ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdim: «Albatta, sizlarga shaharlar fath qilib beriladi va sizlarning ustingizga (jangga) qoʻshinlar chiqarish belgilanadi. Sizlardan bir kishi (oʻsha) qoʻshinga chiqishni yoqtirmay, qavmidan qutulib chiqadi va oʻzini qabilalarga taklif qilib: ‹Falon qoʻshin (chiqishi)da kimning oʻrniga kifoya qilay?› deydi. Ogoh boʻlinglar, ana oʻsha kishi qonining oxirgi tomchisigacha yollanma ishchidir». (Ikkinchi isnodda) Abu Ayyubning birodarining oʻgʻli xabar berdiki, unga Abu Ayyub xat yozib, oʻzining Rasululloh ﷺdan eshitganini bildirgan — va uni zikr qildi.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитдим: «Албатта, сизларга шаҳарлар фатҳ қилиб берилади ва сизларнинг устингизга (жангга) қўшинлар чиқариш белгиланади. Сизлардан бир киши (ўша) қўшинга чиқишни ёқтирмай, қавмидан қутулиб чиқади ва ўзини қабилаларга таклиф қилиб: ‹Фалон қўшин (чиқиши)да кимнинг ўрнига кифоя қилай?› дейди. Огоҳ бўлинглар, ана ўша киши қонининг охирги томчисигача ёлланма ишчидир». (Иккинчи иснодда) Абу Айюбнинг биродарининг ўғли хабар бердики, унга Абу Айюб хат ёзиб, ўзининг Расулуллоҳ ﷺдан эшитганини билдирган — ва уни зикр қилди.

حَدَّثَنَا الْمُقْرِيُّ حَدَّثَنَا حَيْوَةُ بْنُ شُرَيْحٍ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ حَدَّثَنِي بَحِيرُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ حَدَّثَنَا أَبُو رُهْمٍ السَّمَعِيُّ أَنَّ أَبَا أَيُّوبَ حَدَّثَهُأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ جَاءَ يَعْبُدُ اللَّهَ لَا يُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا وَيُقِيمُ الصَّلَاةَ وَيُؤْتِي الزَّكَاةَ وَيَصُومُ رَمَضَانَ وَيَجْتَنِبُ الْكَبَائِرَ فَإِنَّ لَهُ الْجَنَّةَ وَسَأَلُوهُ مَا الْكَبَائِرُ قَالَ الْإِشْرَاكُ بِاللَّهِ وَقَتْلُ النَّفْسِ الْمُسْلِمَةِ وَفِرَارٌ يَوِمَ الزَّحْفِ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim Allohga ibodat qilib, Unga hech narsani sherik qilmagan, namozni toʻkis ado etgan, zakotni bergan, Ramazon roʻzasini tutgan va kabira gunohlardan saqlangan holda kelsa, unga jannat boʻladi», dedilar. Ular u zotdan: «Kabira gunohlar nima?» deb soʻrashdi. U zot: «Allohga shirk keltirish, musulmon jonni oʻldirish va jang kuni maydondan qochishdir», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким Аллоҳга ибодат қилиб, Унга ҳеч нарсани шерик қилмаган, намозни тўкис адо этган, закотни берган, Рамазон рўзасини тутган ва кабира гуноҳлардан сақланган ҳолда келса, унга жаннат бўлади», дедилар. Улар у зотдан: «Кабира гуноҳлар нима?» деб сўрашди. У зот: «Аллоҳга ширк келтириш, мусулмон жонни ўлдириш ва жанг куни майдондан қочишдир», дедилар.

حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ عَنْ ضَمْضَمِ بْنِ زُرْعَةَ عَنْ شُرَيْحِ بْنِ عُبَيْدٍ أَنَّ أَبَا رُهْمٍ السَّمَعِيَّ كَانَ يُحَدِّثُ أَنَّ أَبَا أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيَّ حَدَّثَهُأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَقُولُ إِنَّ كُلَّ صَلَاةٍ تَحُطُّ مَا بَيْنَ يَدَيْهَا مِنْ خَطِيئَةٍ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Albatta, har bir namoz oʻzidan oldingi xatolarni toʻkib tashlaydi», der edilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Албатта, ҳар бир намоз ўзидан олдинги хатоларни тўкиб ташлайди», дер эдилар.

حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ حَدَّثَنَا ابْنُ هُبَيْرَةَ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحُبُلِيِّ أَنَّ أَبَا أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيَّ قَالَأُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِقَصْعَةٍ فِيهَا بَصَلٌ فَقَالَ كُلُوا وَأَبَى أَنْ يَأْكُلَ وَقَالَ إِنِّي لَسْتُ كَمِثْلِكُمْ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺga ichida piyoz boʻlgan bir katta kosa (taom) keltirildi. U zot: «Yenglar», dedilar-u, oʻzlari yeyishdan bosh tortdilar va: «Men sizlarga oʻxshamayman», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺга ичида пиёз бўлган бир катта коса (таом) келтирилди. У зот: «Енглар», дедилар-у, ўзлари ейишдан бош тортдилар ва: «Мен сизларга ўхшамайман», дедилар.

حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ لَهِيعَةَ حَدَّثَنَا أَبُو قَبِيلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نَاشِرٍ مِنْ بَنِي سَرِيعٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا رُهْمٍ قَاصَّ أَهْلِ الشَّامِ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبَا أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيَّ يَقُولُإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَجَ ذَاتَ يَوْمٍ إِلَيْهِمْ فَقَالَ لَهُمْ إِنَّ رَبَّكُمْ عَزَّ وَجَلَّ خَيَّرَنِي بَيْنَ سَبْعِينَ أَلْفًا يَدْخَلُونَ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسَابٍ وَبَيْنَ الْخَبِيئَةِ عِنْدَهُ لِأُمَّتِي فَقَالَ لَهُ بَعْضُ أَصْحَابِهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيُخَبِّئُ ذَلِكَ رَبُّكَ عَزَّ وَجَلَّ فَدَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ خَرَجَ وَهُوَ يُكَبِّرُ فَقَالَ إِنَّ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ زَادَنِي مَعَ كُلِّ أَلْفٍ سَبْعِينَ أَلْفًا وَالْخَبِيئَةُ عِنْدَهُ قَالَ أَبُو رُهْمٍ يَا أَبَا أَيُّوبَ وَمَا تَظُنُّ خَبِيئَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَكَلَهُ النَّاسُ بِأَفْوَاهِهِمْ فَقَالُوا وَمَا أَنْتَ وَخَبِيئَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَبُو أَيُّوبَ دَعُوا الرَّجُلَ عَنْكُمْ أُخْبِرْكُمْ عَنْ خَبِيئَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَمَا أَظُنُّ بَلْ كَالْمُسْتَيْقِنِ إِنَّ خَبِيئَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَقُولَ رَبِّ مَنْ شَهِدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ مُصَدِّقًا لِسَانَهُ قَلْبُهُ أَدْخِلْهُ الْجَنَّةَ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ bir kuni ularning oldilariga chiqdilar va ularga: «Albatta, Rabbingiz azza va jalla meni hisobsiz jannatga kiradigan yetmish ming (kishi) bilan Uning huzuridagi ummatim uchun (saqlangan) yashirin (ehson) oʻrtasida ixtiyorli qildi», dedilar. Ashoblaridan baʼzilari u zotga: «Ey Allohning Rasuli, buni Rabbingiz azza va jalla yashirib qoʻyadimi?» dedi. Shunda Rasululloh ﷺ (uyga) kirib ketdilar, soʻng takbir aytgan holda chiqib: «Albatta, Rabbim azza va jalla menga har bir ming bilan birga yetmish ming (kishini) ziyoda qildi va yashirin (ehson) ham Uning huzuridadir», dedilar. Abu Ruhm: «Ey Abu Ayyub, Rasululloh ﷺning yashirin (ehsonlari) nima deb oʻylaysan?» dedi. Odamlar uni tillari bilan koyishdi va: «Sen kim-u, Rasululloh ﷺning yashirin (ehsoni) kim?» deyishdi. Abu Ayyub: «Kishini oʻz holiga qoʻyinglar. Men sizlarga Rasululloh ﷺning yashirin (ehsonlari) haqida oʻzim gumon qilganday — balki aniq ishonganday — xabar beray: Rasululloh ﷺning yashirin (ehsonlari) shuki, u zot: ‹Ey Rabbim, kim Allohdan oʻzga iloh yoʻq, U yolgʻiz, Uning sherigi yoʻq va Muhammad Uning bandasi va rasuli deb, tili qalbini tasdiqlagan holda guvohlik bersa, uni jannatga kirgizgin›, deyishlaridir», dedi.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ бир куни уларнинг олдиларига чиқдилар ва уларга: «Албатта, Раббингиз азза ва жалла мени ҳисобсиз жаннатга кирадиган етмиш минг (киши) билан Унинг ҳузуридаги умматим учун (сақланган) яширин (эҳсон) ўртасида ихтиёрли қилди», дедилар. Ашобларидан баъзилари у зотга: «Эй Аллоҳнинг Расули, буни Раббингиз азза ва жалла яшириб қўядими?» деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ (уйга) кириб кетдилар, сўнг такбир айтган ҳолда чиқиб: «Албатта, Раббим азза ва жалла менга ҳар бир минг билан бирга етмиш минг (кишини) зиёда қилди ва яширин (эҳсон) ҳам Унинг ҳузуридадир», дедилар. Абу Руҳм: «Эй Абу Айюб, Расулуллоҳ ﷺнинг яширин (эҳсонлари) нима деб ўйлайсан?» деди. Одамлар уни тиллари билан койишди ва: «Сен ким-у, Расулуллоҳ ﷺнинг яширин (эҳсони) ким?» дейишди. Абу Айюб: «Кишини ўз ҳолига қўйинглар. Мен сизларга Расулуллоҳ ﷺнинг яширин (эҳсонлари) ҳақида ўзим гумон қилгандай — балки аниқ ишонгандай — хабар берай: Расулуллоҳ ﷺнинг яширин (эҳсонлари) шуки, у зот: ‹Эй Раббим, ким Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ, У ёлғиз, Унинг шериги йўқ ва Муҳаммад Унинг бандаси ва расули деб, тили қалбини тасдиқлаган ҳолда гувоҳлик берса, уни жаннатга киргизгин›, дейишларидир», деди.

حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا بْنُ عَدِيٍّ أَخْبَرَنَا بَقِيَّةُ عَنْ بَحِيرٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ أَنَّ أَبَا رُهْمٍ السَّمَعِيَّ حَدَّثَهُمْ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ عَبَدَ اللَّهَ لَا يُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا وَأَقَامَ الصَّلَاةَ وَآتَى الزَّكَاةَ وَصَامَ رَمَضَانَ وَاجْتَنَبَ الْكَبَائِرَ فَلَهُ الْجَنَّةُ أَوْ دَخَلَ الْجَنَّةَ فَسَأَلَهُ مَا الْكَبَائِرُ فَقَالَ الشِّرْكُ بِاللَّهِ وَقَتْلُ نَفْسٍ مُسْلِمَةٍ وَالْفِرَارُ يَوْمَ الزَّحْفِ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Kim Allohga ibodat qilib, Unga hech narsani sherik qilmasa, namozni toʻkis ado etsa, zakotni bersa, Ramazon roʻzasini tutsa va kabira gunohlardan saqlansa, unga jannat boʻladi — yoki: jannatga kiradi», dedilar. Undan: «Kabira gunohlar nima?» deb soʻraldi. U zot: «Allohga shirk keltirish, musulmon jonni oʻldirish va jang kuni maydondan qochishdir», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким Аллоҳга ибодат қилиб, Унга ҳеч нарсани шерик қилмаса, намозни тўкис адо этса, закотни берса, Рамазон рўзасини тутса ва кабира гуноҳлардан сақланса, унга жаннат бўлади — ёки: жаннатга киради», дедилар. Ундан: «Кабира гуноҳлар нима?» деб сўралди. У зот: «Аллоҳга ширк келтириш, мусулмон жонни ўлдириш ва жанг куни майдондан қочишдир», дедилар.

حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا بْنُ عَدِيٍّ أَخْبَرَنَا بَقِيَّةُ عَنْ بَحِيرِ بْنِ سَعْدٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ قَالَلَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَدِينَةَ اقْتَرَعَتْ الْأَنْصَارُ أَيُّهُمْ يُؤْوِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَرَعَهُمْ أَبُو أَيُّوبَ فَآوَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَانَ إِذَا أُهْدِيَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ طَعَامٌ أُهْدِيَ لِأَبِي أَيُّوبَ قَالَ فَدَخَلَ أَبُو أَيُّوبَ يَوْمًا فَإِذَا قَصْعَةٌ فِيهَا بَصَلٌ فَقَالَ مَا هَذَا فَقَالُوا أَرْسَلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَاطَّلَعَ أَبُو أَيُّوبَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا مَنَعَكَ مِنْ هَذِهِ الْقَصْعَةِ قَالَ رَأَيْتُ فِيهَا بَصَلًا قَالَ وَلَا يَحِلُّ لَنَا الْبَصَلُ قَالَ بَلَى فَكُلُوهُ وَلَكِنْ يَغْشَانِي مَا لَا يَغْشَاكُمْ وَقَالَ حَيْوَةُ إِنَّهُ يَغْشَانِي مَا لَا يَغْشَاكُمْ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ Madinaga kelganlarida, ansorlar Rasululloh ﷺni kim oʻz uyiga tushirishi haqida qurʼa tashlashdi va qurʼa Abu Ayyubga chiqdi. Shunday qilib, u Rasululloh ﷺni oʻz uyiga tushirdi. Rasululloh ﷺga taom hadya qilinsa, (undan) Abu Ayyubga ham hadya qilinar edi. Bir kuni Abu Ayyub kirsa, ichida piyoz boʻlgan bir katta kosa turibdi. U: «Bu nima?» dedi. Ular: «Buni Rasululloh ﷺ yubordilar», deyishdi. Shunda Abu Ayyub Nabiy ﷺning huzurlariga chiqib: «Ey Allohning Rasuli, sizni bu kosadan nima toʻsdi?» dedi. U zot: «Men unda piyoz koʻrdim», dedilar. U: «Piyoz bizga halol emasmi?» dedi. U zot: «Yoʻq, (halol), uni yenglar. Lekin menga sizlarga kelmaydigan (zot) keladi», dedilar. Hayva esa: «Albatta, menga sizlarga kelmaydigan (zot) keladi», dedi.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ Мадинага келганларида, ансорлар Расулуллоҳ ﷺни ким ўз уйига тушириши ҳақида қуръа ташлашди ва қуръа Абу Айюбга чиқди. Шундай қилиб, у Расулуллоҳ ﷺни ўз уйига туширди. Расулуллоҳ ﷺга таом ҳадя қилинса, (ундан) Абу Айюбга ҳам ҳадя қилинар эди. Бир куни Абу Айюб кирса, ичида пиёз бўлган бир катта коса турибди. У: «Бу нима?» деди. Улар: «Буни Расулуллоҳ ﷺ юбордилар», дейишди. Шунда Абу Айюб Набий ﷺнинг ҳузурларига чиқиб: «Эй Аллоҳнинг Расули, сизни бу косадан нима тўсди?» деди. У зот: «Мен унда пиёз кўрдим», дедилар. У: «Пиёз бизга ҳалол эмасми?» деди. У зот: «Йўқ, (ҳалол), уни енглар. Лекин менга сизларга келмайдиган (зот) келади», дедилар. Ҳайва эса: «Албатта, менга сизларга келмайдиган (зот) келади», деди.

حَدَّثَنَا حَيْوَةُ بْنُ شُرَيْحٍ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ حَدَّثَنِي بَحِيرُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ مَعْدِي كَرِبَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كِيلُوا طَعَامَكُمْ يُبَارَكْ لَكُمْ فِيهِحَدَّثَنَا عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ عَنْ بَحِيرٍ فَذَكَرَ مِثْلَهُ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Taomingizni oʻlchanglar, unda sizga baraka berilur», dedilar. Abduljabbor ibn Muhammad bizga hadis aytdi, Baqiyya Bahirdan (rivoyat qilib), shuning mislini zikr qildi.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Таомингизни ўлчанглар, унда сизга барака берилур», дедилар. Абдулжаббор ибн Муҳаммад бизга ҳадис айтди, Бақийя Баҳирдан (ривоят қилиб), шунинг мислини зикр қилди.

حَدَّثَنَا هَيْثَمٌ يَعْنِي ابْنَ خَارِجَةَ حَدَّثَنَا ابْنُ عَيَّاشٍ عَنْ بَحِيرِ بْنِ سَعْدٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ مَعْدِي كَرِبَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كِيلُوا طَعَامَكُمْ يُبَارَكْ لَكُمْ فِيهِ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Taomingizni oʻlchanglar, unda sizga baraka berilur», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Таомингизни ўлчанглар, унда сизга барака берилур», дедилар.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ إِسْحَاقَ أَخْبَرَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي جَعْفَرٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ الْأَسْوَدِ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ قَالَ وَحَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ إِسْحَاقَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ أَخْبَرَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي جَعْفَرٍ حَدَّثَهُ عَنْ عَمْرِو بْنِ الْأَسْوَدِ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدُ اللَّهِ مَعَ الْقَاضِي حِينَ يَقْضِي وَيَدُ اللَّهِ مَعَ الْقَاسِمِ حِينَ يَقْسِمُ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Allohning qoʻli qozi hukm qilayotgan paytida u bilan birgadir; Allohning qoʻli taqsimlovchi taqsimlayotgan paytida u bilan birgadir», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳнинг қўли қози ҳукм қилаётган пайтида у билан биргадир; Аллоҳнинг қўли тақсимловчи тақсимлаётган пайтида у билан биргадир», дедилар.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ غَيْلَانَ حَدَّثَنَا رِشْدِينُ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ عَنْ بُكَيْرٍ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ مَوْلَى بَنِي هَاشِمٍ حَدَّثَهُمْأَنَّهُمْ ذَكَرُوا يَوْمًا مَا يُنْتَبَذُ فِيهِ فَتَنَازَعُوا فِي الْقَرْعِ فَمَرَّ بِهِمْ أَبُو أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيُّ فَأَرْسَلُوا إِلَيْهِ إِنْسَانًا فَقَالَ يَا أَبَا أَيُّوبَ الْقَرْعُ يُنْتَبَذُ فِيهِ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَنْهَى عَنْ كُلِّ مُزَفَّتٍ يُنْتَبَذُ فِيهِ فَرَدَّ عَلَيْهِ الْقَرْعَ فَرَدَّ أَبَا أَيُّوبَ مِثْلَ قَوْلِهِ الْأَوَّلِ

Banu Hoshimning ozod qilingan quli Abu Ishoq ularga hadis aytdiki, ular bir kuni nabiz solinadigan (idishlar) haqida gaplashib, qovoq (idish) haqida tortishib qolishdi. Shu payt ularning yonidan Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) oʻtdi va ular unga bir kishini yuborishdi. U: «Ey Abu Ayyub, qovoq (idish)ga nabiz solinadimi?» dedi. U: Men Rasululloh ﷺning nabiz solinadigan har bir qatron surtilgan (idish)dan qaytarganlarini eshitdim, dedi. U yana unga qovoq (haqidagi savolni) qaytardi, Abu Ayyub esa unga avvalgi soʻzining mislini qaytardi.Бану Ҳошимнинг озод қилинган қули Абу Ишоқ уларга ҳадис айтдики, улар бир куни набиз солинадиган (идишлар) ҳақида гаплашиб, қовоқ (идиш) ҳақида тортишиб қолишди. Шу пайт уларнинг ёнидан Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) ўтди ва улар унга бир кишини юборишди. У: «Эй Абу Айюб, қовоқ (идиш)га набиз солинадими?» деди. У: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг набиз солинадиган ҳар бир қатрон суртилган (идиш)дан қайтарганларини эшитдим, деди. У яна унга қовоқ (ҳақидаги саволни) қайтарди, Абу Айюб эса унга аввалги сўзининг мислини қайтарди.

حَدَّثَنَا يَحْيَى حَدَّثَنَا رِشْدِينُ حَدَّثَنِي حُيَيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ رَجُلٌ مِنْ يَحْصَبَ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحُبُلِيِّ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّعَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ مَنْ فَرَّقَ بَيْنَ الْوَلَدِ وَوَالِدِهِ فِي الْبَيْعِ فَرَّقَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بَيْنَهُ وَبَيْنَ أَحِبَّتِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan, u Rasululloh ﷺdan rivoyat qiladi: u zot: «Kim sotuvda bola bilan uning ota-onasi orasini ajratsa, Alloh azza va jalla qiyomat kunida uning oʻzi bilan sevganlari orasini ajratadi», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан, у Расулуллоҳ ﷺдан ривоят қилади: у зот: «Ким сотувда бола билан унинг ота-онаси орасини ажратса, Аллоҳ азза ва жалла қиёмат кунида унинг ўзи билан севганлари орасини ажратади», дедилар.

حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عِيسَى أَخْبَرَنَا مَالِكٌ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ رَافِعِ بْنِ إِسْحَاقَ مَوْلَى أَبِي طَلْحَةَ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيَّيَقُولُ وَهُوَ بِمِصْرَ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي كَيْفَ أَصْنَعُ بِهَذِهِ الْكَرَابِيسِ يَعْنِي الْكُنُفَ وَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا ذَهَبَ أَحَدُكُمْ إِلَى الْغَائِطِ أَوْ الْبَوْلِ فَلَا يَسْتَقْبِلْ الْقِبْلَةَ وَلَا يَسْتَدْبِرْهَا

Abu Talhaning ozod qilingan quli Rofiʼ ibn Ishoq rivoyat qiladi: U Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)ning Misrda turganlarida shunday deganlarini eshitdi: «Allohga qasamki, men bu hojatxonalar bilan nima qilishni bilmayman. Holbuki Rasululloh ﷺ: ‹Biringiz katta yoki kichik hojat chiqargani borsa, qiblaga yuzlanmasin va unga orqa ham oʻgirmasin›, degan edilar».Абу Талҳанинг озод қилинган қули Рофиъ ибн Ишоқ ривоят қилади: У Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)нинг Мисрда турганларида шундай деганларини эшитди: «Аллоҳга қасамки, мен бу ҳожатхоналар билан нима қилишни билмайман. Ҳолбуки Расулуллоҳ ﷺ: ‹Бирингиз катта ёки кичик ҳожат чиқаргани борса, қиблага юзланмасин ва унга орқа ҳам ўгирмасин›, деган эдилар».

حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عِيسَى حَدَّثَنِي لَيْثٌ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ قَيْسٍ قَاصُّ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَنْ أَبِي صِرْمَةَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ أَنَّهُقَالَ حِينَ حَضَرَتْهُ الْوَفَاةُ قَدْ كُنْتُ كَتَمْتُ عَنْكُمْ شَيْئًا سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَوْلَا أَنَّكُمْ تُذْنِبُونَ لَخَلَقَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى قَوْمًا يُذْنِبُونَ فَيَغْفِرُ لَهُمْ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) vafoti yetib kelgan paytida shunday dedi: Men Rasululloh ﷺdan eshitgan bir narsani sizlardan yashirib yurgan edim. Men u zotning: «Agar sizlar gunoh qilmaganingizda, Alloh taboraka va taolo gunoh qiladigan, soʻng (Alloh) ularni magʻfirat etadigan bir qavmni yaratgan boʻlardi», deganlarini eshitdim.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) вафоти етиб келган пайтида шундай деди: Мен Расулуллоҳ ﷺдан эшитган бир нарсани сизлардан яшириб юрган эдим. Мен у зотнинг: «Агар сизлар гуноҳ қилмаганингизда, Аллоҳ таборака ва таоло гуноҳ қиладиган, сўнг (Аллоҳ) уларни мағфират этадиган бир қавмни яратган бўларди», деганларини эшитдим.

حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ الْمَدَائِنِيُّ أَخْبَرَنَا عَبَّادُ بْنُ الْعَوَّامِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ إِيَاسٍ عَنْ أَبِي الْوَرْدِ عَنْ أَبِي مُحَمَّدٍ الْحَضْرَمِيِّ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَلَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَدِينَةَ نَزَلَ عَلَيَّ فَقَالَ لِي يَا أَبَا أَيُّوبَ أَلَا أُعَلِّمُكَ قَالَ قُلْتُ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ مَا مِنْ عَبْدٍ يَقُولُ حِينَ يُصْبِحُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ إِلَّا كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِهَا عَشْرَ حَسَنَاتٍ وَمَحَا عَنْهُ عَشْرَ سَيِّئَاتٍ وَإِلَّا كُنَّ لَهُ عِنْدَ اللَّهِ عَدْلَ عَشْرِ رِقَابٍ مُحَرَّرِينَ وَإِلَّا كَانَ فِي جُنَّةٍ مِنْ الشَّيْطَانِ حَتَّى يُمْسِيَ وَلَا قَالَهَا حِينَ يُمْسِي إِلَّا كَذَلِكَقَالَ فَقُلْتُ لِأَبِي مُحَمَّدٍ أَنْتَ سَمِعْتَهَا مِنْ أَبِي أَيُّوبَ قَالَ آللَّهِ لَسَمِعْتُهُ مِنْ أَبِي أَيُّوبَ يُحَدِّثُهُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ Madinaga kelganlarida mening uyimga tushdilar va menga: «Ey Abu Ayyub, senga (bir narsani) oʻrgatmaymi?» dedilar. Men: «Albatta (oʻrgating), ey Allohning Rasuli», dedim. U zot: «Qaysi bir banda tongda: ‹La ilaha illalloh, vahdahu la sharika lah, lahul-mulku va lahul-hamd›, desa, Alloh unga u bilan oʻnta hasana yozadi, undan oʻnta gunohni oʻchiradi, ular unga Allohning huzurida oʻnta qul ozod qilishga barobar boʻladi va u kechgacha shaytondan (saqlaydigan) qalqonda boʻladi. Uni kechqurun aytsa ham xuddi shunday boʻladi», dedilar. (Rovi) dedi: Men Abu Muhammadga: «Buni sen Abu Ayyubdan eshitganmisan?» dedim. U: «Allohga qasam, men buni Abu Ayyubdan, u Rasululloh ﷺdan (rivoyat qilib) hadis aytayotganida albatta eshitganman», dedi.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ Мадинага келганларида менинг уйимга тушдилар ва менга: «Эй Абу Айюб, сенга (бир нарсани) ўргатмайми?» дедилар. Мен: «Албатта (ўргатинг), эй Аллоҳнинг Расули», дедим. У зот: «Қайси бир банда тонгда: ‹Ла илаҳа иллаллоҳ, ваҳдаҳу ла шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамд›, деса, Аллоҳ унга у билан ўнта ҳасана ёзади, ундан ўнта гуноҳни ўчиради, улар унга Аллоҳнинг ҳузурида ўнта қул озод қилишга баробар бўлади ва у кечгача шайтондан (сақлайдиган) қалқонда бўлади. Уни кечқурун айтса ҳам худди шундай бўлади», дедилар. (Рови) деди: Мен Абу Муҳаммадга: «Буни сен Абу Айюбдан эшитганмисан?» дедим. У: «Аллоҳга қасам, мен буни Абу Айюбдан, у Расулуллоҳ ﷺдан (ривоят қилиб) ҳадис айтаётганида албатта эшитганман», деди.

حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ مَوْلَى بَنِي هَاشِمٍ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ يَعْنِي أَبَا زَيْدٍ حَدَّثَنَا عَاصِمٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ عَنْ أَفْلَحَ مَوْلَى أَبِي أَيُّوبَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَزَلَ عَلَيْهِ فَنَزَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَسْفَلَ وَأَبُو أَيُّوبَ فِي الْعُلُوِّ فَانْتَبَهَ أَبُو أَيُّوبَ ذَاتَ لَيْلَةٍ فَقَالَ نَمْشِي فَوْقَ رَأْسِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَحَوَّلَ فَبَاتُوا فِي جَانِبٍ فَلَمَّا أَصْبَحَ ذَكَرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ السُّفْلُ أَرْفَقُ بِي فَقَالَ أَبُو أَيُّوبَ لَا أَعْلُو سَقِيفَةً أَنْتَ تَحْتَهَا فَتَحَوَّلَ أَبُو أَيُّوبَ فِي السُّفْلِ وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْعُلُوِّ فَكَانَ يَصْنَعُ طَعَامَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَبْعَثُ إِلَيْهِ فَإِذَا رُدَّ إِلَيْهِ سَأَلَ عَنْ مَوْضِعِ أَصَابِعِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَتَّبِعُ أَثَرَ أَصَابِعِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَأْكُلُ مِنْ حَيْثُ أَثَرِ أَصَابِعِهِ فَصَنَعَ ذَاتَ يَوْمٍ طَعَامًا فِيهِ ثُومٌ فَأَرْسَلَ بِهِ إِلَيْهِ فَسَأَلَ عَنْ مَوْضِعِ أَثَرِ أَصَابِعِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقِيلَ لَمْ يَأْكُلْ فَصَعِدَ إِلَيْهِ فَقَالَ أَحَرَامٌ هُوَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَكْرَهُهُ قَالَ فَإِنِّي أَكْرَهُ مَا تَكْرَهُ أَوْ مَا كَرِهْتَهُ وَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُؤْتَى

Abu Ayyubning ozod qilingan quli Aflah, Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi: Rasululloh ﷺ uning uyiga tushdilar. Nabiy ﷺ pastki qavatda, Abu Ayyub esa yuqori qavatda joylashdi. Bir kecha Abu Ayyub uygʻonib qoldi-da: «Biz Rasululloh ﷺning boshlari ustida yurib turibmiz-a!» dedi. Shunda ular chetga oʻtib, (xonaning) bir tomonida tunni oʻtkazdilar. Tong otgach, buni Nabiy ﷺga aytdi. Nabiy ﷺ: «Pastki qavat men uchun qulayroqdir», dedilar. Abu Ayyub: «Siz ostida boʻlgan tom ustida men turmayman», dedi. Shunday qilib, Abu Ayyub pastki qavatga, Nabiy ﷺ esa yuqori qavatga koʻchdilar. U Nabiy ﷺga taom tayyorlab, u zotga yuborar edi; taom qaytarilganda esa u zotning barmoqlari tekkan joyini soʻrab, Nabiy ﷺning barmoqlari izini izlar va oʻsha barmoqlari izi boʻlgan joydan yer edi. Bir kuni u ichida sarimsoq boʻlgan taom tayyorlab, u zotga yubordi. Soʻng Nabiy ﷺning barmoqlari izi tushgan joyni soʻradi. Unga: «U zot yemadilar», deyildi. Shunda u yuqoriga, u zotning oldilariga chiqib: «U harommi?» dedi. Nabiy ﷺ: «Men uni yoqtirmayman», dedilar. U: «Unday boʻlsa, men ham siz yoqtirmagan narsani — yoki: siz yoqtirmaganingizni — yoqtirmayman», dedi. Nabiy ﷺga esa (vahiy) kelib turardi.Абу Айюбнинг озод қилинган қули Афлаҳ, Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилади: Расулуллоҳ ﷺ унинг уйига тушдилар. Набий ﷺ пастки қаватда, Абу Айюб эса юқори қаватда жойлашди. Бир кеча Абу Айюб уйғониб қолди-да: «Биз Расулуллоҳ ﷺнинг бошлари устида юриб турибмиз-а!» деди. Шунда улар четга ўтиб, (хонанинг) бир томонида тунни ўтказдилар. Тонг отгач, буни Набий ﷺга айтди. Набий ﷺ: «Пастки қават мен учун қулайроқдир», дедилар. Абу Айюб: «Сиз остида бўлган том устида мен турмайман», деди. Шундай қилиб, Абу Айюб пастки қаватга, Набий ﷺ эса юқори қаватга кўчдилар. У Набий ﷺга таом тайёрлаб, у зотга юборар эди; таом қайтарилганда эса у зотнинг бармоқлари теккан жойини сўраб, Набий ﷺнинг бармоқлари изини излар ва ўша бармоқлари изи бўлган жойдан ер эди. Бир куни у ичида саримсоқ бўлган таом тайёрлаб, у зотга юборди. Сўнг Набий ﷺнинг бармоқлари изи тушган жойни сўради. Унга: «У зот емадилар», дейилди. Шунда у юқорига, у зотнинг олдиларига чиқиб: «У ҳаромми?» деди. Набий ﷺ: «Мен уни ёқтирмайман», дедилар. У: «Ундай бўлса, мен ҳам сиз ёқтирмаган нарсани — ёки: сиз ёқтирмаганингизни — ёқтирмайман», деди. Набий ﷺга эса (ваҳий) келиб турарди.

حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الرَّازِيُّ حَدَّثَنَا سَلَمَةُ بْنُ الْفَضْلِ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ يَزِيدَ بْنِ جَابِرٍ عَنْ الْقَاسِمِ بْنِ مُخَيْمِرَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَعِيشَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ قَالَ إِذَا صَلَّى الصُّبْحَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ عَشْرَ مَرَّاتٍ كُنَّ كَعَدْلِ أَرْبَعِ رِقَابٍ وَكُتِبَ لَهُ بِهِنَّ عَشْرُ حَسَنَاتٍ وَمُحِيَ عَنْهُ بِهِنَّ عَشْرُ سَيِّئَاتٍ وَرُفِعَ لَهُ بِهِنَّ عَشْرُ دَرَجَاتٍ وَكُنَّ لَهُ حَرَسًا مِنْ الشَّيْطَانِ حَتَّى يُمْسِيَ وَإِذَا قَالَهَا بَعْدَ الْمَغْرِبِ فَمِثْلُ ذَلِكَ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Kim bomdod namozini oʻqigach, oʻn marta: ‹La ilaha illalloh, vahdahu la sharika lah, lahul-mulku va lahul-hamdu va huva ala kulli shayʼin qodir›, desa, bular toʻrtta qul ozod qilishga barobar boʻladi; ular sababli unga oʻnta hasana yoziladi, undan oʻnta gunoh oʻchiriladi, unga oʻnta daraja koʻtariladi va ular unga kechgacha shaytondan (saqlaydigan) qoʻriqchi boʻladi. Uni shom namozidan keyin aytsa ham xuddi shunday boʻladi», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким бомдод намозини ўқигач, ўн марта: ‹Ла илаҳа иллаллоҳ, ваҳдаҳу ла шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду ва ҳува ала кулли шайъин қодир›, деса, булар тўртта қул озод қилишга баробар бўлади; улар сабабли унга ўнта ҳасана ёзилади, ундан ўнта гуноҳ ўчирилади, унга ўнта даража кўтарилади ва улар унга кечгача шайтондан (сақлайдиган) қўриқчи бўлади. Уни шом намозидан кейин айтса ҳам худди шундай бўлади», дедилар.

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ ابْنُ أَخِي أَنَسٍ عَنْ رَافِعِ بْنِ إِسْحَاقَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ أَنَّهُقَالَ مَا نَدْرِي كَيْفَ نَصْنَعُ بِكَرَابِيسِ مِصْرَ وَقَدْ نَهَانَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ نَسْتَقْبِلَ الْقِبْلَتَيْنِ وَنَسْتَدْبِرَهُمَاو قَالَ هَمَّامٌ يَعْنِي الْغَائِطَ وَالْبَوْلَ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu) aytdi: Biz Misrning hojatxonalari bilan nima qilishni bilmaymiz; holbuki Rasululloh ﷺ bizni ikki qiblaga yuzlanishdan va ularga orqa oʻgirishdan qaytargan edilar. Hammom: yaʼni katta va kichik hojat (chiqarayotganda), dedi.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) айтди: Биз Мисрнинг ҳожатхоналари билан нима қилишни билмаймиз; ҳолбуки Расулуллоҳ ﷺ бизни икки қиблага юзланишдан ва уларга орқа ўгиришдан қайтарган эдилар. Ҳаммом: яъни катта ва кичик ҳожат (чиқараётганда), деди.

حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ يَعْنِي الْخُرَاسَانِيَّ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ اللَّيْثِيُّ قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ شِهَابٍ يَقُولُ أَشْهَدُ عَلَى عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ أَنَّهُ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّعَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ مَا مِنْ رَجُلٍ يَغْرِسُ غَرْسًا إِلَّا كَتَبَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُ مِنْ الْأَجْرِ قَدْرَ مَا يَخْرُجُ مِنْ ثَمَرِ ذَلِكَ الْغَرْسِ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan, u Rasululloh ﷺdan rivoyat qiladi: u zot: «Qaysi bir kishi bir koʻchat eksa, Alloh azza va jalla unga oʻsha koʻchatdan chiqadigan meva miqdoricha ajr yozmay qoʻymaydi», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан, у Расулуллоҳ ﷺдан ривоят қилади: у зот: «Қайси бир киши бир кўчат экса, Аллоҳ азза ва жалла унга ўша кўчатдан чиқадиган мева миқдорича ажр ёзмай қўймайди», дедилар.

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ لَهِيعَةَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ أَسْلَمَ أَبِي عِمْرَانَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ بَادِرُوا بِصَلَاةِ الْمَغْرِبِ قَبْلَ طُلُوعِ النَّجْمِ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺning: «Shom namozini yulduz chiqishidan oldin oʻqishga shoshilinglar», deganlarini eshitdim.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: «Шом намозини юлдуз чиқишидан олдин ўқишга шошилинглар», деганларини эшитдим.

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ رَاشِدٍ الْيَافِعِيِّ عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَوْسٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ أَنَّهُ قَالَكُنَّا عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا فَقَرَّبَ طَعَامًا فَلَمْ أَرَ طَعَامًا كَانَ أَعْظَمَ بَرَكَةً مِنْهُ أَوَّلَ مَا أَكَلْنَا وَلَا أَقَلَّ بَرَكَةً فِي آخِرِهِ قُلْنَا كَيْفَ هَذَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ لِأَنَّا ذَكَرْنَا اسْمَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ حِينَ أَكَلْنَا ثُمَّ قَعَدَ بَعْدُ مَنْ أَكَلَ وَلَمْ يُسَمِّ فَأَكَلَ مَعَهُ الشَّيْطَانُ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Bir kuni biz Nabiy ﷺning huzurlarida edik. U zot taom keltirdilar. Men yeyishimizning avvalida undan koʻra barakasi kattaroq, oxirida esa barakasi kamroq boʻlgan taomni hech koʻrmaganman. Biz: «Ey Allohning Rasuli, bu qanday boʻldi?» dedik. U zot: «Chunki biz yeyayotganimizda Alloh azza va jallaning ismini zikr qildik. Soʻng kimki (keyin) oʻtirib, Allohning ismini aytmay yesa, shayton u bilan birga yeydi», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Бир куни биз Набий ﷺнинг ҳузурларида эдик. У зот таом келтирдилар. Мен ейишимизнинг аввалида ундан кўра баракаси каттароқ, охирида эса баракаси камроқ бўлган таомни ҳеч кўрмаганман. Биз: «Эй Аллоҳнинг Расули, бу қандай бўлди?» дедик. У зот: «Чунки биз еяётганимизда Аллоҳ азза ва жалланинг исмини зикр қилдик. Сўнг кимки (кейин) ўтириб, Аллоҳнинг исмини айтмай еса, шайтон у билан бирга ейди», дедилар.

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ عَنْ عَاصِمٍ عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَأَنَّ يَزِيدَ بْنَ مُعَاوِيَةَ كَانَ أَمِيرًا عَلَى الْجَيْشِ الَّذِي غَزَا فِيهِ أَبُو أَيُّوبَ فَدَخَلَ عَلَيْهِ عِنْدَ الْمَوْتِ فَقَالَ لَهُ أَبُو أَيُّوبَ إِذَا مِتُّ فَاقْرَءُوا عَلَى النَّاسِ مِنِّي السَّلَامَ فَأَخْبِرُوهُمْ أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ مَاتَ لَا يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا جَعَلَهُ اللَّهُ فِي الْجَنَّةِ وَلْيَنْطَلِقُوا بِي فَلْيَبْعُدُوا بِي فِي أَرْضِ الرُّومِ مَا اسْتَطَاعُوافَحَدَّثَ النَّاسُ لَمَّا مَاتَ أَبُو أَيُّوبَ فَاسْتَلْأَمَ النَّاسُ وَانْطَلَقُوا بِجِنَازَتِهِ

Makka ahlidan boʻlgan bir kishidan rivoyat qilinadiki, Yazid ibn Muoviya Abu Ayyub (roziyallohu anhu) gʻazot qilgan qoʻshinga amir edi. U (Abu Ayyubning) oʻlimi oldidan uning huzuriga kirdi. Shunda Abu Ayyub unga: «Men oʻlsam, odamlarga mendan salom aytinglar va ularga xabar beringlarki, men Rasululloh ﷺning: ‹Kim Allohga hech narsani sherik qilmagan holda oʻlsa, Alloh uni jannatga kiritadi›, deganlarini eshitganman. Meni olib borsinlar va imkon boricha rum yeriga uzoqroq olib kirsinlar», dedi. Abu Ayyub vafot etganida, u odamlarga (buni) aytib berdi. Shunda odamlar sovut kiyib, uning jinozasi bilan (dushman tomon) yurishdi.Макка аҳлидан бўлган бир кишидан ривоят қилинадики, Язид ибн Муовия Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) ғазот қилган қўшинга амир эди. У (Абу Айюбнинг) ўлими олдидан унинг ҳузурига кирди. Шунда Абу Айюб унга: «Мен ўлсам, одамларга мендан салом айтинглар ва уларга хабар берингларки, мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Ким Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмаган ҳолда ўлса, Аллоҳ уни жаннатга киритади›, деганларини эшитганман. Мени олиб борсинлар ва имкон борича рум ерига узоқроқ олиб кирсинлар», деди. Абу Айюб вафот этганида, у одамларга (буни) айтиб берди. Шунда одамлар совут кийиб, унинг жинозаси билан (душман томон) юришди.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ أَمْلَى عَلَيَّ مَعْمَرُ بْنُ رَاشِدٍ أَخْبَرَنَا الزُّهْرِيُّ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَتَى أَحَدُكُمْ الْغَائِطَ فَلَا يَسْتَقْبِلَنَّ الْقِبْلَةَ وَلَكِنْ لِيُشَرِّقْ أَوْ لِيُغَرِّبْقَالَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الشَّامَ وَجَدْنَا مَرَاحِيضَ جُعِلَتْ نَحْوَ الْقِبْلَةِ فَنَنْحَرِفُ وَنَسْتَغْفِرُ اللَّهَ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Biringiz katta hojat (chiqarish)ga kelsa, qiblaga yuzlanmasin, balki sharq yoki gʻarb tomonga yuzlansin», dedilar. (Rovi) dedi: Biz Shomga kelganimizda, qibla tomonga qaratib qurilgan hojatxonalarni topdik. Shunda biz (qibladan) burilib olar va Allohdan magʻfirat soʻrar edik.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Бирингиз катта ҳожат (чиқариш)га келса, қиблага юзланмасин, балки шарқ ёки ғарб томонга юзлансин», дедилар. (Рови) деди: Биз Шомга келганимизда, қибла томонга қаратиб қурилган ҳожатхоналарни топдик. Шунда биз (қибладан) бурилиб олар ва Аллоҳдан мағфират сўрар эдик.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أُتِيَ بِطَعَامٍ أَكَلَ مِنْهُ وَبَعَثَ بِفَضْلِهِ إِلَيَّ وَإِنَّهُ بَعَثَ يَوْمًا بِقَصْعَةٍ لَمْ يَأْكُلْ مِنْهَا شَيْئًا فِيهَا ثُومٌ فَسَأَلْتُهُ أَحَرَامٌ هُوَ قَالَ لَا وَلَكِنِّي أَكْرَهُهُ مِنْ أَجْلِ رِيحِهِ قَالَ فَإِنِّي أَكْرَهُ مَا كَرِهْتَ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ga taom keltirilsa, undan yer edilar va qolganini menga yuborar edilar. Bir kuni u zot menga oʻzlari (mutlaqo) yemagan bir ovqat ortigʻini yubordilar, chunki unda sarimsoq (piyoz) bor edi. Men u zotdan: «Bu harommi?» deb soʻradim. U zot: «Yoʻq, lekin men uni hidi sababli yoqtirmayman», dedilar. Men: «Unday boʻlsa, men ham siz yoqtirmagan narsani yoqtirmayman», dedim.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ га таом келтирилса, ундан ер эдилар ва қолганини менга юборар эдилар. Бир куни у зот менга ўзлари (мутлақо) емаган бир овқат ортиғини юбордилар, чунки унда саримсоқ (пиёз) бор эди. Мен у зотдан: «Бу ҳаромми?» деб сўрадим. У зот: «Йўқ, лекин мен уни ҳиди сабабли ёқтирмайман», дедилар. Мен: «Ундай бўлса, мен ҳам сиз ёқтирмаган нарсани ёқтирмайман», дедим.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ حَدَّثَنَا وَاصِلٌ الرَّقَاشِيُّ عَنْ أَبِي سَوْرَةَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا أُتِيَ بِطَعَامٍ نَالَ مِنْهُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَنَالَ ثُمَّ يَبْعَثُ بِسَائِرِهِ إِلَى أَبِي أَيُّوبَ وَفِيهِ أَثَرُ يَدِهِ فَأُتِيَ بِطَعَامٍ فِيهِ الثُّومُ فَلَمْ يَطْعَمْ مِنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا وَبَعَثَ بِهِ إِلَى أَبِي أَيُّوبَ فَقَالَ لَهُ أَهْلُهُ فَقَالَ ادْنُوهُ مِنِّي فَإِنِّي أَحْتَاجُ إِلَيْهِ فَلَمَّا لَمْ يَرَ أَثَرَ يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيهِ كَفَّ يَدَهُ مِنْهُ وَأَتَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ بِأَبِي وَأُمِّي هَذَا الطَّعَامُ لَمْ تَأْكُلْ مِنْهُ آكُلُ مِنْهُ قَالَ فِيهِ تِلْكَ الثُّومَةُ فَيَسْتَأْذِنُ عَلَيَّ جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلَام قَالَ فَآكُلُ مِنْهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَعَمْ فَكُلْ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺga taom keltirilsa, undan Alloh xohlagancha yer, soʻng qolganini qoʻllarining izi tushgan holda Abu Ayyubga yuborar edilar. Bir kuni u zotga ichida sarimsoq boʻlgan taom keltirildi. Rasululloh ﷺ undan hech narsa yemadilar va uni Abu Ayyubga yubordilar. Uning ahli unga (bu haqda) aytdi. U: «Uni menga yaqinlashtiringlar, men unga muhtojman», dedi. Unda Rasululloh ﷺning qoʻllari izini koʻrmagach, qoʻlini undan tortdi va Rasululloh ﷺning oldilariga kelib: «Ey Allohning Nabiysi, otam va onam sizga fido boʻlsin! Mana bu taomdan siz yemabsiz; men undan yeyaveraymi?» dedi. U zot: «Unda oʻsha sarimsoq bor, menga esa Jibril alayhissalom (kirishga) izn soʻrab keladi», dedilar. U: «Unda men undan yeyaveraymi, ey Allohning Rasuli?» dedi. U zot: «Ha, yeyaver», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺга таом келтирилса, ундан Аллоҳ хоҳлаганча ер, сўнг қолганини қўлларининг изи тушган ҳолда Абу Айюбга юборар эдилар. Бир куни у зотга ичида саримсоқ бўлган таом келтирилди. Расулуллоҳ ﷺ ундан ҳеч нарса емадилар ва уни Абу Айюбга юбордилар. Унинг аҳли унга (бу ҳақда) айтди. У: «Уни менга яқинлаштиринглар, мен унга муҳтожман», деди. Унда Расулуллоҳ ﷺнинг қўллари изини кўрмагач, қўлини ундан тортди ва Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келиб: «Эй Аллоҳнинг Набийси, отам ва онам сизга фидо бўлсин! Мана бу таомдан сиз емабсиз; мен ундан еяверайми?» деди. У зот: «Унда ўша саримсоқ бор, менга эса Жибрил алайҳиссалом (киришга) изн сўраб келади», дедилар. У: «Унда мен ундан еяверайми, эй Аллоҳнинг Расули?» деди. У зот: «Ҳа, еявер», дедилар.

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ وَاصِلٍ الرَّقَاشِيِّ عَنْ أَبِي سَوْرَةَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ و عَنْ عَطَاءٍ قَالَاقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَبَّذَا الْمُتَخَلِّلُونَ قِيلَ وَمَا الْمُتَخَلِّلُونَ قَالَ فِي الْوُضُوءِ وَالطَّعَامِ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan va Atodan rivoyat qilinadi — ikkovi ham dedilar: Rasululloh ﷺ: «Xilol qiluvchilar naqadar yaxshi!» dedilar. «Xilol qiluvchilar kimlar?» deyildi. U zot: «Tahoratda va taomda (xilol qiluvchilar)», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ва Атодан ривоят қилинади — иккови ҳам дедилар: Расулуллоҳ ﷺ: «Хилол қилувчилар нақадар яхши!» дедилар. «Хилол қилувчилар кимлар?» дейилди. У зот: «Таҳоратда ва таомда (хилол қилувчилар)», дедилар.

حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَيَذْكُرُ فِيهِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلَاثٍ يَلْتَقِيَانِ فَيَصُدُّ هَذَا وَيَصُدُّ هَذَا وَخَيْرُهُمَا الَّذِي يَبْدَأُ بِالسَّلَامِ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan zikr qilib (rivoyat qiladi): «Musulmonga oʻz birodarini uch (kun)dan ortiq (boykot qilib) tashlab qoʻyishi halol emas; ular uchrashganda, bu (biri) yuz oʻgiradi va bu (boshqasi ham) yuz oʻgiradi; ularning yaxshirogʻi — salom berishni (avval) boshlaydiganidir» (dedilar).Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан зикр қилиб (ривоят қилади): «Мусулмонга ўз биродарини уч (кун)дан ортиқ (бойкот қилиб) ташлаб қўйиши ҳалол эмас; улар учрашганда, бу (бири) юз ўгиради ва бу (бошқаси ҳам) юз ўгиради; уларнинг яхшироғи — салом беришни (аввал) бошлайдиганидир» (дедилар).

حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حُنَيْنٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَاخْتَلَفَ الْمِسْوَرُ وَابْنُ عَبَّاسٍ وَقَالَ مَرَّةً امْتَرَى فِي الْمُحْرِمِ يَصُبُّ عَلَى رَأْسِهِ الْمَاءَ قَالَ فَأَرْسَلُوا إِلَى أَبِي أَيُّوبَ كَيْفَ رَأَيْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَغْسِلُ رَأْسَهُ فَقَالَ هَكَذَا مُقْبِلًا وَمُدْبِرًاوَصَفَهُ سُفْيَانُ

Abdulloh ibn Hunayn aytdi: Misvar bilan Ibn Abbos — bir marta (rovi): tortishib qoldilar, dedi — ehromdagi kishining boshiga suv quyishi haqida ixtilof qilishdi. Shunda ular Abu Ayyub (roziyallohu anhu)ning oldiga: «Siz Rasululloh ﷺning boshlarini qanday yuvganlarini koʻrgan edingiz?» deb (odam) yubordilar. U: «Mana shunday, oldinga va orqaga (yurgizib)», dedi. Sufyon buni (qoʻli bilan) tasvirlab koʻrsatdi.Абдуллоҳ ибн Ҳунайн айтди: Мисвар билан Ибн Аббос — бир марта (рови): тортишиб қолдилар, деди — эҳромдаги кишининг бошига сув қуйиши ҳақида ихтилоф қилишди. Шунда улар Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)нинг олдига: «Сиз Расулуллоҳ ﷺнинг бошларини қандай ювганларини кўрган эдингиз?» деб (одам) юбордилар. У: «Мана шундай, олдинга ва орқага (юргизиб)», деди. Суфён буни (қўли билан) тасвирлаб кўрсатди.

حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا الْحَجَّاجُ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ حَكِيمِ بْنِ بَشِيرٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ أَفْضَلَ الصَّدَقَةِ الصَّدَقَةُ عَلَى ذِي الرَّحِمِ الْكَاشِحِ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, sadaqaning eng afzali — (senga) adovat saqlagan qarindoshga qilingan sadaqadir», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, садақанинг энг афзали — (сенга) адоват сақлаган қариндошга қилинган садақадир», дедилар.

حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَمْرٍو عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ السَّائِبَةِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سُعَادَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الْمَاءُ مِنْ الْمَاءِ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Suv suvdan (vojib boʻladi)», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Сув сувдан (вожиб бўлади)», дедилар.

حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا عُبَيْدَةُ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ سَهْمِ بْنِ مِنْجَابٍ عَنْ قَزَعَةَ عَنِ الْقَرْثَعِ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَأَدْمَنَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ عِنْدَ زَوَالِ الشَّمْسِ قَالَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا هَذِهِ الرَّكَعَاتُ الَّتِي أَرَاكَ قَدْ أَدْمَنْتَهَا قَالَ إِنَّ أَبْوَابَ السَّمَاءِ تُفْتَحُ عِنْدَ زَوَالِ الشَّمْسِ فَلَا تُرْتَجُ حَتَّى يُصَلَّى الظُّهْرُ فَأُحِبُّ أَنْ يَصْعَدَ لِي فِيهَا خَيْرٌ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ تَقْرَأُ فِيهِنَّ كُلِّهِنَّ قَالَ قَالَ نَعَمْ قَالَ قُلْتُ فَفِيهَا سَلَامٌ فَاصِلٌ قَالَ لَا

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ quyosh ogʻgan paytda toʻrt rakaat (namoz) oʻqishni doimiy qildilar. Men: «Yo Rasululloh, siz doimiy qilib oʻqiyotganingizni koʻrayotgan bu rakaatlar nima?» dedim. U zot: «Quyosh ogʻganda osmon eshiklari ochiladi va peshin oʻqilgunicha yopilmaydi; men shu (pallada) men uchun bir yaxshilik koʻtarilishini yaxshi koʻraman», dedilar. Men: «Yo Rasululloh, ularning barchasida qiroat qilasizmi?» dedim. U zot: «Ha», dedilar. Men: «Ularning orasida ajratuvchi salom bormi?» dedim. U zot: «Yoʻq», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ қуёш оғган пайтда тўрт ракаат (намоз) ўқишни доимий қилдилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ, сиз доимий қилиб ўқиётганингизни кўраётган бу ракаатлар нима?» дедим. У зот: «Қуёш оғганда осмон эшиклари очилади ва пешин ўқилгунича ёпилмайди; мен шу (паллада) мен учун бир яхшилик кўтарилишини яхши кўраман», дедилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ, уларнинг барчасида қироат қиласизми?» дедим. У зот: «Ҳа», дедилар. Мен: «Уларнинг орасида ажратувчи салом борми?» дедим. У зот: «Йўқ», дедилар.

حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ سَعِيدٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ ثَابِتٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ صَامَ رَمَضَانَ ثُمَّ أَتْبَعَهُ سِتًّا مِنْ شَوَّالٍ فَذَلِكَ صِيَامُ الدَّهْرِ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Kim Ramazonni roʻza tutsa, soʻng uning ortidan Shavvoldan olti kun (roʻza) tutsa, bu butun yilni roʻza tutgandekdir», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Ким Рамазонни рўза тутса, сўнг унинг ортидан Шавволдан олти кун (рўза) тутса, бу бутун йилни рўза тутгандекдир», дедилар.

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ مَرْثَدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْيَزَنِيِّ قَالَقَدِمَ عَلَيْنَا أَبُو أَيُّوبَ غَازِيًا وَعُقْبَةُ بْنُ عَامِرٍ يَوْمَئِذٍ عَلَى مِصْرَ فَأَخَّرَ الْمَغْرِبَ فَقَامَ إِلَيْهِ أَبُو أَيُّوبَ فَقَالَ مَا هَذِهِ الصَّلَاةُ يَا عُقْبَةُ فَقَالَ شُغِلْنَا قَالَ أَمَا وَاللَّهِ مَا بِي إِلَّا أَنْ يَظُنَّ النَّاسُ أَنَّكَ رَأَيْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصْنَعُ هَذَا أَمَا سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا يَزَالُ أُمَّتِي بِخَيْرٍ أَوْ عَلَى الْفِطْرَةِ مَا لَمْ يُؤَخِّرُوا الْمَغْرِبَ إِلَى أَنْ يَشْتَبِكَ النُّجُومُحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ مَرْثَدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ قَدِمَ عَلَيْنَا أَبُو أَيُّوبَ وَعُقْبَةُ بْنُ عَامِرٍ يَوْمَئِذٍ عَلَى مِصْرَ فَذَكَرَ مِثْلَهُ

Marsad ibn Abdulloh al-Yazaniy aytdi: Abu Ayyub (roziyallohu anhu) bizning oldimizga gʻazotchi boʻlib keldi; oʻsha kunlarda Uqba ibn Omir Misr (voliysi) edi. U shom namozini kechiktirdi. Shunda Abu Ayyub uning oldiga turib borib: «Ey Uqba, bu qanday namoz?» dedi. U: «Band boʻlib qoldik», dedi. Abu Ayyub: «Ogoh boʻl, Allohga qasamki, meni faqat odamlar sen Rasululloh ﷺ ni shunday qilayotgan holda koʻrgansan deb oʻylashlari tashvishga soldi. Sen Rasululloh ﷺ ning: ‹Ummatim yulduzlar qalin chiqquncha shom namozini kechiktirmas ekan, doimo yaxshilikda — yoki: fitratda — boʻlaveradi›, deganlarini eshitmaganmiding?» dedi. Boshqa sanad bilan Marsad ibn Abdullohdan: «Abu Ayyub bizning oldimizga keldi, oʻsha kunlarda Uqba ibn Omir Misr (voliysi) edi», deb shunga oʻxshashini zikr qildi.Марсад ибн Абдуллоҳ ал-Язаний айтди: Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) бизнинг олдимизга ғазотчи бўлиб келди; ўша кунларда Уқба ибн Омир Миср (волийси) эди. У шом намозини кечиктирди. Шунда Абу Айюб унинг олдига туриб бориб: «Эй Уқба, бу қандай намоз?» деди. У: «Банд бўлиб қолдик», деди. Абу Айюб: «Огоҳ бўл, Аллоҳга қасамки, мени фақат одамлар сен Расулуллоҳ ﷺ ни шундай қилаётган ҳолда кўргансан деб ўйлашлари ташвишга солди. Сен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Умматим юлдузлар қалин чиққунча шом намозини кечиктирмас экан, доимо яхшиликда — ёки: фитратда — бўлаверади›, деганларини эшитмаганмидинг?» деди. Бошқа санад билан Марсад ибн Абдуллоҳдан: «Абу Айюб бизнинг олдимизга келди, ўша кунларда Уқба ибн Омир Миср (волийси) эди», деб шунга ўхшашини зикр қилди.

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَتَى أَحَدُكُمْ الْخَلَاءَ فَلَا يَسْتَقْبِلْ الْقِبْلَةَ وَلَا يَسْتَدْبِرْهَا وَلْيُشَرِّقْ وَلْيُغَرِّبْقَالَ أَبُو أَيُّوبَ فَلَمَّا أَتَيْنَا الشَّامَ وَجَدْنَا مَقَاعِدَ تَسْتَقْبِلُ الْقِبْلَةَ فَجَعَلْنَا نَنْحَرِفُ وَنَسْتَغْفِرُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Biringiz katta hojatga kelsa, qiblaga yuzlanmasin va unga orqa ham oʻgirmasin; balki sharq yoki gʻarb tomonga (yuzlansin)», dedilar. Abu Ayyub aytdi: Shomga kelganimizda qiblaga qaratib qurilgan hojatxonalarni topdik; shunda biz (bir yon tomonga) burilar va Alloh azza va jalladan magʻfirat soʻrardik.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бирингиз катта ҳожатга келса, қиблага юзланмасин ва унга орқа ҳам ўгирмасин; балки шарқ ёки ғарб томонга (юзлансин)», дедилар. Абу Айюб айтди: Шомга келганимизда қиблага қаратиб қурилган ҳожатхоналарни топдик; шунда биз (бир ён томонга) бурилар ва Аллоҳ азза ва жалладан мағфират сўрардик.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ شُعْبَةَ حَدَّثَنِي سِمَاكٌ عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا أَكَلَ طَعَامًا بَعَثَ بِفَضْلِهِ إِلَى أَبِي أَيُّوبَ قَالَ فَأُتِيَ يَوْمًا بِقَصْعَةٍ فِيهَا ثُومٌ فَبَعَثَ بِهَا قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَحَرَامٌ هُوَ قَالَ لَا وَلَكِنِّي أَكْرَهُ رِيحَهُ قَالَ فَإِنِّي أَكْرَهُ مَا تَكْرَهُ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ taom yeganlarida uning qolganini Abu Ayyubga yuborar edilar. Bir kuni u zotga ichida sarimsoq boʻlgan bir tovoq keltirildi va u zot uni (Abu Ayyubga) yubordilar. U: «Yo Rasululloh, u harommi?» dedi. U zot: «Yoʻq, lekin men uning hidini yoqtirmayman», dedilar. U: «Men ham siz yoqtirmagan narsani yoqtirmayman», dedi.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ таом еганларида унинг қолганини Абу Айюбга юборар эдилар. Бир куни у зотга ичида саримсоқ бўлган бир товоқ келтирилди ва у зот уни (Абу Айюбга) юбордилар. У: «Ё Расулуллоҳ, у ҳаромми?» деди. У зот: «Йўқ, лекин мен унинг ҳидини ёқтирмайман», дедилар. У: «Мен ҳам сиз ёқтирмаган нарсани ёқтирмайман», деди.

حَدَّثَنَا يَحْيَى حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ قَالَ سَمِعْتُ مُوسَى بْنَ طَلْحَةَ أَنَّ أَبَا أَيُّوبَ أَخْبَرَهُأَنَّ أَعْرَابِيًّا عَرَضَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ فِي مَسِيرٍ فَأَخَذَ بِخِطَامِ نَاقَتِهِ أَوْ بِزِمَامِ نَاقَتِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَوْ يَا مُحَمَّدُ أَخْبِرْنِي بِمَا يُقَرِّبُنِي مِنْ الْجَنَّةِ وَيُبَاعِدُنِي مِنْ النَّارِ قَالَ تَعْبُدُ اللَّهَ وَلَا تُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا وَتُقِيمُ الصَّلَاةَ وَتُؤْتِي الزَّكَاةَ وَتَصِلُ الرَّحِمَ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir aʼrobiy Nabiy ﷺ yoʻlda ketayotganlarida u zotning yoʻliga koʻndalang boʻlib, tuyalarining jilovidan tutdi-da: «Yo Rasululloh — yoki: Ey Muhammad — menga meni jannatga yaqinlashtiradigan va doʻzaxdan uzoqlashtiradigan narsani ayting», dedi. U zot: «Allohga ibodat qilasan va Unga hech narsani sherik qilmaysan; namozni (toʻkis) oʻqiysan, zakotni berasan va silai rahm qilasan», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир аъробий Набий ﷺ йўлда кетаётганларида у зотнинг йўлига кўндаланг бўлиб, туяларининг жиловидан тутди-да: «Ё Расулуллоҳ — ёки: Эй Муҳаммад — менга мени жаннатга яқинлаштирадиган ва дўзахдан узоқлаштирадиган нарсани айтинг», деди. У зот: «Аллоҳга ибодат қиласан ва Унга ҳеч нарсани шерик қилмайсан; намозни (тўкис) ўқийсан, закотни берасан ва силаи раҳм қиласан», дедилар.

حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ شُعْبَةَ حَدَّثَنِي عَوْنُ بْنُ أَبِي جُحَيْفَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الْبَرَاءِ عَنْ أَبِي أَيُّوبَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَجَ بَعْدَ مَا غَرَبَتْ الشَّمْسُ فَسَمِعَ صَوْتًا فَقَالَ يَهُودُ تُعَذَّبُ فِي قُبُورِهَا

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ quyosh botganidan keyin (tashqariga) chiqib, bir ovozni eshitdilar-da: «Yahudiylar qabrlarida azoblanmoqdalar», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ қуёш ботганидан кейин (ташқарига) чиқиб, бир овозни эшитдилар-да: «Яҳудийлар қабрларида азобланмоқдалар», дедилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ حَدَّثَنَا وَاصِلٌ عَنْ أَبِي سَوْرَةَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَسْتَاكُ مِنْ اللَّيْلِ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا وَإِذَا قَامَ يُصَلِّي مِنْ اللَّيْلِ صَلَّى أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ لَا يَتَكَلَّمُ وَلَا يَأْمُرُ بِشَيْءٍ وَيُسَلِّمُ بَيْنَ كُلِّ رَكْعَتَيْنِ وَبِهِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا تَوَضَّأَ تَمَضْمَضَ وَمَسَحَ لِحْيَتَهُ مِنْ تَحْتِهَا بِالْمَاءِ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ kechasi ikki yoki uch marta misvok qilar edilar; kechasi namozga turganlarida esa toʻrt rakaat oʻqir, (orada) gapirmas va hech narsaga buyurmas, har ikki rakaatning orasida salom berar edilar. Yana shu (sanad) bilan: Rasululloh ﷺ taharat qilganlarida ogʻizlarini chayqar va soqollarini ostidan suv bilan masalar edilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ кечаси икки ёки уч марта мисвок қилар эдилар; кечаси намозга турганларида эса тўрт ракаат ўқир, (орада) гапирмас ва ҳеч нарсага буюрмас, ҳар икки ракаатнинг орасида салом берар эдилар. Яна шу (санад) билан: Расулуллоҳ ﷺ таҳарат қилганларида оғизларини чайқар ва соқолларини остидан сув билан масалар эдилар.

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا قُرَيْشُ بْنُ حَيَّانَ عَنْ أَبِي وَاصِلٍ قَالَلَقِيتُ أَبَا أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيَّ فَصَافَحَنِي فَرَأَى فِي أَظْفَارِي طُولًا فَقَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْأَلُ أَحَدُكُمْ عَنْ خَبَرِ السَّمَاءِ وَهُوَ يَدَعُ أَظْفَارَهُ كَأَظَافِيرِ الطَّيْرِ يَجْتَمِعُ فِيهَا الْجَنَابَةُ وَالْخَبَثُ وَالتَّفَثُ وَلَمْ يَقُلْ وَكِيعٌ مَرَّةً الْأَنْصَارِيَّ قَالَ غَيْرُهُ أَبُو أَيُّوبَ الْعَتَكِيُّقَالَ أَبُو عَبْد الرَّحْمَنِ قَالَ أَبِي سَبَقَهُ لِسَانُهُ يَعْنِي وَكِيعٌ فَقَالَ لَقِيتُ أَبَا أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيَّ وَإِنَّمَا فَهُوَ أَبُو أَيُّوبَ الْعَتَكِيُّ

Abu Vosil aytdi: Men Abu Ayyub al-Ansoriy bilan uchrashdim; u men bilan qoʻl berib koʻrishdi va tirnoqlarimning uzunligini koʻrdi-da, shunday dedi: Rasululloh ﷺ: «Biringiz tirnoqlarini qush tirnoqlaridek (uzun) qoʻyib, ularning orasida janobat, ifloslik va kir yigʻilib turgani holda, osmon xabaridan soʻraydimi?» dedilar. Vakiʼ bir marta «al-Ansoriy» demadi; boshqasi esa: «Abu Ayyub al-Atakiy», dedi. Abu Abdurrahmon aytdi: Otam: «Uning — yaʼni Vakiʼning — tili oʻzib ketgan, shuning uchun u: ‹Abu Ayyub al-Ansoriy bilan uchrashdim› dedi; holbuki u Abu Ayyub al-Atakiydir», dedi.Абу Восил айтди: Мен Абу Айюб ал-Ансорий билан учрашдим; у мен билан қўл бериб кўришди ва тирноқларимнинг узунлигини кўрди-да, шундай деди: Расулуллоҳ ﷺ: «Бирингиз тирноқларини қуш тирноқларидек (узун) қўйиб, уларнинг орасида жанобат, ифлослик ва кир йиғилиб тургани ҳолда, осмон хабаридан сўрайдими?» дедилар. Вакиъ бир марта «ал-Ансорий» демади; бошқаси эса: «Абу Айюб ал-Атакий», деди. Абу Абдурраҳмон айтди: Отам: «Унинг — яъни Вакиънинг — тили ўзиб кетган, шунинг учун у: ‹Абу Айюб ал-Ансорий билан учрашдим› деди; ҳолбуки у Абу Айюб ал-Атакийдир», деди.

حَدَّثَنَا يَزِيدُ حَدَّثَنَا أَبُو مَالِكٍ يَعْنِي الْأَشْجَعِيَّ حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ طَلْحَةَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ أَسْلَمَ وَغِفَارَ وَمُزَيْنَةَ وَأَشْجَعَ وَجُهَيْنَةَ وَمَنْ كَانَ مِنْ بَنِي كَعْبٍ مَوَالِيَّ دُونَ النَّاسِ وَاللَّهُ وَرَسُولُهُ مَوْلَاهُمْ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi: U zot: «Albatta, Aslam, Gʻifor, Muzayna, Ashjaʼ, Juhayna va Banu Kaʼbdan boʻlganlar — odamlardan boshqa, mening mavlolarimdir; Alloh va Uning Rasuli ularning mavlosidir», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинади: У зот: «Албатта, Аслам, Ғифор, Музайна, Ашжаъ, Жуҳайна ва Бану Каъбдан бўлганлар — одамлардан бошқа, менинг мавлоларимдир; Аллоҳ ва Унинг Расули уларнинг мавлосидир», дедилар.

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ أَوْ عَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَرَأَ فِي الْمَغْرِبِ بِالْأَعْرَافِ فِي الرَّكْعَتَيْنِ

Abu Ayyub — yoki Zayd ibn Sobit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ shom namozida ikki rakaatda «Aʼrof» surasini oʻqidilar.Абу Айюб — ёки Зайд ибн Собит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ шом намозида икки ракаатда «Аъроф» сурасини ўқидилар.

حَدَّثَنَا يَزِيدُ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ حُسَيْنٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوْتِرْ بِخَمْسٍ فَإِنْ لَمْ تَسْتَطِعْ فَبِثَلَاثٍ فَإِنْ لَمْ تَسْتَطِعْ فَبِوَاحِدَةٍ فَإِنْ لَمْ تَسْتَطِعْ فَأَوْمِئْ إِيمَاءً

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Besh (rakaat) bilan vitr qil; agar quvvating yetmasa, uch bilan; agar quvvating yetmasa, bitta bilan; agar unga ham quvvating yetmasa, ishora bilan (qil)», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Беш (ракаат) билан витр қил; агар қувватинг етмаса, уч билан; агар қувватинг етмаса, битта билан; агар унга ҳам қувватинг етмаса, ишора билан (қил)», дедилар.

حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا دَاوُدُ عَنْ عَامِرٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ أَبِي أَيُّوبَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ عَشْرَ مَرَّاتٍ كُنَّ لَهُ كَعَدْلِ عِتْقِ عَشْرِ رِقَابٍ أَوْ رَقَبَةٍ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim oʻn marta: ‹Lo ilaha illalloh, vahdahu lo sharika lah, lahul-mulku va lahul-hamdu va huva alo kulli shayʼin qodir (Allohdan oʻzga iloh yoʻq, U yagonadir, Uning sherigi yoʻq; mulk Unikidir, hamd Unikidir va U har narsaga qodirdir)› desa, bu unga oʻnta qul — yoki bir qul — ozod qilganga teng boʻladi», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким ўн марта: ‹Ло илаҳа иллаллоҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду ва ҳува ало кулли шайъин қодир (Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ, У ягонадир, Унинг шериги йўқ; мулк Уникидир, ҳамд Уникидир ва У ҳар нарсага қодирдир)› деса, бу унга ўнта қул — ёки бир қул — озод қилганга тенг бўлади», дедилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ هِلَالِ بْنِ يِسَافٍ عَنِ رَبِيعِ بْنِ خُثَيْمٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ عَنْ امْرَأَةٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ تَعْدِلُ ثُلُثَ الْقُرْآنِ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi: U zot: «{Qul huvallohu ahad} Qurʼonning uchdan biriga teng», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинади: У зот: «{Қул ҳуваллоҳу аҳад} Қуръоннинг учдан бирига тенг», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ حَدَّثَنَا مَالِكٌ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حُنَيْنٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَاخْتَلَفَ الْمِسْوَرُ بْنُ مَخْرَمَةَ وَابْنُ عَبَّاسٍ فِي الْمُحْرِمِ يَغْسِلُ رَأْسَهُ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ يَغْسِلُ وَقَالَ الْمِسْوَرُ لَا يَغْسِلُ فَأَرْسَلُونِي إِلَى أَبِي أَيُّوبَ فَسَأَلْتُهُ فَصَبَّ عَلَى رَأْسِهِ الْمَاءَ ثُمَّ أَقْبَلَ بِيَدَيْهِ وَأَدْبَرَ بِهِمَا ثُمَّ قَالَ هَكَذَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَعَلَ

Abdulloh ibn Hunayn aytdi: Misvar ibn Maxrama bilan Ibn Abbos ehromdagi kishining boshini yuvishi haqida ixtilof qildilar. Ibn Abbos: «Yuvadi», dedi; Misvar esa: «Yuvmaydi», dedi. Ular meni Abu Ayyubning oldiga yubordilar. Men undan soʻradim; u boshiga suv quydi, soʻng qoʻllarini oldinga va orqaga yurgizdi-da: «Men Nabiy ﷺ ni ana shunday qilganlarini koʻrganman», dedi.Абдуллоҳ ибн Ҳунайн айтди: Мисвар ибн Махрама билан Ибн Аббос эҳромдаги кишининг бошини ювиши ҳақида ихтилоф қилдилар. Ибн Аббос: «Ювади», деди; Мисвар эса: «Ювмайди», деди. Улар мени Абу Айюбнинг олдига юбордилар. Мен ундан сўрадим; у бошига сув қуйди, сўнг қўлларини олдинга ва орқага юргизди-да: «Мен Набий ﷺ ни ана шундай қилганларини кўрганман», деди.

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَمَعَ بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ بِالْمُزْدَلِفَةِ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Muzdalifada shom va xufton namozlarini birga oʻqidilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Муздалифада шом ва хуфтон намозларини бирга ўқидилар.

حَدَّثَنَا بَهْزٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ وَأَبُوهُ عُثْمَانُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّهُمَا سَمِعَا مُوسَى بْنَ طَلْحَةَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّأَنَّ رَجُلًا قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَخْبِرْنِي بِعَمَلٍ يُدْخِلُنِي الْجَنَّةَ فَقَالَ الْقَوْمُ مَا لَهُ مَا لَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرَبٌ مَا لَهُ قَالَ تَعْبُدُ اللَّهَ لَا تُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا وَتُقِيمُ الصَّلَاةَ وَتُؤْتِي الزَّكَاةَ وَتَصِلُ الرَّحِمَ ذَرْهَا قَالَ كَأَنَّهُ كَانَ عَلَى رَاحِلَتِهِ

(Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, bir kishi: «Yo Rasululloh, meni jannatga kiritadigan bir amalni menga aytib bering» dedi. Odamlar: «Unga nima boʻldi? Unga nima boʻldi?» dedilar. Rasululloh ﷺ: «Uning hojati bor» dedilar. Soʻng u zot: «Allohga — Unga hech narsani shirik keltirmagan holda — ibodat qilasan, namozni (toʻkis) oʻqiysan, zakotni berasan va silai rahm qilasan. Uni (ulovni) qoʻyiber» dedilar. (Roviy:) Goʻyo u (soʻragan kishi) oʻz ulovi ustida (turgan) edi.(Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) ривоят қилди)ки, бир киши: «Ё Расулуллоҳ, мени жаннатга киритадиган бир амални менга айтиб беринг» деди. Одамлар: «Унга нима бўлди? Унга нима бўлди?» дедилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Унинг ҳожати бор» дедилар. Сўнг у зот: «Аллоҳга — Унга ҳеч нарсани ширик келтирмаган ҳолда — ибодат қиласан, намозни (тўкис) ўқийсан, закотни берасан ва силаи раҳм қиласан. Уни (уловни) қўйибер» дедилар. (Ровий:) Гўё у (сўраган киши) ўз улови устида (турган) эди.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنِ الْمُسَيَّبِ بْنِ رَافِعٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الصَّلْتِ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ أَنَّهُكَانَ يُصَلِّي أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ قَبْلَ الظُّهْرِ فَقِيلَ لَهُ إِنَّكَ تُدِيمُ هَذِهِ الصَّلَاةَ فَقَالَ إِنِّي رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَفْعَلُهُ فَسَأَلْتُهُ فَقَالَ إِنَّهَا سَاعَةٌ تُفْتَحُ فِيهَا أَبْوَابُ السَّمَاءِ فَأَحْبَبْتُ أَنْ يَرْتَفِعَ لِي فِيهَا عَمَلٌ صَالِحٌ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) peshindan oldin toʻrt rakaat oʻqir edi. Unga: «Sen bu namozni doimiy qilib oʻqiyapsan», deyildi. U: «Men Rasululloh ﷺ ni buni qilayotgan holda koʻrdim va u zotdan soʻradim. Shunda u zot: ‹U — osmon eshiklari ochiladigan bir soatdir; men shu (pallada) men uchun bir solih amal koʻtarilishini yaxshi koʻraman›, dedilar», dedi.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) пешиндан олдин тўрт ракаат ўқир эди. Унга: «Сен бу намозни доимий қилиб ўқияпсан», дейилди. У: «Мен Расулуллоҳ ﷺ ни буни қилаётган ҳолда кўрдим ва у зотдан сўрадим. Шунда у зот: ‹У — осмон эшиклари очиладиган бир соатдир; мен шу (паллада) мен учун бир солиҳ амал кўтарилишини яхши кўраман›, дедилар», деди.

حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ حَدَّثَنَا حَيْوَةُ أَخْبَرَنِي أَبُو صَخْرٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ أَخْبَرَهُ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ أَخْبَرَنِي أَبُو أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيُّأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةَ أُسْرِيَ بِهِ مَرَّ عَلَى إِبْرَاهِيمَ فَقَالَ مَنْ مَعَكَ يَا جِبْرِيلُ قَالَ هَذَا مُحَمَّدٌ فَقَالَ لَهُ إِبْرَاهِيمُ مُرْ أُمَّتَكَ فَلْيُكْثِرُوا مِنْ غِرَاسِ الْجَنَّةِ فَإِنَّ تُرْبَتَهَا طَيِّبَةٌ وَأَرْضَهَا وَاسِعَةٌ قَالَ وَمَا غِرَاسُ الْجَنَّةِ قَالَ لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ meʼrojga olib borilgan kechada Ibrohimning yonidan oʻtdilar. U: «Ey Jibril, sening bilan kim bor?» dedi. Jibril: «Bu — Muhammad», dedi. Shunda Ibrohim unga: «Ummatingga buyur, jannat koʻchatlarini koʻpaytirsinlar; zero, uning tuprogʻi pokiza, yeri esa keng», dedi. U zot: «Jannat koʻchatlari nima?» dedilar. U: «‹Lo havla va lo quvvata illa billah›dir», dedi.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ меърожга олиб борилган кечада Иброҳимнинг ёнидан ўтдилар. У: «Эй Жибрил, сенинг билан ким бор?» деди. Жибрил: «Бу — Муҳаммад», деди. Шунда Иброҳим унга: «Умматингга буюр, жаннат кўчатларини кўпайтирсинлар; зеро, унинг тупроғи покиза, ери эса кенг», деди. У зот: «Жаннат кўчатлари нима?» дедилар. У: «‹Ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳ›дир», деди.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ شُعْبَةَ وَحَدَّثَنِي عَدِيُّ بْنُ ثَابِتٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَمَعَ بَيْنَ الصَّلَاتَيْنِ بِجَمْعٍ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Jamʼ (Muzdalifa)da ikki namozni jamlab oʻqidilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Жамъ (Муздалифа)да икки намозни жамлаб ўқидилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ زَائِدَةَ بْنِ قُدَامَةَ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ هِلَالِ بْنِ يِسَافٍ عَنِ الرَّبِيعِ بْنِ خُثَيْمٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنِ امْرَأَةٍ مِنْ الْأَنْصَارِ عَنْ أَبِي أَيُّوبَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَيُعْجِبُ أَحَدُكُمْ أَنْ يَقْرَأَ ثُلُثَ الْقُرْآنِ فِي لَيْلَةٍ فَإِنَّهُ مَنْ قَرَأَ {قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ اللَّهُ الصَّمَدُ} فِي لَيْلَةٍ فَقَدْ قَرَأَ لَيْلَتَئِذٍ ثُلُثَ الْقُرْآنِ

Ansorlik bir ayoldan, u Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan, u Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: U zot: «Sizlardan biringiz bir kechada Qurʼonning uchdan birini oʻqishni yoqtiradimi? Zero, kim bir kechada {Qul huvallohu ahad, Allohus-samad}ni oʻqisa, oʻsha kechada Qurʼonning uchdan birini oʻqibdi», dedilar.Ансорлик бир аёлдан, у Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан, у Набий ﷺдан ривоят қилади: У зот: «Сизлардан бирингиз бир кечада Қуръоннинг учдан бирини ўқишни ёқтирадими? Зеро, ким бир кечада {Қул ҳуваллоҳу аҳад, Аллоҳус-самад}ни ўқиса, ўша кечада Қуръоннинг учдан бирини ўқибди», дедилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ عَوْنِ بْنِ أَبِي جُحَيْفَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الْبَرَاءِ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ وَجَبَتْ الشَّمْسُ قَالَ فَسَمِعَ صَوْتًا فَقَالَ يَهُودُ تُعَذَّبُ فِي قُبُورِهَا

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ quyosh botgan paytda (tashqariga) chiqdilar va bir ovozni eshitdilar-da: «Yahudiylar qabrlarida azoblanmoqdalar», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ қуёш ботган пайтда (ташқарига) чиқдилар ва бир овозни эшитдилар-да: «Яҳудийлар қабрларида азобланмоқдалар», дедилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ قَالَ سَمِعْتُ وَرْقَاءَ يُحَدِّثُ عَنْ سَعْدِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ ثَابِتٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ صَامَ رَمَضَانَ وَسِتًّا مِنْ شَوَّالٍ فَقَدْ صَامَ الدَّهْرَ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim Ramazonni va Shavvoldan olti kunni roʻza tutsa, butun yilni roʻza tutibdi», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким Рамазонни ва Шавволдан олти кунни рўза тутса, бутун йилни рўза тутибди», дедилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ وَحَجَّاجٌ قَالَا حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ أَخِيهِ عِيسَى عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي أَيُّوبَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ إِذَا عَطَسَ أَحَدُكُمْ فَلْيَقُلْ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى كُلِّ حَالٍ وَلْيَقُلْ الَّذِي يَرُدُّ عَلَيْهِ يَرْحَمُكَ اللَّهُ وَلْيَقُلْ هُوَ يَهْدِيكَ اللَّهُ وَيُصْلِحُ بَالَكَ قَالَ حَجَّاجٌ يَهْدِيكُمُ اللَّهُ وَيُصْلِحُ بَالَكُمْ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi: U zot: «Biringiz aksa urganda: ‹Alhamdulillahi alo kulli hol (Har holatda Allohga hamd boʻlsin)› desin; unga javob beradigan kishi: ‹Yarhamukalloh› desin; u esa: ‹Yahdikalloh va yuslihu bolak› desin», dedilar. Hajjoj: «Yahdikumulloh va yuslihu bolakum», dedi.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинади: У зот: «Бирингиз акса урганда: ‹Алҳамдулиллаҳи ало кулли ҳол (Ҳар ҳолатда Аллоҳга ҳамд бўлсин)› десин; унга жавоб берадиган киши: ‹Ярҳамукаллоҳ› десин; у эса: ‹Яҳдикаллоҳ ва юслиҳу болак› десин», дедилар. Ҳажжож: «Яҳдикумуллоҳ ва юслиҳу болакум», деди.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ طَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ يَعْنِي ابْنَ كَرِيزٍ عَنْ شَيْخٍ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ مِنْ قُرَيْشٍ عَنْ أَبِي أيُوبِ الْأَنْصَارِيِّ قَالَوَجَدَ رَجُلٌ فِي ثَوْبِهِ قَمْلَةً فَأَخَذَهَا لِيَطْرَحَهَا فِي الْمَسْجِدِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تَفْعَلْ ارْدُدْهَا فِي ثَوْبِكَ حَتَّى تَخْرُجَ مِنْ الْمَسْجِدِ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Bir kishi kiyimidan bit topdi va uni masjidga tashlash uchun oldi. Shunda Rasululloh ﷺ unga: «Bunday qilma; masjiddan chiqquningcha uni kiyimingga qaytar», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Бир киши кийимидан бит топди ва уни масжидга ташлаш учун олди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унга: «Бундай қилма; масжиддан чиққунингча уни кийимингга қайтар», дедилар.

حَدَّثَنَا بَهْزُ بْنُ أَسَدٍ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ يَعْنِي ابْنَ سَلَمَةَ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ رَافِعِ بْنِ إِسْحَاقَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تَسْتَقْبِلُوا الْقِبْلَةَ بِفُرُوجِكُمْ وَلَا تَسْتَدْبِرُوهَا

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Avratlaringiz bilan qiblaga yuzlanmanglar va unga orqa ham oʻgirmanglar», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Авратларингиз билан қиблага юзланманглар ва унга орқа ҳам ўгирманглар», дедилар.

حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ عَنِ الْأَعْمَشِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا ظِبْيَانَ وَيَعْلَى حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ أَبِي ظِبْيَانَ قَالَغَزَا أَبُو أَيُّوبَ الرُّومَ فَمَرِضَ فَلَمَّا حُضِرَ قَالَ أَنَا إِذَا مِتُّ فَاحْمِلُونِي فَإِذَا صَافَعْتُمُ الْعَدُوَّ فَادْفِنُونِي تَحْتَ أَقْدَامِكُمْ وَسَأُحَدِّثُكُمْ حَدِيثًا سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَوْلَا حَالِي هَذَا مَا حَدَّثْتُكُمُوهُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ مَاتَ لَا يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا دَخَلَ الْجَنَّةَ

Abu Zibyon aytdi: Abu Ayyub (roziyallohu anhu) Rum bilan gʻazot qildi va kasal boʻlib qoldi. Vafoti yaqinlashganda u: «Men oʻlsam, meni (oʻzlaringiz bilan) olib boringlar; dushman bilan yuzma-yuz kelganingizda, meni oyoqlaringiz ostiga dafn qilinglar. Men sizlarga Rasululloh ﷺdan eshitgan bir hadisni aytib beraman; agar shu holatim boʻlmaganda, uni sizlarga aytmagan boʻlardim. Men Rasululloh ﷺ ning: ‹Kim Allohga hech narsani sherik qilmagan holda oʻlsa, jannatga kiradi›, deganlarini eshitganman», dedi.Абу Зибён айтди: Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) Рум билан ғазот қилди ва касал бўлиб қолди. Вафоти яқинлашганда у: «Мен ўлсам, мени (ўзларингиз билан) олиб боринглар; душман билан юзма-юз келганингизда, мени оёқларингиз остига дафн қилинглар. Мен сизларга Расулуллоҳ ﷺдан эшитган бир ҳадисни айтиб бераман; агар шу ҳолатим бўлмаганда, уни сизларга айтмаган бўлардим. Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Ким Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмаган ҳолда ўлса, жаннатга киради›, деганларини эшитганман», деди.

حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ سَعِيدٍ الْأَنْصَارِيُّ أَخُو يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ أَخْبَرَنِي عُمَرُ بْنُ ثَابِتٍ رَجُلٌ مِنْ بَنِي الْحَارِثِ أَخْبَرَنِي أَبُو أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيُّ قَالَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ صَامَ رَمَضَانَ ثُمَّ أَتْبَعَهُ سِتًّا مِنْ شَوَّالٍ فَذَاكَ صِيَامُ الدَّهْرِ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺ ning: «Kim Ramazonni roʻza tutsa, soʻng uning ortidan Shavvoldan olti kun (roʻza) tutsa, bu butun yilni roʻza tutgandekdir», deganlarini eshitdim.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: «Ким Рамазонни рўза тутса, сўнг унинг ортидан Шавволдан олти кун (рўза) тутса, бу бутун йилни рўза тутгандекдир», деганларини эшитдим.

حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ الْخَطْمِيِّ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّأَنَّهُ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ صَلَاةَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ الْآخِرَةِ بِالْمُزْدَلِفَةِ

Abdulloh ibn Yazid al-Xatmiydan rivoyat qilinadiki, Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) Vidoʼ hajida Rasululloh ﷺ bilan birga Muzdalifada shom va xufton namozlarini oʻqigan.Абдуллоҳ ибн Язид ал-Хатмийдан ривоят қилинадики, Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) Видў ҳажида Расулуллоҳ ﷺ билан бирга Муздалифада шом ва хуфтон намозларини ўқиган.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ حَدَّثَنَا حَنَشُ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ لَقِيطٍ النَّخَعِيُّ الْأَشْجَعِيُّ عَنْ رِيَاحِ بْنِ الْحَارِثِ قَالَجَاءَ رَهْطٌ إِلَى عَلِيٍّ بالرَّحْبَةِ فَقَالُوا السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا مَوْلَانَا قَالَ كَيْفَ أَكُونُ مَوْلَاكُمْ وَأَنْتُمْ قَوْمٌ عَرَبٌ قَالُوا سَمِعْنَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ غَدِيرِ خُمٍّ يَقُولُ مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَإِنَّ هَذَا مَوْلَاهُ قَالَ رِيَاحٌ فَلَمَّا مَضَوْا تَبِعْتُهُمْ فَسَأَلْتُ مَنْ هَؤُلَاءِ قَالُوا نَفَرٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فِيهِمْ أَبُو أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيُّحَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ حَدَّثَنَا حَنَشٌ عَنْ رِيَاحِ بْنِ الْحَارِثِ قَالَ رَأَيْتُ قَوْمًا مِنْ الْأَنْصَارِ قَدِمُوا عَلَى عَلِيٍّ فِي الرَّحْبَةِ فَقَالَ مَنْ الْقَوْمُ قَالُوا مَوَالِيكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ

Riyoh ibn al-Horis aytdi: Bir jamoat Rahbada Alining oldiga kelib: «Assalomu alayka, ey mavlomiz», dedilar. U: «Sizlar arab qavm boʻla turib, men qanday qilib sizlarning mavlongiz boʻlaman?» dedi. Ular: «Biz Rasululloh ﷺ ning Gʻadiri Xum kuni: ‹Men kimning mavlosi boʻlsam, bu ham uning mavlosidir›, deganlarini eshitganmiz», dedilar. Riyoh aytdi: Ular ketganlarida, men ularning ortidan borib: «Bular kimlar?» deb soʻradim. Ular: «Ansordan bir necha kishi; ularning orasida Abu Ayyub al-Ansoriy bor», dedilar. Boshqa sanad bilan Riyoh ibn al-Horis aytdi: Men Ansordan bir qavmni Rahbada Alining oldiga kelgan holda koʻrdim. U: «Bu qavm kim?» dedi. Ular: «Mavlolaringmiz, ey amirul-muʼminin», dedilar — soʻng shu maʼnodagini zikr qildi.Риёҳ ибн ал-Ҳорис айтди: Бир жамоат Раҳбада Алининг олдига келиб: «Ассалому алайка, эй мавломиз», дедилар. У: «Сизлар араб қавм бўла туриб, мен қандай қилиб сизларнинг мавлонгиз бўламан?» деди. Улар: «Биз Расулуллоҳ ﷺ нинг Ғадири Хум куни: ‹Мен кимнинг мавлоси бўлсам, бу ҳам унинг мавлосидир›, деганларини эшитганмиз», дедилар. Риёҳ айтди: Улар кетганларида, мен уларнинг ортидан бориб: «Булар кимлар?» деб сўрадим. Улар: «Ансордан бир неча киши; уларнинг орасида Абу Айюб ал-Ансорий бор», дедилар. Бошқа санад билан Риёҳ ибн ал-Ҳорис айтди: Мен Ансордан бир қавмни Раҳбада Алининг олдига келган ҳолда кўрдим. У: «Бу қавм ким?» деди. Улар: «Мавлоларингмиз, эй амирул-муъминин», дедилар — сўнг шу маънодагини зикр қилди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْوَلِيدِ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنِ الْمُسَيَّبِ بْنِ رَافِعٍ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ قَالَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي قَبْلَ الظُّهْرِ أَرْبَعًا فَقِيلَ لَهُ إِنَّكَ تُصَلِّي صَلَاةً تُدِيمُهَا فَقَالَ إِنَّ أَبْوَابَ السَّمَاءِ تُفْتَحُ إِذَا زَالَتْ الشَّمْسُ فَلَا تُرْتَجُ حَتَّى يُصَلَّى الظُّهْرُ فَأُحِبُّ أَنْ يَصْعَدَ لِي إِلَى السَّمَاءِ خَيْرٌ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺ peshindan oldin toʻrt (rakaat) oʻqir edilar. U zotga: «Siz bir namozni doimiy qilib oʻqiyapsiz», deyildi. Shunda u zot: «Quyosh ogʻganda osmon eshiklari ochiladi va peshin oʻqilgunicha yopilmaydi; men shu (pallada) men uchun osmonga bir yaxshilik koʻtarilishini yaxshi koʻraman», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺ пешиндан олдин тўрт (ракаат) ўқир эдилар. У зотга: «Сиз бир намозни доимий қилиб ўқияпсиз», дейилди. Шунда у зот: «Қуёш оғганда осмон эшиклари очилади ва пешин ўқилгунича ёпилмайди; мен шу (паллада) мен учун осмонга бир яхшилик кўтарилишини яхши кўраман», дедилар.

قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ: مَالِكٌ عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ الْأَنْصَارِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ الْخَطْمِيِّ أَنَّ أَبَا أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيَّ أَخْبَرَهُأَنَّهُ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا بِالْمُزْدَلِفَةِ

(Ubaydulloh ibn Yazid al-Xatmiy rivoyat qildi)ki, Abu Ayyub al-Ansoriy unga — u Rasululloh ﷺ bilan Vidoʼ hajida Muzdalifada shom (magʻrib) va xufton (isho)ni birga (jamlab) oʻqiganini — xabar berdi.(Убайдуллоҳ ибн Язид ал-Хатмий ривоят қилди)ки, Абу Айюб ал-Ансорий унга — у Расулуллоҳ ﷺ билан Видў ҳажида Муздалифада шом (мағриб) ва хуфтон (ишо)ни бирга (жамлаб) ўқиганини — хабар берди.

حَدَّثَنَا عَتَّابُ بْنُ زِيَادٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ لَهِيعَةَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَبِيبٍ أَنَّ أَسْلَمَ أَبَا عِمْرَانَ التُّجِيبِيَّ حَدَّثَهُ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيَّ يَقُولُصَفَفْنَا يَوْمَ بَدْرٍ فَنَدَرَتْ مِنَّا نَادِرَةٌ أَمَامَ الصَّفِّ فَنَظَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِمْ فَقَالَ مَعِي مَعِيوَكَذَا قَالَ أَبِي قَالَ مَعْمَرٌ فَبَدَرَتْ مِنَّا بَادِرَةٌ وَقَالَ صَفَفْنَا يَوْمَ بَدْرٍ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Badr kuni saf tortdik; bizdan baʼzilar safning oldiga chiqib ketdi. Shunda Rasululloh ﷺ ularga qarab: «Men bilan (boʻlinglar), men bilan!» dedilar. Otam ham shunday dedi. Maʼmar: «Bizdan (baʼzilar) oldinga chiqib ketdi», dedi va: «Badr kuni saf tortdik», dedi.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Бадр куни саф тортдик; биздан баъзилар сафнинг олдига чиқиб кетди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ уларга қараб: «Мен билан (бўлинглар), мен билан!» дедилар. Отам ҳам шундай деди. Маъмар: «Биздан (баъзилар) олдинга чиқиб кетди», деди ва: «Бадр куни саф тортдик», деди.

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ عَمْرٍو عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ عَنْ أَبِي رُهْمٍ السَّمَعِيِّ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ مَنْ قَالَ حِينَ يُصْبِحُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ عَشْرَ مَرَّاتٍ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ وَاحِدَةٍ قَالَهَا عَشْرَ حَسَنَاتٍ وَحَطَّ اللَّهُ عَنْهُ بِهَا عَشْرَ سَيِّئَاتٍ وَرَفَعَهُ اللَّهُ بِهَا عَشْرَ دَرَجَاتٍ وَكُنَّ لَهُ كَعَشْرِ رِقَابٍ وَكُنَّ لَهُ مَسْلَحَةً مِنْ أَوَّلِ النَّهَارِ إِلَى آخِرِهِ وَلَمْ يَعْمَلْ يَوْمَئِذٍ عَمَلًا يَقْهَرُهُنَّ فَإِنْ قَالَ حِينَ يُمْسِي فَمِثْلُ ذَلِكَ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi: U zot: «Kim tongda oʻn marta: ‹Lo ilaha illalloh, vahdahu lo sharika lah, lahul-mulku va lahul-hamdu, yuhyi va yumitu va huva alo kulli shayʼin qodir› desa, Alloh unga aytgan har biri uchun oʻnta yaxshilik yozadi, ular sababli undan oʻnta yomonlikni oʻchiradi va uni oʻn daraja koʻtaradi; ular unga oʻnta qul (ozod qilgan) kabi boʻladi va kun boshidan oxirigacha unga qoʻriqchi boʻladi; u kuni ularni yengadigan biror amal qilmaydi. Agar kechqurun aytsa, u ham shunga oʻxshashdir», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинади: У зот: «Ким тонгда ўн марта: ‹Ло илаҳа иллаллоҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду, юҳйи ва юмиту ва ҳува ало кулли шайъин қодир› деса, Аллоҳ унга айтган ҳар бири учун ўнта яхшилик ёзади, улар сабабли ундан ўнта ёмонликни ўчиради ва уни ўн даража кўтаради; улар унга ўнта қул (озод қилган) каби бўлади ва кун бошидан охиригача унга қўриқчи бўлади; у куни уларни енгадиган бирор амал қилмайди. Агар кечқурун айтса, у ҳам шунга ўхшашдир», дедилар.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ دَاوُدَ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ أَنَّ أَسْلَمَ أَبَا عِمْرَانَ حَدَّثَهُمْ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا أَيُّوبَ يَقُولُصَفَفْنَا يَوْمَ بَدْرٍ فَبَدَرَتْ مِنَّا بَادِرَةٌ أَمَامَ الصَّفِّ فَنَظَرَ إِلَيْهِمْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مَعِي مَعِي

Abu Ayyub (roziyallohu anhu) aytdi: Badr kuni saf tortdik; bizdan baʼzilar safning oldiga chiqib ketdi. Shunda Nabiy ﷺ ularga qarab: «Men bilan (boʻlinglar), men bilan!» dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) айтди: Бадр куни саф тортдик; биздан баъзилар сафнинг олдига чиқиб кетди. Шунда Набий ﷺ уларга қараб: «Мен билан (бўлинглар), мен билан!» дедилар.

حَدَّثَنَا يُونُسُ حَدَّثَنَا لَيْثٌ عَنْ يَزِيدَ عَنْ أَبِي الْخَيْرِ عَنْ أَبِي رُهْمٍ السَّمَعِيِّ أَنَّ أَبَا أَيُّوبَ حَدَّثَهُأَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَزَلَ فِي بَيْتِنَا الْأَسْفَلِ وَكُنْتُ فِي الْغُرْفَةِ فَأُهْرِيقَ مَاءٌ فِي الْغُرْفَةِ فَقُمْتُ أَنَا وَأُمُّ أَيُّوبَ بِقَطِيفَةٍ لَنَا نَتْبَعُ الْمَاءَ شَفَقَةَ يَخْلُصُ الْمَاءُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَزَلْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا مُشْفِقٌ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُ لَيْسَ يَنْبَغِي أَنْ نَكُونَ فَوْقَكَ انْتَقِلْ إِلَى الْغُرْفَةِ فَأَمَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَتَاعِهِ فَنُقِلَ وَمَتَاعُهُ قَلِيلٌ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كُنْتَ تُرْسِلُ إِلَيَّ بِالطَّعَامِ فَأَنْظُرُ فَإِذَا رَأَيْتُ أَثَرَ أَصَابِعِكَ وَضَعْتُ يَدِي فِيهِ حَتَّى إِذَا كَانَ هَذَا الطَّعَامُ الَّذِي أَرْسَلْتَ بِهِ إِلَيَّ فَنَظَرْتُ فِيهِ فَلَمْ أَرَ فِيهِ أَثَرَ أَصَابِعِكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَجَلْ إِنَّ فِيهِ بَصَلًا فَكَرِهْتُ أَنْ آكُلَهُ مِنْ أَجْلِ الْمَلَكِ الَّذِي يَأْتِينِي وَأَمَّا أَنْتُمْ فَكُلُوهُقَالَ أَبُو عَبْد الرَّحْمَنِ قُلْتُ لِأَبِي إِنَّ رَجُلًا قَالَ مَنْ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْمَغْرِبِ فِي الْمَسْجِدِ لَمْ يُجْزِهِ إِلَّا أَنْ يُصَلِّيَهَا فِي بَيْتِهِ لِأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ هَذِهِ مِنْ صَلَوَاتِ الْبُيُوتِ قَالَ مَنْ قَالَ هَذَا قُلْتُ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ مَا أَحْسَنَ مَا قَالَ أَوْ قَالَ مَا أَحْسَنَ مَا نَقَلَ

Abu Ruhm as-Samaʼiy aytdi: Abu Ayyub (roziyallohu anhu) unga xabar berdiki: Allohning Nabiysi ﷺ bizning uyimizning pastki qavatiga tushdilar, men esa yuqori xonada edim. Yuqori xonaga suv toʻkilib ketdi. Men va Ummu Ayyub bir choyshabimizni olib turdik va suv Rasululloh ﷺ ga yetib borishidan qoʻrqib, suvning izidan (uni quritib) chiqdik. Soʻng men qoʻrqqan holda Rasululloh ﷺ ning oldilariga tushdim va: «Yo Rasululloh, bizning sizdan yuqorida boʻlishimiz toʻgʻri emas; yuqori xonaga koʻchib chiqing», dedim. Shunda Nabiy ﷺ narsalarini (koʻchirishga) buyurdilar va ular koʻchirildi; narsalari esa oz edi. Men: «Yo Rasululloh, siz menga taom yuborardingiz; men qarardim, barmoqlaringizning izini koʻrsam, qoʻlimni oʻsha joyga qoʻyardim. Nihoyat menga yuborgan mana bu taomga qaradim va unda barmoqlaringizning izini koʻrmadim», dedim. Rasululloh ﷺ: «Ha, uning ichida piyoz bor edi; huzurimga keladigan farishta sababli uni yeyishni yoqtirmadim. Sizlarga kelsak — uni yenglar», dedilar. Abu Abdurrahmon aytdi: Men otamga: «Bir kishi: Kim masjidda shomdan keyin ikki rakaat oʻqisa, uni uyida oʻqimaguncha unga kifoya qilmaydi, chunki Nabiy ﷺ: ‹Bu — uylar namozlaridandir›, deganlar, dedi», dedim. U: «Buni kim aytdi?» dedi. Men: «Muhammad ibn Abdurrahmon», dedim. U: «U qanday yaxshi aytibdi» — yoki: «U qanday yaxshi naql qilibdi», dedi.Абу Руҳм ас-Самаъий айтди: Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) унга хабар бердики: Аллоҳнинг Набийси ﷺ бизнинг уйимизнинг пастки қаватига тушдилар, мен эса юқори хонада эдим. Юқори хонага сув тўкилиб кетди. Мен ва Умму Айюб бир чойшабимизни олиб турдик ва сув Расулуллоҳ ﷺ га етиб боришидан қўрқиб, сувнинг изидан (уни қуритиб) чиқдик. Сўнг мен қўрққан ҳолда Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига тушдим ва: «Ё Расулуллоҳ, бизнинг сиздан юқорида бўлишимиз тўғри эмас; юқори хонага кўчиб чиқинг», дедим. Шунда Набий ﷺ нарсаларини (кўчиришга) буюрдилар ва улар кўчирилди; нарсалари эса оз эди. Мен: «Ё Расулуллоҳ, сиз менга таом юборардингиз; мен қарардим, бармоқларингизнинг изини кўрсам, қўлимни ўша жойга қўярдим. Ниҳоят менга юборган мана бу таомга қарадим ва унда бармоқларингизнинг изини кўрмадим», дедим. Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳа, унинг ичида пиёз бор эди; ҳузуримга келадиган фаришта сабабли уни ейишни ёқтирмадим. Сизларга келсак — уни енглар», дедилар. Абу Абдурраҳмон айтди: Мен отамга: «Бир киши: Ким масжидда шомдан кейин икки ракаат ўқиса, уни уйида ўқимагунча унга кифоя қилмайди, чунки Набий ﷺ: ‹Бу — уйлар намозларидандир›, деганлар, деди», дедим. У: «Буни ким айтди?» деди. Мен: «Муҳаммад ибн Абдурраҳмон», дедим. У: «У қандай яхши айтибди» — ёки: «У қандай яхши нақл қилибди», деди.

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيُّ عَنْ عِمْرَانَ بْنِ أَبِي يَحْيَى عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ اغْتَسَلَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَمَسَّ مِنْ طِيبٍ إِنْ كَانَ عِنْدَهُ وَلَبِسَ مِنْ أَحْسَنِ ثِيَابِهِ ثُمَّ خَرَجَ حَتَّى يَأْتِيَ الْمَسْجِدَ فَيَرْكَعَ إِنْ بَدَا لَهُ وَلَمْ يُؤْذِ أَحَدًا ثُمَّ أَنْصَتَ إِذَا خَرَجَ إِمَامُهُ حَتَّى يُصَلِّيَ كَانَتْ كَفَّارَةً لِمَا بَيْنَهَا وَبَيْنَ الْجُمُعَةِ الْأُخْرَىو قَالَ فِي مَوْضِعٍ آخَرَ إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ السُّلَمِيَّ حَدَّثَهُ أَنَّ أَبَا أَيُّوبَ صَاحِبَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَدَّثَهُ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ اغْتَسَلَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَزَادَ فِيهِ ثُمَّ خَرَجَ وَعَلَيْهِ السَّكِينَةُ حَتَّى يَأْتِيَ الْمَسْجِدَ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺ ning shunday deganlarini eshitdim: «Kim juma kuni gʻusl qilsa, oldida boʻlsa xushboʻylik surtsa, kiyimlarining eng chiroylisini kiysa, soʻng chiqib masjidga kelsa va istasa (nafl) namoz oʻqisa, hech kimga ozor bermasa, soʻng imomi chiqqanida namoz oʻqilgunicha jim tursa, bu u bilan boshqa juma orasidagi (gunohlar)ga kafforat boʻladi». Boshqa bir oʻrinda esa: Abdulloh ibn Kaʼb ibn Molik as-Sulamiy unga Rasululloh ﷺ ning sahobalari Abu Ayyub xabar berganini, u Rasululloh ﷺ ning: «Kim juma kuni gʻusl qilsa...» deganlarini eshitganini aytdi va unda: «Soʻng vazminlik bilan chiqib, masjidga keladi», deganini ziyoda qildi.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг шундай деганларини эшитдим: «Ким жума куни ғусл қилса, олдида бўлса хушбўйлик суртса, кийимларининг энг чиройлисини кийса, сўнг чиқиб масжидга келса ва истаса (нафл) намоз ўқиса, ҳеч кимга озор бермаса, сўнг имоми чиққанида намоз ўқилгунича жим турса, бу у билан бошқа жума орасидаги (гуноҳлар)га каффорат бўлади». Бошқа бир ўринда эса: Абдуллоҳ ибн Каъб ибн Молик ас-Суламий унга Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобалари Абу Айюб хабар берганини, у Расулуллоҳ ﷺ нинг: «Ким жума куни ғусл қилса...» деганларини эшитганини айтди ва унда: «Сўнг вазминлик билан чиқиб, масжидга келади», деганини зиёда қилди.

حَدَّثَنَا بَهْزٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ حَدَّثَنَا عَدِيُّ بْنُ ثَابِتٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَجَمَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ بِجَمْعٍ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ Jamʼ (Muzdalifa)da shom bilan xuftonni jamlab oʻqidilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ Жамъ (Муздалифа)да шом билан хуфтонни жамлаб ўқидилар.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْحَجَّاجِ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُبَارَكٍ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ جَابِرٍ عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ الْخَطْمِيِّ عَنْ أَبِي أَيُّوبَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ كَانَ يُصَلِّي الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ بِإِقَامَةٍ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi: U zot shom bilan xuftonni bir iqoma bilan oʻqir edilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинади: У зот шом билан хуфтонни бир иқома билан ўқир эдилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنِ الْمُسَيَّبِ بْنِ رَافِعٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُدْرِكٍ قَالَرَأَيْتُ أَبَا أَيُّوبَ فَنَزَعَ خُفَّيْهِ فَنَظَرُوا إِلَيْهِ فَقَالَ أَمَا إِنِّي قَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْسَحُ عَلَيْهِمَا وَلَكِنْ حُبِّبَ إِلَيَّ الْوُضُوءُ

Ali ibn Mudrik aytdi: Men Abu Ayyubni koʻrdim: u maxsilarini yechdi, odamlar unga qarab qolishdi. Shunda u: «Ogoh boʻlinglar, men Rasululloh ﷺ ni ularning ustiga mash tortayotganlarini koʻrganman; lekin menga taharat (qilish) sevimli qilingan», dedi.Али ибн Мудрик айтди: Мен Абу Айюбни кўрдим: у махсиларини ечди, одамлар унга қараб қолишди. Шунда у: «Огоҳ бўлинглар, мен Расулуллоҳ ﷺ ни уларнинг устига маш тортаётганларини кўрганман; лекин менга таҳарат (қилиш) севимли қилинган», деди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ السَّائِبَةِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سُعَادَ وَكَانَ مَرْضِيًّا مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ عَنْ أَبِي أَيُّوبَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الْمَاءُ مِنْ الْمَاءِ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Suv suvdan (vojib boʻladi)», dedilar.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Сув сувдан (вожиб бўлади)», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ يَرْوِيهِ قَالَلَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ يَلْتَقِيَانِ فَيَصُدُّ هَذَا وَيَصُدُّ هَذَا وَخَيْرُهُمَا الَّذِي يَبْدَأُ بِالسَّلَامِ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Musulmonga oʻz birodaridan uch kundan ortiq aloqani uzib qoʻyishi halol emas; ular uchrashganda biri yuz oʻgiradi, ikkinchisi ham yuz oʻgiradi. Ulardan eng yaxshisi avval salom berganidir».Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Мусулмонга ўз биродаридан уч кундан ортиқ алоқани узиб қўйиши ҳалол эмас; улар учрашганда бири юз ўгиради, иккинчиси ҳам юз ўгиради. Улардан энг яхшиси аввал салом берганидир».

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَتَى أَحَدُكُمْ الْغَائِطَ فَلَا يَسْتَقْبِلْ الْقِبْلَةَ وَلَا يَسْتَدْبِرْهَا وَلَكِنْ لِيُشَرِّقْ أَوْ لِيُغَرِّبْقَالَ أَبُو أَيُّوبَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الشَّامَ وَجَدْنَا مَرَاحِيضَ جُعِلَتْ نَحْوَ الْقِبْلَةِ فَنَنْحَرِفُ وَنَسْتَغْفِرُ اللَّهَ

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Agar biringiz hojatga borsa, qiblaga yuzlanmasin va unga orqa ham oʻgirmasin; balki sharq yoki gʻarb tomonga (yuzlansin)», dedilar. Abu Ayyub aytdi: Shomga kelganimizda qiblaga qaratib qurilgan hojatxonalarni topdik; shunda biz (bir yon tomonga) burilar va Allohdan magʻfirat soʻrardik.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Агар бирингиз ҳожатга борса, қиблага юзланмасин ва унга орқа ҳам ўгирмасин; балки шарқ ёки ғарб томонга (юзлансин)», дедилар. Абу Айюб айтди: Шомга келганимизда қиблага қаратиб қурилган ҳожатхоналарни топдик; шунда биз (бир ён томонга) бурилар ва Аллоҳдан мағфират сўрардик.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ وَثَنا حَجَّاجٌ عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ وَرَوْحٌ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حُنَيْنٍ مَوْلَى آلِ عَيَّاشٍ وَقَالَ رَوْحٌ مَوْلَى عَبَّاسٍ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ عَنْ أَبِيهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حُنَيْنٍ قَالَكُنْتُ مَعَ ابْنِ عَبَّاسٍ وَالْمِسْوَرِ بِالْأَبْوَاءِ فَتَحَدَّثْنَا حَتَّى ذَكَرْنَا غَسْلَ الْمُحْرِمِ رَأْسَهُ فَقَالَ الْمِسْوَرُ لَا وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ بَلَى فَأَرْسَلَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ إِلَى أَبِي أَيُّوبَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ ابْنُ أَخِيكَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ السَّلَامَ وَيَسْأَلُكَ كَيْفَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَغْسِلُ رَأْسَهُ مُحْرِمًا قَالَ فَوَجَدَهُ يَغْتَسِلُ بَيْنَ قَرْنَيْ بِئْرٍ قَدْ سُتِرَ عَلَيْهِ بِثَوْبٍ فَلَمَّا اسْتَبَنْتُ لَهُ ضَمَّ الثَّوْبَ إِلَى صَدْرِهِ حَتَّى بَدَا لِي وَجْهُهُ وَرَأَيْتُهُ وَإِنْسَانٌ قَائِمٌ يَصُبُّ عَلَى رَأْسِهِ الْمَاءَ قَالَ فَأَشَارَ أَبُو أَيُّوبَ بِيَدَيْهِ عَلَى رَأْسِهِ جَمِيعًا عَلَى جَمِيعِ رَأْسِهِ فَأَقْبَلَ بِهِمَا وَأَدْبَرَ فَقَالَ الْمِسْوَرُ لِابْنِ عَبَّاسٍ لَا أُمَارِيكَ أَبَدًاقَالَ الْحَجَّاجُ وَرَوْحٌ فَلَمَّا انْتَسَبْتُ لَهُ وَسَأَلْتُهُ ضَمَّ الثَّوْبَ إِلَى صَدْرِهِ حَتَّى بَدَا لِي رَأْسُهُ وَوَجْهُهُ وَإِنْسَانٌ قَائِمٌ

Abdulloh ibn Hunayn aytdi: Men Abvoʼda Ibn Abbos va Misvar bilan birga edim. Suhbatlashib, ehromdagi kishining boshini yuvishi haqida gaplashib qoldik. Misvar: «Yoʻq», dedi; Ibn Abbos esa: «Ha», dedi. Shunda Ibn Abbos meni Abu Ayyubning oldiga yubordi: «Birodaringning oʻgʻli Abdulloh ibn Abbos senga salom yoʻllayapti va Rasululloh ﷺ ehromda boʻlgan holda boshlarini qanday yuvganlarini soʻrayapti (deb ayt)». U (Abdulloh) uni quduqning ikki ustuni orasida, ustiga kiyim bilan parda tutilgan holda gʻusl qilayotganini topdi. Men unga oʻzimni tanitganimda, u kiyimni koʻkragiga tortdi, shunda menga uning yuzi koʻrindi va men uni koʻrdim; bir odam turib, uning boshiga suv quyayotgan edi. Soʻng Abu Ayyub ikki qoʻli bilan butun boshiga ishora qilib, ularni oldinga va orqaga yurgizdi. Shunda Misvar Ibn Abbosga: «Endi men sen bilan hech qachon tortishmayman», dedi. Hajjoj va Ravh: «Men unga nasabimni aytib, undan soʻraganimda, u kiyimni koʻkragiga tortdi, shunda menga uning boshi va yuzi koʻrindi; bir odam esa turgan edi», dedilar.Абдуллоҳ ибн Ҳунайн айтди: Мен Абвўда Ибн Аббос ва Мисвар билан бирга эдим. Суҳбатлашиб, эҳромдаги кишининг бошини ювиши ҳақида гаплашиб қолдик. Мисвар: «Йўқ», деди; Ибн Аббос эса: «Ҳа», деди. Шунда Ибн Аббос мени Абу Айюбнинг олдига юборди: «Биродарингнинг ўғли Абдуллоҳ ибн Аббос сенга салом йўллаяпти ва Расулуллоҳ ﷺ эҳромда бўлган ҳолда бошларини қандай ювганларини сўраяпти (деб айт)». У (Абдуллоҳ) уни қудуқнинг икки устуни орасида, устига кийим билан парда тутилган ҳолда ғусл қилаётганини топди. Мен унга ўзимни танитганимда, у кийимни кўкрагига тортди, шунда менга унинг юзи кўринди ва мен уни кўрдим; бир одам туриб, унинг бошига сув қуяётган эди. Сўнг Абу Айюб икки қўли билан бутун бошига ишора қилиб, уларни олдинга ва орқага юргизди. Шунда Мисвар Ибн Аббосга: «Энди мен сен билан ҳеч қачон тортишмайман», деди. Ҳажжож ва Равҳ: «Мен унга насабимни айтиб, ундан сўраганимда, у кийимни кўкрагига тортди, шунда менга унинг боши ва юзи кўринди; бир одам эса турган эди», дедилар.

حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ سَمِعْتُ أَبَا أَيُّوبَ يُخْبِرُعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا تَسْتَقْبِلُوا الْقِبْلَةَ بِغَائِطٍ وَلَا بَوْلٍ وَلَكِنْ شَرِّقُوا أَوْ غَرِّبُواقَالَ أَبُو أَيُّوبَ فَقَدِمْنَا الشَّامَ فَوَجَدْنَا مَرَاحِيضَ جُعِلَتْ نَحْوَ الْقِبْلَةِ فَنَنْحَرِفُ وَنَسْتَغْفِرُ اللَّهَ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi: U zot: «Katta yoki kichik hojat (chiqarish)da qiblaga yuzlanmanglar; balki sharq yoki gʻarb tomonga (yuzlaninglar)», dedilar. Abu Ayyub aytdi: Soʻng biz Shomga keldik va qiblaga qaratib qurilgan hojatxonalarni topdik; shunda biz (bir yon tomonga) burilar va Allohdan magʻfirat soʻrardik.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинади: У зот: «Катта ёки кичик ҳожат (чиқариш)да қиблага юзланманглар; балки шарқ ёки ғарб томонга (юзланинглар)», дедилар. Абу Айюб айтди: Сўнг биз Шомга келдик ва қиблага қаратиб қурилган ҳожатхоналарни топдик; шунда биз (бир ён томонга) бурилар ва Аллоҳдан мағфират сўрардик.

حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ خَالِدٍ عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلُّوا الْمَغْرِبَ لِفِطْرِ الصَّائِمِ وَبَادِرُوا طُلُوعَ النُّجُومِ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Shom namozini roʻzador iftor qiladigan (vaqt)da oʻqinglar va yulduzlar chiqishidan oldin shoshilinglar», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Шом намозини рўзадор ифтор қиладиган (вақт)да ўқинглар ва юлдузлар чиқишидан олдин шошилинглар», дедилар.

حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا الْحَجَّاجُ بْنُ أَرْطَاةَ عَنْ مَكْحُولٍ وحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَزِيدَ عَنْ حَجَّاجٍ عَنْ مَكْحُولٍ قَالَ قَالَ أَبُو أَيُّوبَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْبَعٌ مِنْ سُنَنِ الْمُرْسَلِينَ التَّعَطُّرُ وَالنِّكَاحُ وَالسِّوَاكُ وَالْحَيَاءُ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Toʻrt narsa paygʻambarlarning sunnatlaridandir: xushboʻylanish, nikoh, misvok va hayo», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Тўрт нарса пайғамбарларнинг суннатларидандир: хушбўйланиш, никоҳ, мисвок ва ҳаё», дедилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ مَرْثَدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَقَدِمَ عَلَيْنَا أَبُو أَيُّوبَ وَعُقْبَةُ بْنُ عَامِرٍ يَوْمَئِذٍ عَلَى مِصْرَ فَأَخَّرَ الْمَغْرِبَ فَقَامَ إِلَيْهِ أَبُو أَيُّوبَ فَقَالَ مَا هَذِهِ الصَّلَاةُ يَا عُقْبَةُ قَالَ شُغِلْنَا قَالَ أَمَا وَاللَّهِ مَا بِي إِلَّا أَنْ يَظُنَّ النَّاسُ أَنَّكَ رَأَيْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصْنَعُ هَذَا أَمَا سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا تَزَالُ أُمَّتِي بِخَيْرٍ أَوْ عَلَى الْفِطْرَةِ مَا لَمْ يُؤَخِّرُوا الْمَغْرِبَ إِلَى أَنْ تَشْتَبِكَ النُّجُومُ

Marsad ibn Abdulloh aytdi: Abu Ayyub (roziyallohu anhu) bizning oldimizga keldi; oʻsha kunlarda Uqba ibn Omir Misr (voliysi) edi. U shom namozini kechiktirdi. Shunda Abu Ayyub uning oldiga turib borib: «Ey Uqba, bu qanday namoz?» dedi. U: «Band boʻlib qoldik», dedi. Abu Ayyub: «Ogoh boʻl, Allohga qasamki, meni faqat odamlar sen Rasululloh ﷺ ni shunday qilayotgan holda koʻrgansan deb oʻylashlari tashvishga soldi. Sen Rasululloh ﷺ ning: ‹Ummatim yulduzlar qalin chiqquncha shom namozini kechiktirmas ekan, doimo yaxshilikda — yoki: fitratda — boʻlaveradi›, deganlarini eshitmaganmiding?» dedi.Марсад ибн Абдуллоҳ айтди: Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) бизнинг олдимизга келди; ўша кунларда Уқба ибн Омир Миср (волийси) эди. У шом намозини кечиктирди. Шунда Абу Айюб унинг олдига туриб бориб: «Эй Уқба, бу қандай намоз?» деди. У: «Банд бўлиб қолдик», деди. Абу Айюб: «Огоҳ бўл, Аллоҳга қасамки, мени фақат одамлар сен Расулуллоҳ ﷺ ни шундай қилаётган ҳолда кўргансан деб ўйлашлари ташвишга солди. Сен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Умматим юлдузлар қалин чиққунча шом намозини кечиктирмас экан, доимо яхшиликда — ёки: фитратда — бўлаверади›, деганларини эшитмаганмидинг?» деди.

حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ أَبِي زَائِدَةَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ قَالَمَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ عَشْرَ مَرَّاتٍ كَانَ كَمَنْ أَعْتَقَ أَرْبَعَ رِقَابٍ مِنْ وَلَدِ إِسْمَاعِيلَحَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ أَبِي زَائِدَةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي السَّفَرِ عَنِ الشَّعْبِيِّ عَنْ رَبِيعِ بْنِ خُثَيْمٍ بِمِثْلِ ذَلِكَ قَالَ فَقُلْتُ لِلَّربِيعِ مِمَّنْ سَمِعْتَهُ فَقَالَ مِنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ فَقُلْتُ لِعَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ مِمَّنْ سَمِعْتَهُ فَقَالَ مِنْ ابْنِ أَبِي لَيْلَى فَقُلْتُ لِابْنِ أَبِي لَيْلَى مِمَّنْ سَمِعْتَهُ قَالَ مِنْ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ يُحَدِّثُهُ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Amr ibn Maymun aytdi: Kim oʻn marta: «Lo ilaha illalloh, vahdahu lo sharika lah, lahul-mulku va lahul-hamdu va huva alo kulli shayʼin qodir», desa, Ismoil avlodidan toʻrt jonni ozod qilgan kishi kabi boʻladi. Boshqa sanad bilan Rabiʼ ibn Xusaymdan ham shunga oʻxshashi (rivoyat qilindi). (Roviy) aytdi: Men Rabiʼga: «Buni kimdan eshitding?» dedim. U: «Amr ibn Maymundan», dedi. Men Amr ibn Maymunga: «Buni kimdan eshitding?» dedim. U: «Ibn Abu Layladan», dedi. Men Ibn Abu Laylaga: «Buni kimdan eshitding?» dedim. U: «Abu Ayyub al-Ansoriydan — u buni Nabiy ﷺdan rivoyat qilib berardi», dedi.Амр ибн Маймун айтди: Ким ўн марта: «Ло илаҳа иллаллоҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду ва ҳува ало кулли шайъин қодир», деса, Исмоил авлодидан тўрт жонни озод қилган киши каби бўлади. Бошқа санад билан Рабиъ ибн Хусаймдан ҳам шунга ўхшаши (ривоят қилинди). (Ровий) айтди: Мен Рабиъга: «Буни кимдан эшитдинг?» дедим. У: «Амр ибн Маймундан», деди. Мен Амр ибн Маймунга: «Буни кимдан эшитдинг?» дедим. У: «Ибн Абу Лайладан», деди. Мен Ибн Абу Лайлага: «Буни кимдан эшитдинг?» дедим. У: «Абу Айюб ал-Ансорийдан — у буни Набий ﷺдан ривоят қилиб берарди», деди.

حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا مَالِكٌ وَصَالِحٌ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ أَنَّ عَطَاءَ بْنَ يَزِيدَ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي أَيُّوبَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلَاثٍ يَلْتَقِيَانِ فَيَصُدُّ هَذَا وَيَصُدُّ هَذَا وَخَيْرُهُمَا الَّذِي يَبْدَأُ بِالسَّلَامِ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi: U zot: «Musulmonga oʻz birodaridan uch (kun)dan ortiq aloqani uzib qoʻyishi halol emas; ular uchrashganda biri yuz oʻgiradi, ikkinchisi ham yuz oʻgiradi. Ularning yaxshirogʻi — salom berishni avval boshlaganidir», dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинади: У зот: «Мусулмонга ўз биродаридан уч (кун)дан ортиқ алоқани узиб қўйиши ҳалол эмас; улар учрашганда бири юз ўгиради, иккинчиси ҳам юз ўгиради. Уларнинг яхшироғи — салом беришни аввал бошлаганидир», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عَمْرٍو حَدَّثَنَا كَثِيرُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي صَالِحٍ قَالَأَقْبَلَ مَرْوَانُ يَوْمًا فَوَجَدَ رَجُلًا وَاضِعًا وَجْهَهُ عَلَى الْقَبْرِ فَقَالَ أَتَدْرِي مَا تَصْنَعُ فَأَقْبَلَ عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ أَبُو أَيُّوبَ فَقَالَ نَعَمْ جِئْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ آتِ الْحَجَرَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا تَبْكُوا عَلَى الدِّينِ إِذَا وَلِيَهُ أَهْلُهُ وَلَكِنْ ابْكُوا عَلَيْهِ إِذَا وَلِيَهُ غَيْرُ أَهْلِهِ

Dovud ibn Abu Solih aytdi: Bir kuni Marvon kelib, bir kishini yuzini qabrga qoʻygan holda topdi va: «Nima qilayotganingni bilasanmi?» dedi. Soʻng unga yuzlandi — qarasa, u Abu Ayyub ekan. U: «Ha; men Rasululloh ﷺ ning huzurlariga keldim, toshning oldiga kelganim yoʻq. Men Rasululloh ﷺ ning: ‹Dinni uning ahli boshqarsa, unga yigʻlamanglar; lekin uni ahlidan boshqasi boshqarsa, unga yigʻlanglar›, deganlarini eshitganman», dedi.Довуд ибн Абу Солиҳ айтди: Бир куни Марвон келиб, бир кишини юзини қабрга қўйган ҳолда топди ва: «Нима қилаётганингни биласанми?» деди. Сўнг унга юзланди — қараса, у Абу Айюб экан. У: «Ҳа; мен Расулуллоҳ ﷺ нинг ҳузурларига келдим, тошнинг олдига келганим йўқ. Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Динни унинг аҳли бошқарса, унга йиғламанглар; лекин уни аҳлидан бошқаси бошқарса, унга йиғланглар›, деганларини эшитганман», деди.

حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ يَعْنِي ابْنَ أَبِي أَيُّوبَ وَحَدَّثَنِي شُرَحْبِيلُ بْنُ شَرِيكٍ الْمَعَافِرِيُّ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحُبُلِيِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيَّ يَقُولُقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَدْوَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ رَوْحَةٌ خَيْرٌ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ وَغَرَبَتْ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Alloh yoʻlida (jihod uchun) bir ertalab yoki bir kechqurun (yoʻlga chiqish) quyosh chiqib botadigan narsadan yaxshiroqdir», — dedilar.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ йўлида (жиҳод учун) бир эрталаб ёки бир кечқурун (йўлга чиқиш) қуёш чиқиб ботадиган нарсадан яхшироқдир», — дедилар.

حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ أَخِيهِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي أَيُّوبَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا عَطَسَ أَحَدُكُمْ فَلْيَقُلْ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى كُلِّ حَالٍ وَلْيَقُلْ الَّذِي يُشَمِّتُهُ يَرْحَمُكُمْ اللَّهُ وَلْيَقُلْ الَّذِي يَرُدُّ عَلَيْهِ يَهْدِيكُمُ اللَّهُ وَيُصْلِحُ بَالَكُمْحَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ أَخِيهِ قَالَ وَقَدْ رَأَيْتُ أَخَاهُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ مِثْلَهُ إِلَّا أَنَّهُ قَالَ وَلْيَقُلْ هُوَ يَهْدِيكَ اللَّهُ وَيُصْلِحُ بَالَكَ أَوْ قَالَ يَهْدِيكُمُ اللَّهُ وَيُصْلِحُ بَالَكُمْ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi: U zot: «Biringiz aksa urganda: ‹Alhamdulillahi alo kulli hol› desin; unga tashmit qiladigan kishi: ‹Yarhamukumulloh› desin; unga javob qaytaradigan kishi esa: ‹Yahdikumulloh va yuslihu bolakum› desin», dedilar. Boshqa sanad bilan ham shunga oʻxshashi zikr qilindi, faqat unda: «U: ‹Yahdikalloh va yuslihu bolak›, yoki: ‹Yahdikumulloh va yuslihu bolakum› desin», deyilgan.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинади: У зот: «Бирингиз акса урганда: ‹Алҳамдулиллаҳи ало кулли ҳол› десин; унга ташмит қиладиган киши: ‹Ярҳамукумуллоҳ› десин; унга жавоб қайтарадиган киши эса: ‹Яҳдикумуллоҳ ва юслиҳу болакум› десин», дедилар. Бошқа санад билан ҳам шунга ўхшаши зикр қилинди, фақат унда: «У: ‹Яҳдикаллоҳ ва юслиҳу болак›, ёки: ‹Яҳдикумуллоҳ ва юслиҳу болакум› десин», дейилган.

حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ بُكَيْرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ تِعْلَى عَنْ أَبِي أَيُّوبَ قَالَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ صَبْرِ الدَّابَّةِقَالَ أَبُو أَيُّوبَ لَوْ كَانَتْ لِي دَجَاجَةٌ مَا صَبَرْتُهَا

Abu Ayyub (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ jonivorni (bogʻlab qoʻyib) nishonga olishdan qaytardilar. Abu Ayyub aytdi: Agar mening tovugʻim boʻlganda ham, men uni bogʻlab nishonga olmagan boʻlardim.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ жониворни (боғлаб қўйиб) нишонга олишдан қайтардилар. Абу Айюб айтди: Агар менинг товуғим бўлганда ҳам, мен уни боғлаб нишонга олмаган бўлардим.

حَدَّثَنَا سُرَيْجٌ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ عَنْ بُكَيْرٍ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ تِعْلَى قَالَغَزَوْنَا مَعَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ خَالِدِ بْنِ الْوَلِيدِ فَأُتِيَ بِأَرْبَعَةِ أَعْلَاجٍ مِنْ الْعَدُوِّ فَأَمَرَ بِهِمْ فَقُتِلُوا صَبْرًا بِالنَّبْلِ فَبَلَغَ ذَلِكَ أَبَا أَيُّوبَ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَنْهَى عَنْ قَتْلِ الصَّبْرِ

Ubayd ibn Tiʼlo aytdi: Biz Abdurrahmon ibn Xolid ibn al-Valid bilan birga gʻazot qildik. Unga dushmandan toʻrt nafar asir keltirildi; u (ular haqida) buyruq berdi va ular bogʻlangan holda oʻq bilan oʻldirildilar. Bu (xabar) Abu Ayyubga yetib bordi va u: «Men Rasululloh ﷺ (jonzotni) bogʻlab turib oʻldirishdan qaytarganlarini eshitganman», dedi.Убайд ибн Тиъло айтди: Биз Абдурраҳмон ибн Холид ибн ал-Валид билан бирга ғазот қилдик. Унга душмандан тўрт нафар асир келтирилди; у (улар ҳақида) буйруқ берди ва улар боғланган ҳолда ўқ билан ўлдирилдилар. Бу (хабар) Абу Айюбга етиб борди ва у: «Мен Расулуллоҳ ﷺ (жонзотни) боғлаб туриб ўлдиришдан қайтарганларини эшитганман», деди.

حَدَّثَنَا عَتَّابٌ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ حَدَّثَنَا بُكَيْرُ بْنُ الْأَشَجِّ أَنَّ أَبَاهُ حَدَّثَهُ أَنَّ عُبَيْدَ بْنَ تِعْلَى حَدَّثَهُ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا أَيُّوبَ يَقُولُنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ صَبْرِ الدَّابَّةِ

Ubayd ibn Tiʼlo Abu Ayyub (roziyallohu anhu)ning shunday deganini eshitdi: Rasululloh ﷺ jonivorni bogʻlab qoʻyib (nishonga olish)dan qaytardilar.Убайд ибн Тиъло Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитди: Расулуллоҳ ﷺ жониворни боғлаб қўйиб (нишонга олиш)дан қайтардилар.

حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ أَخِيهِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ أَبِي أَيُّوبَ أَنَّهُكَانَ فِي سَهْوَةٍ لَهُ فَكَانَتْ الْغُولُ تَجِيءُ فَتَأْخُذُ فَشَكَاهَا إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ إِذَا رَأَيْتَهَا فَقُلْ بِسْمِ اللَّهِ أَجِيبِي رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَجَاءَتْ فَقَالَ لَهَا فَأَخَذَهَا فَقَالَتْ لَهُ إِنِّي لَا أَعُودُ فَأَرْسَلَهَا فَجَاءَ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا فَعَلَ أَسِيرُكَ قَالَ أَخَذْتُهَا فَقَالَتْ لِي إِنِّي لَا أَعُودُ فَأَرْسَلْتُهَا فَقَالَ إِنَّهَا عَائِدَةٌ فَأَخَذْتُهَا مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا كُلَّ ذَلِكَ يَقُولُ لَا أَعُودُ وَيَجِيءُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَقُولُ مَا فَعَلَ أَسِيرُكَ فَيَقُولُ أَخَذْتُهَا فَيَقُولُ لَا أَعُودُ فَيَقُولُ إِنَّهَا عَائِدَةٌ فَأَخَذَهَا فَقَالَتْ أَرْسِلْنِي وَأُعَلِّمُكَ شَيْئًا تَقُولُ فَلَا يَقْرَبُكَ شَيْءٌ آيَةَ الْكُرْسِيِّ فَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ صَدَقَتْ وَهِيَ كَذُوبٌحَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَذَكَرَ هَذَا الْحَدِيثَ بِإِسْنَادِهِ يَعْنِي حَدِيثَ الْغُولِ قَالَ أَبُو أَيُّوبَ خَالِدُ بْنُ زَيْدٍ

Abu Ayyub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Uning bir omborxonasi bor edi; gʻul kelib, (undan) olib ketaverardi. U buni Nabiy ﷺ ga shikoyat qildi. U zot: «Uni koʻrsang: ‹Bismillah, Allohning Rasuliga javob ber!› degin», dedilar. (Abu Ayyub) aytdi: U keldi, u unga shunday dedi va uni ushlab oldi. U (gʻul): «Men boshqa qaytmayman», dedi va u uni qoʻyib yubordi. Soʻng u kelgach, Nabiy ﷺ unga: «Asiring nima qildi?» dedilar. U: «Uni ushladim, u menga: ‹Boshqa qaytmayman› dedi, men esa uni qoʻyib yubordim», dedi. U zot: «U albatta qaytadi», dedilar. Shunday qilib u uni ikki yoki uch marta ushladi; har safar u: «Boshqa qaytmayman», derdi; u esa Nabiy ﷺ ning oldilariga kelardi va u zot: «Asiring nima qildi?» derdilar. U: «Uni ushladim, u: ‹Boshqa qaytmayman› dedi», derdi; u zot esa: «U albatta qaytadi», derdilar. Soʻng u uni (yana) ushladi. Shunda u: «Meni qoʻyib yubor, men senga bir narsani oʻrgataman — uni aytsang, senga hech narsa yaqinlashmaydi: Oyatul kursiyni», dedi. U Nabiy ﷺ ning oldilariga kelib, buni xabar qildi. U zot: «U rost aytibdi, holbuki u koʻp yolgʻonchidir», dedilar. Boshqa sanad bilan ham bu hadis — yaʼni gʻul hadisi — oʻz isnodi bilan zikr qilindi. Abu Ayyub — Xolid ibn Zayddir.Абу Айюб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Унинг бир омборхонаси бор эди; ғул келиб, (ундан) олиб кетаверарди. У буни Набий ﷺ га шикоят қилди. У зот: «Уни кўрсанг: ‹Бисмиллаҳ, Аллоҳнинг Расулига жавоб бер!› дегин», дедилар. (Абу Айюб) айтди: У келди, у унга шундай деди ва уни ушлаб олди. У (ғул): «Мен бошқа қайтмайман», деди ва у уни қўйиб юборди. Сўнг у келгач, Набий ﷺ унга: «Асиринг нима қилди?» дедилар. У: «Уни ушладим, у менга: ‹Бошқа қайтмайман› деди, мен эса уни қўйиб юбордим», деди. У зот: «У албатта қайтади», дедилар. Шундай қилиб у уни икки ёки уч марта ушлади; ҳар сафар у: «Бошқа қайтмайман», дерди; у эса Набий ﷺ нинг олдиларига келарди ва у зот: «Асиринг нима қилди?» дердилар. У: «Уни ушладим, у: ‹Бошқа қайтмайман› деди», дерди; у зот эса: «У албатта қайтади», дердилар. Сўнг у уни (яна) ушлади. Шунда у: «Мени қўйиб юбор, мен сенга бир нарсани ўргатаман — уни айтсанг, сенга ҳеч нарса яқинлашмайди: Оятул курсийни», деди. У Набий ﷺ нинг олдиларига келиб, буни хабар қилди. У зот: «У рост айтибди, ҳолбуки у кўп ёлғончидир», дедилар. Бошқа санад билан ҳам бу ҳадис — яъни ғул ҳадиси — ўз исноди билан зикр қилинди. Абу Айюб — Холид ибн Зайддир.

حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرٍ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي ظِبْيَانَ قَالَغَزَا أَبُو أَيُّوبَ مَعَ يَزِيدَ بْنِ مُعَاوِيَةَ قَالَ فَقَالَ إِذَا أَنَا مِتُّ فَأَدْخِلُونِي أَرْضَ الْعَدُوِّ فَادْفِنُونِي تَحْتَ أَقْدَامِكُمْ حَيْثُ تَلْقَوْنَ الْعَدُوَّ قَالَ ثُمَّ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ مَاتَ لَا يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا دَخَلَ الْجَنَّةَ

Abu Zibyon aytdi: Abu Ayyub (roziyallohu anhu) Yazid ibn Muoviya bilan birga gʻazot qildi. U: «Men oʻlsam, meni dushman yeriga kiritinglar va dushman bilan uchrashadigan joyda oyoqlaringiz ostiga dafn qilinglar», dedi. Soʻng u: «Men Rasululloh ﷺ ning: ‹Kim Allohga hech narsani sherik qilmagan holda oʻlsa, jannatga kiradi›, deganlarini eshitganman», dedi.Абу Зибён айтди: Абу Айюб (розияллоҳу анҳу) Язид ибн Муовия билан бирга ғазот қилди. У: «Мен ўлсам, мени душман ерига киритинглар ва душман билан учрашадиган жойда оёқларингиз остига дафн қилинглар», деди. Сўнг у: «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Ким Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмаган ҳолда ўлса, жаннатга киради›, деганларини эшитганман», деди.

حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ وَحُجَيْنٌ قَالَا حَدَّثَنَا لَيْثُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ سُفْيَانَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ عَاصِمِ بْنِ سُفْيَانَ الثَّقَفِيِّأَنَّهُمْ غَزَوْا غَزْوَةَ السُّلَاسِلِ فَفَاتَهُمْ الْغَزْوُ فَرَابَطُوا ثُمَّ رَجَعُوا إِلَى مُعَاوِيَةَ وَعِنْدَهُ أَبُو أَيُّوبَ وَعُقْبَةُ بْنُ عَامِرٍ فَقَالَ عَاصِمٌ يَا أَبَا أَيُّوبَ فَاتَنَا الْغَزْوُ الْعَامَ وَقَدْ أُخْبِرْنَا أَنَّهُ مَنْ صَلَّى فِي الْمَسْجِدِ وَقَالَ حُجَيْنٌ الْمَسَاجِدِ الْأَرْبَعَةِ غُفِرَ لَهُ ذَنْبُهُ فَقَالَ ابْنَ أَخِي أَدُلُّكَ عَلَى أَيْسَرَ مِنْ ذَلِكَ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ تَوَضَّأَ كَمَا أُمِرَ وَصَلَّى كَمَا أُمِرَ غُفِرَ لَهُ مَا قَدَّمَ مِنْ عَمَلٍ أَكَذَاكَ يَا عُقْبَةُ قَالَ نَعَمْ

Osim ibn Sufyon as-Saqafiydan rivoyat qilinadi: Ular Salosil gʻazotiga chiqdilar, ammo gʻazotga ulgurmadilar; shunday boʻlsa-da (chegarada) ribotda turdilar, soʻng Muoviyaning oldiga qaytdilar. Uning huzurida Abu Ayyub va Uqba ibn Omir bor edi. Osim: «Ey Abu Ayyub, bu yil gʻazotdan quruq qoldik. Bizga toʻrt masjidda namoz oʻqigan kishining gunohi kechirilishi haqida xabar berilgan edi», dedi. Shunda u: «Ey birodarimning oʻgʻli, senga bundan yengilrogʻini koʻrsataymi? Men Rasululloh ﷺ ning: ‹Kim buyurilganidek taharat qilib, buyurilganidek namoz oʻqisa, avval qilgan amallari kechiriladi›, deganlarini eshitganman. Shundaymi, ey Uqba?» dedi. U: «Ha», dedi.Осим ибн Суфён ас-Сақафийдан ривоят қилинади: Улар Салосил ғазотига чиқдилар, аммо ғазотга улгурмадилар; шундай бўлса-да (чегарада) риботда турдилар, сўнг Муовиянинг олдига қайтдилар. Унинг ҳузурида Абу Айюб ва Уқба ибн Омир бор эди. Осим: «Эй Абу Айюб, бу йил ғазотдан қуруқ қолдик. Бизга тўрт масжидда намоз ўқиган кишининг гуноҳи кечирилиши ҳақида хабар берилган эди», деди. Шунда у: «Эй биродаримнинг ўғли, сенга бундан енгилроғини кўрсатайми? Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Ким буюрилганидек таҳарат қилиб, буюрилганидек намоз ўқиса, аввал қилган амаллари кечирилади›, деганларини эшитганман. Шундайми, эй Уқба?» деди. У: «Ҳа», деди.

حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ أَبِي الْوَلِيدِ عَنْ أَيُّوبَ بْنِ خَالِدِ بْنِ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ أَبِي أَيُّوبَ الْأَنْصَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَهُ اكْتُمِ الْخِطْبَةَ ثُمَّ تَوَضَّأْ فَأَحْسِنْ وُضُوءَكَ وَصَلِّ مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكَ ثُمَّ احْمَدْ رَبَّكَ وَمَجِّدْهُ ثُمَّ قُلْ اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَقْدِرُ وَلَا أَقْدِرُ وَتَعْلَمُ وَلَا أَعْلَمُ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ فَإِنْ رَأَيْتَ لِي فِي فُلَانَةَ تُسَمِّيهَا بِاسْمِهَا خَيْرًا فِي دِينِي وَدُنْيَايَ وَآخِرَتِي وَإِنْ كَانَ غَيْرُهَا خَيْرًا لِي مِنْهَا فِي دِينِي وَدُنْيَايَ وَآخِرَتِي فَاقْضِ لِي بِهَا أَوْ قَالَ فَاقْدِرْهَا لِيحَدَّثَنَا هَارُونُ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي حَيْوَةُ أَنَّ الْوَلِيدَ بْنَ الْوَلِيدِ أَخْبَرَهُ فَذَكَرَهُ بِإِسْنَادِهِ وَمَعْنَاهُ مِائَةً وَاثْنَيْ عَشَرَ حَدِيثًا

Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Sovchilikni sir tut, soʻng taharat qilib, taharatingni chiroyli qil, keyin Alloh sen uchun yozgan (miqdorda) namoz oʻqi, soʻng Robbingga hamd va sano ayt, keyin: ‹Allohim, Sen qodirsan, men qodir emasman; Sen bilasan, men bilmayman; Sen gʻayblarni bilguvchisan. Agar falonchi ayolda — uni ismi bilan ataydi — men uchun dinimda, dunyoyimda va oxiratimda yaxshilik borligini koʻrsang, uni menga muyassar qil. Agar undan boshqasi men uchun dinimda, dunyoyimda va oxiratimda undan koʻra yaxshiroq boʻlsa, menga oʻshani hukm qil›, de», dedilar. Yoki: «uni menga muyassar qil», dedilar. Boshqa isnod bilan ham uni oʻz isnodi va maʼnosi bilan zikr qildi.Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Совчиликни сир тут, сўнг таҳарат қилиб, таҳаратингни чиройли қил, кейин Аллоҳ сен учун ёзган (миқдорда) намоз ўқи, сўнг Роббингга ҳамд ва сано айт, кейин: ‹Аллоҳим, Сен қодирсан, мен қодир эмасман; Сен биласан, мен билмайман; Сен ғайбларни билгувчисан. Агар фалончи аёлда — уни исми билан атайди — мен учун динимда, дунёйимда ва охиратимда яхшилик борлигини кўрсанг, уни менга муяссар қил. Агар ундан бошқаси мен учун динимда, дунёйимда ва охиратимда ундан кўра яхшироқ бўлса, менга ўшани ҳукм қил›, де», дедилар. Ёки: «уни менга муяссар қил», дедилар. Бошқа иснод билан ҳам уни ўз исноди ва маъноси билан зикр қилди.