حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنَا هُدْبَةُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ عُتَيٍّ قَالَرَأَيْتُ شَيْخًا بِالْمَدِينَةِ يَتَكَلَّمُ فَسَأَلْتُ عَنْهُ فَقَالُوا هَذَا أُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ فَقَالَ إِنَّ آدَمَ عَلَيْهِ السَّلَام لَمَّا حَضَرَهُ الْمَوْتُ قَالَ لِبَنِيهِ أَيْ بَنِيَّ إِنِّي أَشْتَهِي مِنْ ثِمَارِ الْجَنَّةِ فَذَهَبُوا يَطْلُبُونَ لَهُ فَاسْتَقْبَلَتْهُمْ الْمَلَائِكَةُ وَمَعَهُمْ أَكْفَانُهُ وَحَنُوطُهُ وَمَعَهُمْ الْفُؤُوسُ وَالْمَسَاحِي وَالْمَكَاتِلُ فَقَالُوا لَهُمْ يَا بَنِي آدَمَ مَا تُرِيدُونَ وَمَا تَطْلُبُونَ أَوْ مَا تُرِيدُونَ وَأَيْنَ تَذْهَبُونَ قَالُوا أَبُونَا مَرِيضٌ فَاشْتَهَى مِنْ ثِمَارِ الْجَنَّةِ قَالُوا لَهُمْ ارْجِعُوا فَقَدْ قُضِيَ قَضَاءُ أَبِيكُمْ فَجَاءُوا فَلَمَّا رَأَتْهُمْ حَوَّاءُ عَرَفَتْهُمْ فَلَاذَتْ بِآدَمَ فَقَالَ إِلَيْكِ إِلَيْكِ عَنِّي فَإِنِّي إِنَّمَا أُوتِيتُ مِنْ قِبَلِكِ خَلِّي بَيْنِي وَبَيْنَ مَلَائِكَةِ رَبِّي تَبَارَكَ وَتَعَالَى فَقَبَضُوهُ وَغَسَّلُوهُ وَكَفَّنُوهُ وَحَنَّطُوهُ وَحَفَرُوا لَهُ وَأَلْحَدُوا لَهُ وَصَلَّوْا عَلَيْهِ ثُمَّ دَخَلُوا قَبْرَهُ فَوَضَعُوهُ فِي قَبْرِهِ وَوَضَعُوا عَلَيْهِ اللَّبِنَ ثُمَّ خَرَجُوا مِنْ الْقَبْرِ ثُمَّ حَثَوْا عَلَيْهِ التُّرَابَ ثُمَّ قَالُوا يَا بَنِي آدَمَ هَذِهِ سُنَّتُكُمْ
Atiy aytdi: Men Madinada bir shayxni soʻzlayotgan holda koʻrdim va u haqida soʻradim. «Bu Ubay ibn Kaʼbdir», dedilar. U shunday dedi: Odam alayhissalomga oʻlim yaqinlashganda, oʻgʻillariga: «Ey oʻgʻillarim, men jannat mevalaridan istayapman», dedi. Ular unga (meva) izlab ketdilar. Yoʻlda ularni farishtalar qarshi oldi, ular bilan birga uning kafani va hanuti, hamda boltalar, belkuraklar va zambillar bor edi. Ular: «Ey Odam bolalari, nimani istaysizlar va nimani izlaysizlar?» — yoki: «nimani istaysizlar va qayerga ketyapsizlar?» — dedilar. Ular: «Otamiz kasal boʻlib, jannat mevalaridan istadi», dedilar. Ular: «Qaytinglar, otangizning hukmi ado etildi», dedilar. Ular kelishdi. Havvo ularni koʻrgach, tanidi va Odamga suqilib berkindi. U: «Nari tur, mendan nari tur! Men faqat sening sababingdan (bu holga) uchraganman. Meni Robbim tabaraka va taoloning farishtalari bilan yolgʻiz qoʻy», dedi. Bas, ular uning jonini oldilar, uni yuvdilar, kafanladilar, hanut surtdilar, qabr qazidilar, lahad qildilar, unga janoza oʻqidilar, soʻng qabriga kirib, uni qabriga qoʻydilar va ustiga gʻishtlarni tergadilar, soʻng qabrdan chiqdilar, soʻng ustiga tuproq tortdilar. Soʻng: «Ey Odam bolalari, mana bu sizlarning sunnatingizdir», dedilar.Атий айтди: Мен Мадинада бир шайхни сўзлаётган ҳолда кўрдим ва у ҳақида сўрадим. «Бу Убай ибн Каъбдир», дедилар. У шундай деди: Одам алайҳиссаломга ўлим яқинлашганда, ўғилларига: «Эй ўғилларим, мен жаннат меваларидан истаяпман», деди. Улар унга (мева) излаб кетдилар. Йўлда уларни фаришталар қарши олди, улар билан бирга унинг кафани ва ҳанути, ҳамда болталар, белкураклар ва замбиллар бор эди. Улар: «Эй Одам болалари, нимани истайсизлар ва нимани излайсизлар?» — ёки: «нимани истайсизлар ва қаерга кетяпсизлар?» — дедилар. Улар: «Отамиз касал бўлиб, жаннат меваларидан истади», дедилар. Улар: «Қайтинглар, отангизнинг ҳукми адо этилди», дедилар. Улар келишди. Ҳавво уларни кўргач, таниди ва Одамга суқилиб беркинди. У: «Нари тур, мендан нари тур! Мен фақат сенинг сабабингдан (бу ҳолга) учраганман. Мени Роббим табарака ва таолонинг фаришталари билан ёлғиз қўй», деди. Бас, улар унинг жонини олдилар, уни ювдилар, кафанладилар, ҳанут суртдилар, қабр қазидилар, лаҳад қилдилар, унга жаноза ўқидилар, сўнг қабрига кириб, уни қабрига қўйдилар ва устига ғиштларни тергадилар, сўнг қабрдан чиқдилар, сўнг устига тупроқ тортдилар. Сўнг: «Эй Одам болалари, мана бу сизларнинг суннатингиздир», дедилар.