حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا عَوْفٌ عَنِ الْحَسَنِ عَنْ عُتَيِّ بْنِ ضَمْرَةَ عَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍأَنَّ رَجُلًا اعْتَزَى بِعَزَاءِ الْجَاهِلِيَّةِ فَأَعَضَّهُ وَلَمْ يُكَنِّهِ فَنَظَرَ الْقَوْمُ إِلَيْهِ فَقَالَ لِلْقَوْمِ إِنِّي قَدْ أَرَى الَّذِي فِي أَنْفُسِكُمْ إِنِّي لَمْ أَسْتَطِعْ إِلَّا أَنْ أَقُولَ هَذَا إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَرَنَا إِذَا سَمِعْتُمْ مَنْ يَعْتَزِي بِعَزَاءِ الْجَاهِلِيَّةِ فَأَعِضُّوهُ وَلَا تَكْنُوا

Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi johiliyat daʼvosi bilan faxrlandi, shunda u (Ubay) unga otasining avrat aʼzosini tishlashni ochiq buyurdi va kinoya qilmadi. Qavm unga (ajablanib) qaradi. U qavmga: «Men sizlarning koʻnglingizdagini koʻrib turibman. Men buni aytmasdan iloji yoʻq edi. Chunki Rasululloh ﷺ bizga: ‹Qachon johiliyat daʼvosi bilan faxrlanayotgan kishini eshitsangiz, unga otasining avrat aʼzosini tishlashni ochiq buyuringlar va kinoya qilmanglar›, deb buyurganlar», dedi.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир киши жоҳилият даъвоси билан фахрланди, шунда у (Убай) унга отасининг аврат аъзосини тишлашни очиқ буюрди ва киноя қилмади. Қавм унга (ажабланиб) қаради. У қавмга: «Мен сизларнинг кўнглингиздагини кўриб турибман. Мен буни айтмасдан иложи йўқ эди. Чунки Расулуллоҳ ﷺ бизга: ‹Қачон жоҳилият даъвоси билан фахрланаётган кишини эшитсангиз, унга отасининг аврат аъзосини тишлашни очиқ буюринглар ва киноя қилманглар›, деб буюрганлар», деди.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا عَوْفٌ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ عُتَيٍّ عَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ قَالَرَأَيْتُ رَجُلًا تَعَزَّى عِنْدَ أُبَيٍّ بِعَزَاءِ الْجَاهِلِيَّةِ افْتَخَرَ بِأَبِيهِ فَأَعَضَّهُ بِأَبِيهِ وَلَمْ يُكَنِّهِ ثُمَّ قَالَ لَهُمْ أَمَا إِنِّي قَدْ أَرَى الَّذِي فِي أَنْفُسِكُمْ إِنِّي لَا أَسْتَطِيعُ إِلَّا ذَلِكَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ تَعَزَّى بِعَزَاءِ الْجَاهِلِيَّةِ فَأَعِضُّوهُ وَلَا تَكْنُواحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ عَنْ عَوْفٍ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ عُتَيٍّ عَنْ أُبَيٍّ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِثْلَهُ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ عَنْ يُونُسَ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ عُتَيٍّ أَنَّ رَجُلًا تَعَزَّى بِعَزَاءِ الْجَاهِلِيَّةِ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ قَالَ أُبَيٌّ كُنَّا نُؤْمَرُ إِذَا الرَّجُلُ تَعَزَّى بِعَزَاءِ الْجَاهِلِيَّةِ فَأَعِضُّوهُ بِهَنِ أَبِيهِ وَلَا تَكْنُوا حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ مَيْسَرَةَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ حَدَّثَنَا يُونُسُ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ عُتَيٍّ قَالَ قَالَ أُبَيٌّ كُنَّا نُؤْمَرُ إِذَا اعْتَزَى رَجُلٌ فَذَكَرَ مِثْلَهُ

Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men bir kishini Ubayning oldida johiliyat daʼvosi bilan faxrlanib, otasi bilan maqtanayotganini koʻrdim. Shunda u unga otasining avrat aʼzosini tishlashni ochiq buyurdi va kinoya qilmadi. Soʻng ularga: «Men sizlarning koʻnglingizdagini koʻrib turibman. Ammo bundan boshqasining menga iloji yoʻq. Men Rasululloh ﷺning: ‹Kim johiliyat daʼvosi bilan faxrlansa, unga otasining avrat aʼzosini tishlashni ochiq buyuringlar va kinoya qilmanglar›, deganlarini eshitganman», dedi. Nabiy ﷺdan xuddi shuningdek (rivoyat qilindi). Yana bir yoʻldan: Bir kishi johiliyat daʼvosi bilan faxrlandi — soʻng hadisni zikr qildi. Ubay aytdi: «Bir kishi johiliyat daʼvosi bilan faxrlansa, unga otasining avrat aʼzosini tishlashni buyurishga va kinoya qilmaslikka buyurilar edik.» Yana bir yoʻldan: Ubay aytdi: «Bir kishi faxrlansa, biz buyurilar edik» — soʻng shunga oʻxshashini zikr qildi.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен бир кишини Убайнинг олдида жоҳилият даъвоси билан фахрланиб, отаси билан мақтанаётганини кўрдим. Шунда у унга отасининг аврат аъзосини тишлашни очиқ буюрди ва киноя қилмади. Сўнг уларга: «Мен сизларнинг кўнглингиздагини кўриб турибман. Аммо бундан бошқасининг менга иложи йўқ. Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Ким жоҳилият даъвоси билан фахрланса, унга отасининг аврат аъзосини тишлашни очиқ буюринглар ва киноя қилманглар›, деганларини эшитганман», деди. Набий ﷺдан худди шунингдек (ривоят қилинди). Яна бир йўлдан: Бир киши жоҳилият даъвоси билан фахрланди — сўнг ҳадисни зикр қилди. Убай айтди: «Бир киши жоҳилият даъвоси билан фахрланса, унга отасининг аврат аъзосини тишлашни буюришга ва киноя қилмасликка буюрилар эдик.» Яна бир йўлдан: Убай айтди: «Бир киши фахрланса, биз буюрилар эдик» — сўнг шунга ўхшашини зикр қилди.

حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى أَبُو مُوسَى الْعَنَزِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ حَدَّثَنَا خَارِجَةُ بْنُ مُصْعَبٍ عَنْ يُونُسَ بْنِ عُبَيْدٍ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ عُتَيٍّ عَنْ أُبَيٍّعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِلْوُضُوءِ شَيْطَانٌ يُقَالُ لَهُ الْوَلَهَانُ فَاتَّقُوهُ أَوْ قَالَ فَاحْذَرُوهُ

Ubayy ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan, u Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: U zot: «Tahoratning shaytoni bordir, unga Valahon deyiladi. Bas, undan saqlaninglar», dedilar — yoki: «undan ehtiyot boʻlinglar», dedilar.Убайй ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан, у Набий ﷺдан ривоят қилади: У зот: «Таҳоратнинг шайтони бордир, унга Валаҳон дейилади. Бас, ундан сақланинглар», дедилар — ёки: «ундан эҳтиёт бўлинглар», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحِيمِ أَبُو يَحْيَى الْبَزَّازُ حَدَّثَنَا أَبُو حُذَيْفَةَ مُوسَى بْنُ مَسْعُودٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ يُونُسَ بْنِ عُبَيْدٍ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ عُتَيٍّ عَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ مَطْعَمَ ابْنِ آدَمَ جُعِلَ مَثَلًا لِلدُّنْيَا وَإِنْ قَزَّحَهُ وَمَلَّحَهُ فَانْظُرُوا إِلَى مَا يَصِيرُ

Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Odam bolasining taomi dunyoga masal qilingandir; u uni ziravorlab, tuzlaganiga qaramay, uning nimaga aylanishiga qaranglar», dedilar.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Одам боласининг таоми дунёга масал қилингандир; у уни зираворлаб, тузлаганига қарамай, унинг нимага айланишига қаранглар», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنَا هُدْبَةُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ عُتَيٍّ قَالَرَأَيْتُ شَيْخًا بِالْمَدِينَةِ يَتَكَلَّمُ فَسَأَلْتُ عَنْهُ فَقَالُوا هَذَا أُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ فَقَالَ إِنَّ آدَمَ عَلَيْهِ السَّلَام لَمَّا حَضَرَهُ الْمَوْتُ قَالَ لِبَنِيهِ أَيْ بَنِيَّ إِنِّي أَشْتَهِي مِنْ ثِمَارِ الْجَنَّةِ فَذَهَبُوا يَطْلُبُونَ لَهُ فَاسْتَقْبَلَتْهُمْ الْمَلَائِكَةُ وَمَعَهُمْ أَكْفَانُهُ وَحَنُوطُهُ وَمَعَهُمْ الْفُؤُوسُ وَالْمَسَاحِي وَالْمَكَاتِلُ فَقَالُوا لَهُمْ يَا بَنِي آدَمَ مَا تُرِيدُونَ وَمَا تَطْلُبُونَ أَوْ مَا تُرِيدُونَ وَأَيْنَ تَذْهَبُونَ قَالُوا أَبُونَا مَرِيضٌ فَاشْتَهَى مِنْ ثِمَارِ الْجَنَّةِ قَالُوا لَهُمْ ارْجِعُوا فَقَدْ قُضِيَ قَضَاءُ أَبِيكُمْ فَجَاءُوا فَلَمَّا رَأَتْهُمْ حَوَّاءُ عَرَفَتْهُمْ فَلَاذَتْ بِآدَمَ فَقَالَ إِلَيْكِ إِلَيْكِ عَنِّي فَإِنِّي إِنَّمَا أُوتِيتُ مِنْ قِبَلِكِ خَلِّي بَيْنِي وَبَيْنَ مَلَائِكَةِ رَبِّي تَبَارَكَ وَتَعَالَى فَقَبَضُوهُ وَغَسَّلُوهُ وَكَفَّنُوهُ وَحَنَّطُوهُ وَحَفَرُوا لَهُ وَأَلْحَدُوا لَهُ وَصَلَّوْا عَلَيْهِ ثُمَّ دَخَلُوا قَبْرَهُ فَوَضَعُوهُ فِي قَبْرِهِ وَوَضَعُوا عَلَيْهِ اللَّبِنَ ثُمَّ خَرَجُوا مِنْ الْقَبْرِ ثُمَّ حَثَوْا عَلَيْهِ التُّرَابَ ثُمَّ قَالُوا يَا بَنِي آدَمَ هَذِهِ سُنَّتُكُمْ

Atiy aytdi: Men Madinada bir shayxni soʻzlayotgan holda koʻrdim va u haqida soʻradim. «Bu Ubay ibn Kaʼbdir», dedilar. U shunday dedi: Odam alayhissalomga oʻlim yaqinlashganda, oʻgʻillariga: «Ey oʻgʻillarim, men jannat mevalaridan istayapman», dedi. Ular unga (meva) izlab ketdilar. Yoʻlda ularni farishtalar qarshi oldi, ular bilan birga uning kafani va hanuti, hamda boltalar, belkuraklar va zambillar bor edi. Ular: «Ey Odam bolalari, nimani istaysizlar va nimani izlaysizlar?» — yoki: «nimani istaysizlar va qayerga ketyapsizlar?» — dedilar. Ular: «Otamiz kasal boʻlib, jannat mevalaridan istadi», dedilar. Ular: «Qaytinglar, otangizning hukmi ado etildi», dedilar. Ular kelishdi. Havvo ularni koʻrgach, tanidi va Odamga suqilib berkindi. U: «Nari tur, mendan nari tur! Men faqat sening sababingdan (bu holga) uchraganman. Meni Robbim tabaraka va taoloning farishtalari bilan yolgʻiz qoʻy», dedi. Bas, ular uning jonini oldilar, uni yuvdilar, kafanladilar, hanut surtdilar, qabr qazidilar, lahad qildilar, unga janoza oʻqidilar, soʻng qabriga kirib, uni qabriga qoʻydilar va ustiga gʻishtlarni tergadilar, soʻng qabrdan chiqdilar, soʻng ustiga tuproq tortdilar. Soʻng: «Ey Odam bolalari, mana bu sizlarning sunnatingizdir», dedilar.Атий айтди: Мен Мадинада бир шайхни сўзлаётган ҳолда кўрдим ва у ҳақида сўрадим. «Бу Убай ибн Каъбдир», дедилар. У шундай деди: Одам алайҳиссаломга ўлим яқинлашганда, ўғилларига: «Эй ўғилларим, мен жаннат меваларидан истаяпман», деди. Улар унга (мева) излаб кетдилар. Йўлда уларни фаришталар қарши олди, улар билан бирга унинг кафани ва ҳанути, ҳамда болталар, белкураклар ва замбиллар бор эди. Улар: «Эй Одам болалари, нимани истайсизлар ва нимани излайсизлар?» — ёки: «нимани истайсизлар ва қаерга кетяпсизлар?» — дедилар. Улар: «Отамиз касал бўлиб, жаннат меваларидан истади», дедилар. Улар: «Қайтинглар, отангизнинг ҳукми адо этилди», дедилар. Улар келишди. Ҳавво уларни кўргач, таниди ва Одамга суқилиб беркинди. У: «Нари тур, мендан нари тур! Мен фақат сенинг сабабингдан (бу ҳолга) учраганман. Мени Роббим табарака ва таолонинг фаришталари билан ёлғиз қўй», деди. Бас, улар унинг жонини олдилар, уни ювдилар, кафанладилар, ҳанут суртдилар, қабр қазидилар, лаҳад қилдилар, унга жаноза ўқидилар, сўнг қабрига кириб, уни қабрига қўйдилар ва устига ғиштларни тергадилар, сўнг қабрдан чиқдилар, сўнг устига тупроқ тортдилар. Сўнг: «Эй Одам болалари, мана бу сизларнинг суннатингиздир», дедилар.