حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ إِسْحَاقَ أَخْبَرَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ وَمُوسَى حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ أَبِي جَعْفَرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحُبُلِيِّ عَنْ أَبِي ذَرٍّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّمَا رَجُلٍ كَشَفَ سِتْرًا فَأَدْخَلَ بَصَرَهُ مِنْ قَبْلِ أَنْ يُؤْذَنَ لَهُ فَقَدْ أَتَى حَدًّا لَا يَحِلُّ لَهُ أَنْ يَأْتِيَهُ وَلَوْ أَنَّ رَجُلًا فَقَأَ عَيْنَهُ لَهُدِرَتْ وَلَوْ أَنَّ رَجُلًا مَرَّ عَلَى بَابٍ لَا سِتْرَ لَهُ فَرَأَى عَوْرَةَ أَهْلِهِ فَلَا خَطِيئَةَ عَلَيْهِ إِنَّمَا الْخَطِيئَةُ عَلَى أَهْلِ الْبَيْتِ
Abu Zarr (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Qaysi bir kishi izn berilishidan oldin pardani koʻtarib, koʻzini (ichkariga) tiqsa, oʻziga halol boʻlmagan bir chegaraga yoʻl qoʻyibdi. Agar bir kishi uning koʻzini chiqarib yuborsa, u behuda (ketadi). Agar bir kishi pardasi yoʻq eshik yonidan oʻtib, uy ahlining avratini koʻrib qolsa, unga gunoh yoʻq; gunoh faqat uy ahlining zimmasidadir», dedilar.Абу Зарр (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Қайси бир киши изн берилишидан олдин пардани кўтариб, кўзини (ичкарига) тиқса, ўзига ҳалол бўлмаган бир чегарага йўл қўйибди. Агар бир киши унинг кўзини чиқариб юборса, у беҳуда (кетади). Агар бир киши пардаси йўқ эшик ёнидан ўтиб, уй аҳлининг авратини кўриб қолса, унга гуноҳ йўқ; гуноҳ фақат уй аҳлининг зиммасидадир», дедилар.