حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ سَعِيدٍ الْجُرَيْرِيِّ عَنْ أَبِي الْوَرْدِ يَعْنِي ابْنَ ثُمَامَةَ ح وَيَزِيدُ بْنُ هَارُونَ أَنَا الْجُرَيْرِيُّ عَنْ أَبِي الْوَرْدِ بْنِ ثُمَامَةَ جَمِيعًا عَنِ اللَّجْلَاجِ عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ قَالَمَرَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِرَجُلٍ وَهُوَ يَقُولُ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الصَّبْرَ فَقَالَ قَدْ سَأَلْتَ الْبَلَاءَ فَسَلْ اللَّهَ الْعَافِيَةَ قَالَ وَمَرَّ بِرَجُلٍ يَقُولُ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ تَمَامَ النِّعْمَةِ قَالَ يَا ابْنَ آدَمَ أَتَدْرِي مَا تَمَامُ النِّعْمَةِ قَالَ دَعْوَةٌ دَعَوْتُ بِهَا أَرْجُو بِهَا الْخَيْرَ قَالَ فَإِنَّ تَمَامَ النِّعْمَةِ فَوْزٌ مِنْ النَّارِ وَدُخُولُ الْجَنَّةِقَالَ أَبِي لَوْ لَمْ يَرْوِ الْجُرَيْرِيُّ إِلَّا هَذَا الْحَدِيثَ كَانَ
Muoz ibn Jabal (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺ: «Ey Allohim, men Sendan sabr soʻrayman», deb turgan bir kishining yonidan oʻtdilar-da: «Sen balo soʻrabsan; Allohdan ofiyat soʻra», dedilar. U aytdi: Yana: «Ey Allohim, men Sendan neʼmatning tamomini soʻrayman», deb turgan bir kishining yonidan oʻtdilar-da: «Ey Odam farzandi, neʼmatning tamomi nima ekanini bilasanmi?» dedilar. U: «Bu — men yaxshilikni umid qilib qilgan bir duo», dedi. U zot: «Albatta, neʼmatning tamomi — doʻzaxdan qutulish va jannatga kirishdir», dedilar. Otam aytdi: Agar Jurayriy shu hadisdan boshqasini rivoyat qilmaganida edi…Муоз ибн Жабал (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺ: «Эй Аллоҳим, мен Сендан сабр сўрайман», деб турган бир кишининг ёнидан ўтдилар-да: «Сен бало сўрабсан; Аллоҳдан офият сўра», дедилар. У айтди: Яна: «Эй Аллоҳим, мен Сендан неъматнинг тамомини сўрайман», деб турган бир кишининг ёнидан ўтдилар-да: «Эй Одам фарзанди, неъматнинг тамоми нима эканини биласанми?» дедилар. У: «Бу — мен яхшиликни умид қилиб қилган бир дуо», деди. У зот: «Албатта, неъматнинг тамоми — дўзахдан қутулиш ва жаннатга киришдир», дедилар. Отам айтди: Агар Журайрий шу ҳадисдан бошқасини ривоят қилмаганида эди…