حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنِي أَبِي حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ عَاصِمِ بْنِ بَهْدَلَةَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ أَبِي ظَبْيَةَ عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا مِنْ مُسْلِمٍ يَبِيتُ عَلَى ذِكْرِ اللَّهِ طَاهِرًا فَيَتَعَارَّ مِنْ اللَّيْلِ فَيَسْأَلُ اللَّهَ خَيْرًا مِنْ خَيْرِ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ إِلَّا أَعْطَاهُ إِيَّاهُ
Muoz ibn Jabal (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Qaysi bir musulmon (Allohni) zikr qilgan holda, pok holatda tunasayu, soʻng kechasi uygʻonib, Allohdan dunyo va oxirat yaxshiligidan biror yaxshilikni soʻrasa, Alloh albatta uni unga ato etadi», dedilar.Муоз ибн Жабал (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Қайси бир мусулмон (Аллоҳни) зикр қилган ҳолда, пок ҳолатда тунасаю, сўнг кечаси уйғониб, Аллоҳдан дунё ва охират яхшилигидан бирор яхшиликни сўраса, Аллоҳ албатта уни унга ато этади», дедилар.