حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ شِمْرٍ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ أَبِي أُمَامَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا تَوَضَّأَ الرَّجُلُ الْمُسْلِمُ خَرَجَتْ ذُنُوبُهُ مِنْ سَمْعِهِ وَبَصَرِهِ وَيَدَيْهِ وَرِجْلَيْهِ فَإِنْ قَعَدَ قَعَدَ مَغْفُورًا لَهُ
Abu Umoma (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Musulmon kishi tahorat qilganida gunohlari qulogʻidan, koʻzidan, qoʻllaridan va oyoqlaridan chiqib ketadi; agar (soʻng) oʻtirsa, magʻfirat qilingan holda oʻtiradi», dedilar.Абу Умома (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Мусулмон киши таҳорат қилганида гуноҳлари қулоғидан, кўзидан, қўлларидан ва оёқларидан чиқиб кетади; агар (сўнг) ўтирса, мағфират қилинган ҳолда ўтиради», дедилар.