حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ عَنْ حَبِيبِ بْنِ صَالِحٍ عَنْ يَزِيدَ بْنِ شُرَيْحٍ الْحَضْرَمِيِّ عَنْ أَبِي حَيٍّ الْمُؤَذِّنِ عَنْ ثَوْبَانَعَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ لَا يَحِلُّ لَامْرِئٍ مِنْ الْمُسْلِمِينَ أَنْ يَنْظُرَ فِي جَوْفِ بَيْتِ امْرِئٍ حَتَّى يَسْتَأْذِنَ فَإِنْ نَظَرَ فَقَدْ دَخَلَ وَلَا يَؤُمَّ قَوْمًا فَيَخْتَصَّ نَفْسَهُ بِدُعَاءٍ دُونَهُمْ فَإِنْ فَعَلَ فَقَدْ خَانَهُمْ وَلَا يُصَلِّ وَهُوَ حَقِنٌ حَتَّى يَتَخَفَّفَحَدَّثَنَا عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ مُحَمَّدٍ يَعْنِي الْخَطَّابِيَّ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ عَنْ حَبِيبِ بْنِ صَالِحٍ عَنْ يَزِيدَ بْنِ شُرَيْحٍ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ بِإِسْنَادِهِ
Savbon (roziyallohu anhu) Rasululloh ﷺdan rivoyat qiladi. U zot: «Musulmon kishiga boshqa bir kishining uyi ichiga izn soʻramay nazar solishi halol emas; agar nazar solsa, demak u (uyga) kirgan boʻladi. Va u bir qavmga imomlik qilib, oʻzini ulardan tashqari (alohida) duo bilan xoslamasin; agar shunday qilsa, demak ularga xiyonat qilgan boʻladi. Va kishi peshobi qistab turgan holda, toki yengillashmagunicha namoz oʻqimasin», dedilar. Bizga Abduljabbor ibn Muhammad — yaʼni al-Xattobiy — rivoyat qildi, unga Baqiyya Habib ibn Solihdan, u Yazid ibn Shurayhdan rivoyat qildi va uning maʼnosini oʻz isnodi bilan zikr qildi.Савбон (розияллоҳу анҳу) Расулуллоҳ ﷺдан ривоят қилади. У зот: «Мусулмон кишига бошқа бир кишининг уйи ичига изн сўрамай назар солиши ҳалол эмас; агар назар солса, демак у (уйга) кирган бўлади. Ва у бир қавмга имомлик қилиб, ўзини улардан ташқари (алоҳида) дуо билан хосламасин; агар шундай қилса, демак уларга хиёнат қилган бўлади. Ва киши пешоби қистаб турган ҳолда, токи енгиллашмагунича намоз ўқимасин», дедилар. Бизга Абдулжаббор ибн Муҳаммад — яъни ал-Хаттобий — ривоят қилди, унга Бақийя Ҳабиб ибн Солиҳдан, у Язид ибн Шурайҳдан ривоят қилди ва унинг маъносини ўз исноди билан зикр қилди.