حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُثْمَانَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي عَرُوبَةَ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ عَنْ مَعْدَانَ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ ثَوْبَانَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ سَأَلَ مَسْأَلَةً وَهُوَ عَنْهَا غَنِيٌّ كَانَتْ شَيْئًا فِي وَجْهِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ
Savbon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Kim beniyoz (boy) boʻla turib odamlardan soʻrasa, bu (soʻragani) qiyomat kuni uning yuzida ayb boʻlib turadi», dedilar.Савбон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Ким бениёз (бой) бўла туриб одамлардан сўраса, бу (сўрагани) қиёмат куни унинг юзида айб бўлиб туради», дедилар.