حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ هِلَالِ بْنِ يَسَافٍ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُخَيْمِرَةَ عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ مَنْ قَتَلَ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ الذِّمَّةِ لَمْ يَرَحْ رَائِحَةَ الْجَنَّةِ أَوْ لَمْ يَجِدْ رِيحَ الْجَنَّةِ مَنْصُورٌ الشَّاكُّ إِنَّ رِيحَهَا تُوجَدُ مِنْ قَدْرِ سَبْعِينَ عَامًا
Qosim ibn Muxaymira (rahimahulloh) Nabiy ﷺning sahobalaridan bir kishidan rivoyat qiladi: Nabiy ﷺ: «Kim zimmiy ahlidan boʻlgan bir kishini oʻldirsa, jannatning hidini hidlamaydi» — yoki: «jannatning hidini topmaydi», dedilar — shak qilgan Mansurdir — «albatta, uning hidi yetmish yillik (masofa) qadaridan topiladi».Қосим ибн Мухаймира (раҳимаҳуллоҳ) Набий ﷺнинг саҳобаларидан бир кишидан ривоят қилади: Набий ﷺ: «Ким зиммий аҳлидан бўлган бир кишини ўлдирса, жаннатнинг ҳидини ҳидламайди» — ёки: «жаннатнинг ҳидини топмайди», дедилар — шак қилган Мансурдир — «албатта, унинг ҳиди етмиш йиллик (масофа) қадаридан топилади».