حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي وَائِلٍ عَنْ حُذَيْفَةَ قَالَقَامَ فِينَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَقَامًا فَمَا تَرَكَ شَيْئًا يَكُونُ بَيْنَ يَدَيْ السَّاعَةِ إِلَّا ذَكَرَهُ فِي مَقَامِهِ ذَلِكَ حَفِظَهُ مَنْ حَفِظَهُ وَنَسِيَهُ مَنْ نَسِيَهُقَالَ حُذَيْفَةُ فَإِنِّي لَأَرَى أَشْيَاءَ قَدْ كُنْتُ نُسِّيتُهَا فَأَعْرِفُهَا كَمَا يَعْرِفُ الرَّجُلُ وَجْهَ الرَّجُلِ قَدْ كَانَ غَائِبًا عَنْهُ يَرَاهُ فَيَعْرِفُهُ وَقَالَ وَكِيعٌ مَرَّةً فَرَآهُ فَعَرَفَهُ
Huzayfa (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ oramizda bir maqomda turdilar va qiyomat oldidan boʻladigan hech bir narsani qoldirmay, oʻsha turishlarida uni zikr qildilar. Uni yod olgan yod oldi, unutgan unutdi. Huzayfa aytdi: Men, albatta, oʻzim unutgan narsalarni koʻraman-u, ularni — kishi oʻzidan gʻoyib boʻlgan bir kishining yuzini koʻrib tanigani kabi — tanib olaman. Vakiʼ bir marta: «uni koʻrdi va tanidi», dedi.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ орамизда бир мақомда турдилар ва қиёмат олдидан бўладиган ҳеч бир нарсани қолдирмай, ўша туришларида уни зикр қилдилар. Уни ёд олган ёд олди, унутган унутди. Ҳузайфа айтди: Мен, албатта, ўзим унутган нарсаларни кўраман-у, уларни — киши ўзидан ғойиб бўлган бир кишининг юзини кўриб танигани каби — таниб оламан. Вакиъ бир марта: «уни кўрди ва таниди», деди.