Huzayfa (roziyallohu anhu) aytdi: Bir kecha men Rasululloh ﷺ bilan birga (namozga) turdim. U zot yetti rakʼatda yetti uzun surani oʻqidilar. Rukuʼdan boshlarini koʻtarganlarida: «Samiʼallohu liman hamidah», deb, soʻng: «Alhamdu lillahi zil-malakuti val-jabaruti val-kibriyai val-azamah», der edilar. Rukuʼlari qiyomlari kabi, sajdalari rukuʼlari kabi (uzun) edi. Namozdan chiqqanlarida esa oyoqlarim sinay deb qolgan edi.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу) айтди: Бир кеча мен Расулуллоҳ ﷺ билан бирга (намозга) турдим. У зот етти ракъатда етти узун сурани ўқидилар. Рукуъдан бошларини кўтарганларида: «Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ», деб, сўнг: «Алҳамду лиллаҳи зил-малакути вал-жабарути вал-кибрияи вал-азамаҳ», дер эдилар. Рукуълари қиёмлари каби, саждалари рукуълари каби (узун) эди. Намоздан чиққанларида эса оёқларим синай деб қолган эди.