حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ عُبَيْدَةَ عَنْ صِلَةَ بْنِ زُفَرَ عَنْ حُذَيْفَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا مَرَّ بِآيَةِ خَوْفٍ تَعَوَّذَ وَإِذَا مَرَّ بِآيَةِ رَحْمَةٍ سَأَلَ قَالَ وَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا رَكَعَ قَالَ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ وَإِذَا سَجَدَ قَالَ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْأَعْلَى
Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ qoʻrquv oyatiga oʻtganlarida (Allohdan) panoh soʻrar, rahmat oyatiga oʻtganlarida esa (Allohdan) soʻrar edilar. Nabiy ﷺ rukuʼ qilganlarida: «Subhana Robbiyal-Azim», sajda qilganlarida: «Subhana Robbiyal-Aʼlo», der edilar.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ қўрқув оятига ўтганларида (Аллоҳдан) паноҳ сўрар, раҳмат оятига ўтганларида эса (Аллоҳдан) сўрар эдилар. Набий ﷺ рукуъ қилганларида: «Субҳана Роббиял-Азим», сажда қилганларида: «Субҳана Роббиял-Аъло», дер эдилар.