حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ حَدَّثَنِي مَحْمُودُ بْنُ لَبِيدٍ أَنَّهُعَقَلَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَقَلَ مَجَّةً مَجَّهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ دَلْوٍ كَانَ فِي دَارِهِمْ

Mahmud ibn Labid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Rasululloh ﷺni eslaydi va Nabiy ﷺ ularning uyidagi paqirdan olib purkagan bir hoʻplamni eslaydi.Маҳмуд ибн Лабид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Расулуллоҳ ﷺни эслайди ва Набий ﷺ уларнинг уйидаги пақирдан олиб пуркаган бир ҳўпламни эслайди.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ زَكَرِيَّا بْنِ أَبِي زَائِدَةَ قَالَ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ عَنْ مَحْمُودِ بْنِ لَبِيدٍ قَالَاخْتَلَفَتْ سُيُوفُ الْمُسْلِمِينَ عَلَى الْيَمَانِ أَبِي حُذَيْفَةَ يَوْمَ أُحُدٍ وَلَا يَعْرِفُونَهُ فَقَتَلُوهُ فَأَرَادَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَدِيَهُ فَتَصَدَّقَ حُذَيْفَةُ بِدِيَتِهِ عَلَى الْمُسْلِمِينَ

Mahmud ibn Labid aytdi: Uhud kuni musulmonlarning qilichlari Huzayfaning otasi al-Yamon ustida toʻqnashdi — ular uni tanimay qolib, oʻldirib qoʻyishdi. Shunda Rasululloh ﷺ uning diyatini toʻlamoqchi boʻldilar, Huzayfa esa uning diyatini musulmonlarga sadaqa qilib yubordi.Маҳмуд ибн Лабид айтди: Уҳуд куни мусулмонларнинг қиличлари Ҳузайфанинг отаси ал-Ямон устида тўқнашди — улар уни танимай қолиб, ўлдириб қўйишди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унинг диятини тўламоқчи бўлдилар, Ҳузайфа эса унинг диятини мусулмонларга садақа қилиб юборди.

حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدٌ يَعْنِي ابْنَ أَبِي عَمْرٍو عَنْ صَفْوَانَ بْنِ سُلَيْمٍ عَنْ مَحْمُودِ بْنِ لَبِيدٍ قَالَلَمَّا نَزَلَتْ {أَلْهَاكُمْ التَّكَاثُرُ فَقَرَأَهَا حَتَّى بَلَغَ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنْ النَّعِيمِ} قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ عَنْ أَيِّ نَعِيمٍ نُسْأَلُ وَإِنَّمَا هُمَا الْأَسْوَدَانِ الْمَاءُ وَالتَّمْرُ وَسُيُوفُنَا عَلَى رِقَابِنَا وَالْعَدُوُّ حَاضِرٌ فَعَنْ أَيِّ نَعِيمٍ نُسْأَلُ قَالَ إِنَّ ذَلِكَ سَيَكُونُ

Mahmud ibn Labid aytdi: {Alhakumut-takosur} (surasi) nozil boʻlganida — u zot uni {Soʻng, albatta, oʻsha kuni neʼmatlardan soʻralursizlar} (oyati)gacha oʻqidilar — ular: «Ey Allohning Rasuli, qaysi neʼmatdan soʻralamiz? Axir bizda faqat ikki qora — suv va xurmo bor; qilichlarimiz boʻynimizda, dushman esa qarshimizda. Qaysi neʼmatdan soʻralamiz?» deyishdi. U zot: «Albatta, bu ham boʻladi», dedilar.Маҳмуд ибн Лабид айтди: {Алҳакумут-такосур} (сураси) нозил бўлганида — у зот уни {Сўнг, албатта, ўша куни неъматлардан сўралурсизлар} (ояти)гача ўқидилар — улар: «Эй Аллоҳнинг Расули, қайси неъматдан сўраламиз? Ахир бизда фақат икки қора — сув ва хурмо бор; қиличларимиз бўйнимизда, душман эса қаршимизда. Қайси неъматдан сўраламиз?» дейишди. У зот: «Албатта, бу ҳам бўлади», дедилар.

حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو عَنْ عَاصِمٍ عَنْ مَحْمُودِ بْنِ لَبِيدٍأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا أَحَبَّ اللَّهُ قَوْمًا ابْتَلَاهُمْ فَمَنْ صَبَرَ فَلَهُ الصَّبْرُ وَمَنْ جَزِعَ فَلَهُ الْجَزَعُ

Mahmud ibn Labid (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Alloh bir qavmni sevsa, ularni sinaydi. Kim sabr qilsa, unga sabr bor; kim jazʼ qilsa, unga jazʼ bor», dedilar.Маҳмуд ибн Лабид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Аллоҳ бир қавмни севса, уларни синайди. Ким сабр қилса, унга сабр бор; ким жазъ қилса, унга жазъ бор», дедилар.