حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ طَارِقٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ قَالَكَانَ أَبِي مِمَّنْ بَايَعَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ بَيْعَةَ الرِّضْوَانِ فَقَالَ انْطَلَقْنَا فِي قَابِلٍ حَاجِّينَ فَعُمِّيَ عَلَيْنَا مَكَانُهَا فَإِنْ كَانَتْ بَيَّنَتْ لَكُمْ فَأَنْتُمْ أَعْلَمُ
Saʼid ibnul-Musayyab aytdi: Otam Nabiy ﷺga daraxt tagida Rizvon bayʼatini bergan kishilardan edi. U dedi: Keyingi yili haj qilib yoʻlga chiqdik, biroq uning (daraxtning) joyi bizga koʻrinmay qoldi. Agar u sizlarga ayon boʻlgan boʻlsa, sizlar bilimliroqsizlar.Саъид ибнул-Мусайяб айтди: Отам Набий ﷺга дарахт тагида Ризвон байъатини берган кишилардан эди. У деди: Кейинги йили ҳаж қилиб йўлга чиқдик, бироқ унинг (дарахтнинг) жойи бизга кўринмай қолди. Агар у сизларга аён бўлган бўлса, сизлар билимлироқсизлар.