حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عِيسَى أَخْبَرَنَا مَالِكٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنِ ابْنِ مُحَيِّصَةَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُاسْتَأْذَنَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي إِجَارَةِ الْحَجَّامِ فَنَهَاهُ عَنْهَا فَلَمْ يَسْأَلْهُ فِيهَا حَتَّى قَالَ لَهُ اعْلِفْهُ نَاضِحَكَ وَأَطْعِمْهُ رَقِيقَكَ
Ibn Muhayyisa otasidan rivoyat qiladiki, u Rasululloh ﷺdan qon oluvchining (hajjomning) haqi haqida ruxsat soʻradi, u zot esa uni undan qaytardilar. U bu haqda soʻrayverdi, nihoyat u zot unga: «Uni suv tashuvchi tuyangga yem qilib ber va qulingga yedir», dedilar.Ибн Муҳаййиса отасидан ривоят қиладики, у Расулуллоҳ ﷺдан қон олувчининг (ҳажжомнинг) ҳақи ҳақида рухсат сўради, у зот эса уни ундан қайтардилар. У бу ҳақда сўрайверди, ниҳоят у зот унга: «Уни сув ташувчи туянгга ем қилиб бер ва қулингга едир», дедилар.