حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ حَدَّثَنَا هِشَامٌ عَنْ يَحْيَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَيُّوبَأَنَّ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِ حَدَّثَهُ يُقَالُ لَهُ مُحَيِّصَةُ كَانَ لَهُ غُلَامٌ حَجَّامٌ فَزَجَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ كَسْبِهِ فَقَالَ أَفَلَا أُطْعِمُهُ يَتَامَى لِي قَالَ لَا قَالَ أَفَلَا أَتَصَدَّقُ بِهِ قَالَ لَا فَرَخَّصَ لَهُ أَنْ يَعْلِفَهُ نَاضِحَهُ
Muhammad ibn Ayyubdan rivoyat qilinadiki, ansorlardan Muhayyisa deb ataladigan bir kishi unga soʻzlab berdi: Uning qon oluvchi (hajjom) quli bor edi. Rasululloh ﷺ uni uning daromadidan qattiq qaytardilar. U: «Uni oʻzimning yetimlarimga yedirmaymanmi?» dedi. U zot: «Yoʻq», dedilar. U: «Uni sadaqa qilmaymanmi?» dedi. U zot: «Yoʻq», dedilar. Soʻng u zot unga uni suv tashiydigan tuyasiga yem qilib berishga ruxsat berdilar.Муҳаммад ибн Айюбдан ривоят қилинадики, ансорлардан Муҳаййиса деб аталадиган бир киши унга сўзлаб берди: Унинг қон олувчи (ҳажжом) қули бор эди. Расулуллоҳ ﷺ уни унинг даромадидан қаттиқ қайтардилар. У: «Уни ўзимнинг етимларимга едирмайманми?» деди. У зот: «Йўқ», дедилар. У: «Уни садақа қилмайманми?» деди. У зот: «Йўқ», дедилар. Сўнг у зот унга уни сув ташийдиган туясига ем қилиб беришга рухсат бердилар.