Mujohid oʻz mavlosidan rivoyat qiladiki, u johiliyatda Kaʼbani quruvchilar orasida boʻlgan. U aytdi: «Menda oʻz qoʻlim bilan yoʻnib olgan, Alloh taboraka va taolodan oʻzga sigʻinadigan bir toshim bor edi. Men oʻzimga eng aziz boʻlgan quyuq sutni keltirib, uning ustiga quyardim; soʻng it kelib uni yalardi, keyin oyogʻini koʻtarib siyardi. Biz (Kaʼbani) qura boshladik va (Hajarul asvad) toshining oʻrniga yetdik; toshni hech kim koʻrmasdi. Qarasak, u bizning toshlarimiz orasida, kishining boshidek boʻlib, undan kishining yuzi koʻrinay deb turibdi. Qurayshning bir jamoasi: ‹Uni biz qoʻyamiz›, dedi. Boshqalari: ‹Uni biz qoʻyamiz›, dedi. Soʻng: ‹Oʻrtangizga bir hakam qilinglar›, deyishdi. Ular: ‹Yoʻldan birinchi koʻringan kishi (hakam boʻlsin)›, dedilar. Shunda Nabiy ﷺ keldilar. Ular: ‹Huzuringizga Amin keldi›, deyishdi va u zotga (voqeani) aytishdi. U zot uni bir kiyimga qoʻydilar, soʻng ularning jamoalarini chaqirdilar; ular u zot bilan birga kiyimning chekkalaridan ushladilar. Uni esa u zotning oʻzlari ﷺ (joyiga) qoʻydilar».Мужоҳид ўз мавлосидан ривоят қиладики, у жоҳилиятда Каъбани қурувчилар орасида бўлган. У айтди: «Менда ўз қўлим билан йўниб олган, Аллоҳ таборака ва таолодан ўзга сиғинадиган бир тошим бор эди. Мен ўзимга энг азиз бўлган қуюқ сутни келтириб, унинг устига қуярдим; сўнг ит келиб уни яларди, кейин оёғини кўтариб сиярди. Биз (Каъбани) қура бошладик ва (Ҳажарул асвад) тошининг ўрнига етдик; тошни ҳеч ким кўрмасди. Қарасак, у бизнинг тошларимиз орасида, кишининг бошидек бўлиб, ундан кишининг юзи кўринай деб турибди. Қурайшнинг бир жамоаси: ‹Уни биз қўямиз›, деди. Бошқалари: ‹Уни биз қўямиз›, деди. Сўнг: ‹Ўртангизга бир ҳакам қилинглар›, дейишди. Улар: ‹Йўлдан биринчи кўринган киши (ҳакам бўлсин)›, дедилар. Шунда Набий ﷺ келдилар. Улар: ‹Ҳузурингизга Амин келди›, дейишди ва у зотга (воқеани) айтишди. У зот уни бир кийимга қўйдилар, сўнг уларнинг жамоаларини чақирдилар; улар у зот билан бирга кийимнинг чеккаларидан ушладилар. Уни эса у зотнинг ўзлари ﷺ (жойига) қўйдилар».