حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ إِبْرَاهِيمَ يَعْنِي ابْنَ مُهَاجِرٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنِ السَّائِبِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَجِيءَ بِي إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ فَتْحِ مَكَّةَ جَاءَ بِي عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ وَزُهَيْرٌ فَجَعَلُوا يَثْنُونَ عَلَيْهِ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تُعْلِمُونِي بِهِ قَدْ كَانَ صَاحِبِي فِي الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ قَالَ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَنِعْمَ الصَّاحِبُ كُنْتَ قَالَ فَقَالَ يَا سَائِبُ انْظُرْ أَخْلَاقَكَ الَّتِي كُنْتَ تَصْنَعُهَا فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَاجْعَلْهَا فِي الْإِسْلَامِ أَقْرِ الضَّيْفَ وَأَكْرِمْ الْيَتِيمَ وَأَحْسِنْ إِلَى جَارِكَ

Soib ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Makka fathi kuni meni Nabiy ﷺning huzurlariga olib kelishdi; meni Usmon ibn Affon va Zuhayr olib kelishdi va ular meni maqtay boshladilar. Shunda Rasululloh ﷺ ularga: «Meni u haqida oʻrgatmanglar, u johiliyatda mening sherigim boʻlgan», dedilar. U (Soib): «Ha, ey Allohning Rasuli, siz naqadar yaxshi sherik edingiz», dedi. Soʻng u zot: «Ey Soib, johiliyatda qilib yurgan xulqlaringga qara-da, ularni Islomda ham (davom ettir): mehmonni siyla, yetimni ikrom qil va qoʻshningga yaxshilik qil», dedilar.Соиб ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Макка фатҳи куни мени Набий ﷺнинг ҳузурларига олиб келишди; мени Усмон ибн Аффон ва Зуҳайр олиб келишди ва улар мени мақтай бошладилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ уларга: «Мени у ҳақида ўргатманглар, у жоҳилиятда менинг шеригим бўлган», дедилар. У (Соиб): «Ҳа, эй Аллоҳнинг Расули, сиз нақадар яхши шерик эдингиз», деди. Сўнг у зот: «Эй Соиб, жоҳилиятда қилиб юрган хулқларингга қара-да, уларни Исломда ҳам (давом эттир): меҳмонни сийла, етимни икром қил ва қўшнингга яхшилик қил», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ يَعْنِي ابْنَ مُهَاجِرٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ قَائِدِ السَّائِبِ عَنِ السَّائِبِعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ صَلَاةُ الْقَاعِدِ عَلَى النِّصْفِ مِنْ صَلَاةِ الْقَائِمِ

Soib (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: «Oʻtirib oʻqilgan namoz tik turib oʻqilgan namozning yarmichadir».Соиб (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қилади: «Ўтириб ўқилган намоз тик туриб ўқилган намознинг ярмичадир».

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ يَعْنِي ابْنَ مُهَاجِرٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ قَائِدِ السَّائِبِ عَنِ السَّائِبِأَنَّهُ قَالَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنْتَ شَرِيكِي فَكُنْتَ خَيْرَ شَرِيكٍ كُنْتَ لَا تُدَارِي وَلَا تُمَارِي

Soib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U Nabiy ﷺga: «Sen mening sherigim eding, sen eng yaxshi sherik eding. Sen menga qarshilik ham qilmasding, men bilan tortishib ham oʻtirmasding», dedi.Соиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У Набий ﷺга: «Сен менинг шеригим эдинг, сен энг яхши шерик эдинг. Сен менга қаршилик ҳам қилмасдинг, мен билан тортишиб ҳам ўтирмасдинг», деди.

حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا سَيْفٌ قَالَ سَمِعْتُ مُجَاهِدًا يَقُولُكَانَ السَّائِبُ بْنُ أَبِي السَّائِبِ الْعَابِدِيُّ شَرِيكَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ فَجَاءَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ فَتْحِ مَكَّةَ فَقَالَ بِأَبِي وَأُمِّي لَا تُدَارِي وَلَا تُمَارِي

Mujohiddan rivoyat qilinadi: Soib ibn Abu Soib al-Obidiy johiliyatda Rasululloh ﷺning sherigi edi. U Makka fathi kuni Nabiy ﷺning huzurlariga keldi va: «Otam-onam sizga fido boʻlsin, siz na qarshilik qilardingiz, na tortishar edingiz», dedi.Мужоҳиддан ривоят қилинади: Соиб ибн Абу Соиб ал-Обидий жоҳилиятда Расулуллоҳ ﷺнинг шериги эди. У Макка фатҳи куни Набий ﷺнинг ҳузурларига келди ва: «Отам-онам сизга фидо бўлсин, сиз на қаршилик қилардингиз, на тортишар эдингиз», деди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ يَعْنِي أَبَا زَيْدٍ حَدَّثَنَا هِلَالٌ يَعْنِي ابْنَ خَبَّابٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ مَوْلَاهُأَنَّهُ حَدَّثَهُ أَنَّهُ كَانَ فِيمَنْ يَبْنِي الْكَعْبَةَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ وَلِي حَجَرٌ أَنَا نَحَتُّهُ بِيَدَيَّ أَعْبُدُهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى فَأَجِيءُ بِاللَّبَنِ الْخَاثِرِ الَّذِي أَنْفَسُهُ عَلَى نَفْسِي فَأَصُبُّهُ عَلَيْهِ فَيَجِيءُ الْكَلْبُ فَيَلْحَسُهُ ثُمَّ يَشْغَرُ فَيَبُولُ فَبَنَيْنَا حَتَّى بَلَغْنَا مَوْضِعَ الْحَجَرِ وَمَا يَرَى الْحَجَرَ أَحَدٌ فَإِذَا هُوَ وَسْطَ حِجَارَتِنَا مِثْلَ رَأْسِ الرَّجُلِ يَكَادُ يَتَرَاءَى مِنْهُ وَجْهُ الرَّجُلِ فَقَالَ بَطْنٌ مِنْ قُرَيْشٍ نَحْنُ نَضَعُهُ وَقَالَ آخَرُونَ نَحْنُ نَضَعُهُ فَقَالُوا اجْعَلُوا بَيْنَكُمْ حَكَمًا قَالُوا أَوَّلَ رَجُلٍ يَطْلُعُ مِنْ الْفَجِّ فَجَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا أَتَاكُمْ الْأَمِينُ فَقَالُوا لَهُ فَوَضَعَهُ فِي ثَوْبٍ ثُمَّ دَعَا بُطُونَهُمْ فَأَخَذُوا بِنَوَاحِيهِ مَعَهُ فَوَضَعَهُ هُوَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Mujohid oʻz mavlosidan rivoyat qiladiki, u johiliyatda Kaʼbani quruvchilar orasida boʻlgan. U aytdi: «Menda oʻz qoʻlim bilan yoʻnib olgan, Alloh taboraka va taolodan oʻzga sigʻinadigan bir toshim bor edi. Men oʻzimga eng aziz boʻlgan quyuq sutni keltirib, uning ustiga quyardim; soʻng it kelib uni yalardi, keyin oyogʻini koʻtarib siyardi. Biz (Kaʼbani) qura boshladik va (Hajarul asvad) toshining oʻrniga yetdik; toshni hech kim koʻrmasdi. Qarasak, u bizning toshlarimiz orasida, kishining boshidek boʻlib, undan kishining yuzi koʻrinay deb turibdi. Qurayshning bir jamoasi: ‹Uni biz qoʻyamiz›, dedi. Boshqalari: ‹Uni biz qoʻyamiz›, dedi. Soʻng: ‹Oʻrtangizga bir hakam qilinglar›, deyishdi. Ular: ‹Yoʻldan birinchi koʻringan kishi (hakam boʻlsin)›, dedilar. Shunda Nabiy ﷺ keldilar. Ular: ‹Huzuringizga Amin keldi›, deyishdi va u zotga (voqeani) aytishdi. U zot uni bir kiyimga qoʻydilar, soʻng ularning jamoalarini chaqirdilar; ular u zot bilan birga kiyimning chekkalaridan ushladilar. Uni esa u zotning oʻzlari ﷺ (joyiga) qoʻydilar».Мужоҳид ўз мавлосидан ривоят қиладики, у жоҳилиятда Каъбани қурувчилар орасида бўлган. У айтди: «Менда ўз қўлим билан йўниб олган, Аллоҳ таборака ва таолодан ўзга сиғинадиган бир тошим бор эди. Мен ўзимга энг азиз бўлган қуюқ сутни келтириб, унинг устига қуярдим; сўнг ит келиб уни яларди, кейин оёғини кўтариб сиярди. Биз (Каъбани) қура бошладик ва (Ҳажарул асвад) тошининг ўрнига етдик; тошни ҳеч ким кўрмасди. Қарасак, у бизнинг тошларимиз орасида, кишининг бошидек бўлиб, ундан кишининг юзи кўринай деб турибди. Қурайшнинг бир жамоаси: ‹Уни биз қўямиз›, деди. Бошқалари: ‹Уни биз қўямиз›, деди. Сўнг: ‹Ўртангизга бир ҳакам қилинглар›, дейишди. Улар: ‹Йўлдан биринчи кўринган киши (ҳакам бўлсин)›, дедилар. Шунда Набий ﷺ келдилар. Улар: ‹Ҳузурингизга Амин келди›, дейишди ва у зотга (воқеани) айтишди. У зот уни бир кийимга қўйдилар, сўнг уларнинг жамоаларини чақирдилар; улар у зот билан бирга кийимнинг чеккаларидан ушладилар. Уни эса у зотнинг ўзлари ﷺ (жойига) қўйдилар».

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ خُثَيْمٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنِ السَّائِبِ بْنِ أَبِي السَّائِبِأَنَّهُ كَانَ يُشَارِكُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبْلَ الْإِسْلَامِ فِي التِّجَارَةِ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الْفَتْحِ جَاءَهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَرْحَبًا بِأَخِي وَشَرِيكِي كَانَ لَا يُدَارِي وَلَا يُمَارِي يَا سَائِبُ قَدْ كُنْتَ تَعْمَلُ أَعْمَالًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ لَا تُقْبَلُ مِنْكَ وَهِيَ الْيَوْمَ تُقْبَلُ مِنْكَ وَكَانَ ذَا سَلَفٍ وَصِلَةٍ

Soib ibn Abu Soib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Islomdan oldin savdoda Rasululloh ﷺga sherik edi. Fath kuni boʻlganida u zotning huzurlariga keldi. Shunda Nabiy ﷺ: «Birodarim va sherigimga marhabo! U na qarshilik qilar, na tortishar edi. Ey Soib, sen johiliyatda shunday amallarni qilar eding-ki, ular sendan qabul qilinmas edi; bugun esa ular sendan qabul qilinadi», dedilar. U (Soib) qarz beruvchi va sila-rahm qiluvchi kishi edi.Соиб ибн Абу Соиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Исломдан олдин савдода Расулуллоҳ ﷺга шерик эди. Фатҳ куни бўлганида у зотнинг ҳузурларига келди. Шунда Набий ﷺ: «Биродарим ва шеригимга марҳабо! У на қаршилик қилар, на тортишар эди. Эй Соиб, сен жоҳилиятда шундай амалларни қилар эдинг-ки, улар сендан қабул қилинмас эди; бугун эса улар сендан қабул қилинади», дедилар. У (Соиб) қарз берувчи ва сила-раҳм қилувчи киши эди.