حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ أَنْبَأَنَا عُثْمَانُ الْبَتِّيُّ عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ سَلَمَةَ عَنْ أَبِيهِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْ نَقْرَةِ الْغُرَابِ وَعَنْ فَرْشَةِ السَّبُعِ وَأَنْ يُوطِنَ الرَّجُلُ مَقَامَهُ فِي الصَّلَاةِ كَمَا يُوطِنُ الْبَعِيرُ
Abdulhamid ibn Salama otasidan rivoyat qiladiki, Rasululloh ﷺ qargʻa choʻqigandek (sajda) qilishdan, yirtqich hayvon (oldingi oyoqlarini) yozgandek yozishdan va kishining namozda tuya oʻz joyini makon qilib olgani kabi bir joyni oʻziga makon qilib olishidan qaytardilar.Абдулҳамид ибн Салама отасидан ривоят қиладики, Расулуллоҳ ﷺ қарға чўқигандек (сажда) қилишдан, йиртқич ҳайвон (олдинги оёқларини) ёзгандек ёзишдан ва кишининг намозда туя ўз жойини макон қилиб олгани каби бир жойни ўзига макон қилиб олишидан қайтардилар.