حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ يَعْنِي الْأَزْرَقَ وَيَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ قَالَ إِسْحَاقُ حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ الْمُكْتَبِ عَنْ بُدَيْلٍ عَنْ أَبِي الْجَوْزَاءِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَفْتَتِحُ الصَّلَاةَ بِالتَّكْبِيرِ وَالْقِرَاءَةِ بِ {الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ} وَكَانَ إِذَا رَكَعَ لَمْ يَرْفَعْ رَأْسَهُ وَقَالَ يَحْيَى يُشْخِصُ رَأْسَهُ وَلَمْ يُصَوِّبْهُ وَلَكِنْ بَيْنَ ذَلِكَ وَكَانَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنْ الرُّكُوعِ لَمْ يَسْجُدْ حَتَّى يَسْتَوِيَ قَائِمًا وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنْ السُّجُودِ لَمْ يَسْجُدْ حَتَّى يَسْتَوِيَ جَالِسًا قَالَتْ وَكَانَ يَقُولُ فِي كُلِّ رَكْعَتَيْنِ التَّحِيَّةَ وَكَانَ يَنْهَى عَنْ عَقِبِ الشَّيْطَانِ وَكَانَ يَفْتَرِشُ رِجْلَهُ الْيُسْرَى وَيَنْصِبُ رِجْلَهُ الْيُمْنَى وَكَانَ يَنْهَى أَنْ يَفْتَرِشَ أَحَدُنَا ذِرَاعَيْهِ كَالْكَلْبِ وَكَانَ يَخْتِمُ الصَّلَاةَ بِالتَّسْلِيمِ قَالَ يَحْيَى وَكَانَ يَكْرَهُ أَنْ يَفْتَرِشَ ذِرَاعَيْهِ افْتِرَاشَ السَّبُعِحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ الْمُعَلِّمُ عَنْ بُدَيْلٍ عَنْ أَبِي الْجَوْزَاءِ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ مِثْلَهُ وَقَالَ يُشْخِصُ رَأْسَهُ وَقَالَ افْتِرَاشَ السَّبُعِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ namozni takbir bilan, qiroatni esa {Alhamdu lillahi Robbil aalamiyn} bilan boshlar edilar. Ruku qilganlarida boshlarini (orqaga) koʻtarib ham yubormas, (pastga) egib ham yubormas, balki shu ikkisining oʻrtasida tutar edilar. Rukudan boshlarini koʻtarganlarida tik turib olmagunlaricha sajda qilmas edilar. Sajdadan boshlarini koʻtarganlarida yaxshilab oʻtirib olmagunlaricha (ikkinchi) sajdaga ketmas edilar. Har ikki rakatda «Attahiyyatu»ni oʻqir edilar. Shaytonning oʻtirishidek oʻtirishdan qaytarar, chap oyoqlarini yozib, oʻng oyoqlarini tikka qilar edilar. Birortamiz itga oʻxshab bilaklarini yerga yozishidan ham qaytarar edilar. Namozni salom berish bilan tugatar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ намозни такбир билан, қироатни эса {Алҳамду лиллаҳи Роббил ааламийн} билан бошлар эдилар. Руку қилганларида бошларини (орқага) кўтариб ҳам юбормас, (пастга) эгиб ҳам юбормас, балки шу иккисининг ўртасида тутар эдилар. Рукудан бошларини кўтарганларида тик туриб олмагунларича сажда қилмас эдилар. Саждадан бошларини кўтарганларида яхшилаб ўтириб олмагунларича (иккинчи) саждага кетмас эдилар. Ҳар икки ракатда «Аттаҳийяту»ни ўқир эдилар. Шайтоннинг ўтиришидек ўтиришдан қайтарар, чап оёқларини ёзиб, ўнг оёқларини тикка қилар эдилар. Бирортамиз итга ўхшаб билакларини ерга ёзишидан ҳам қайтарар эдилар. Намозни салом бериш билан тугатар эдилар.