حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُصْعَبٍ قَالَ حَدَّثَنَا الْأَوْزَاعِيُّ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْلَمَّا أَفَاضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرَادَ مِنْ صَفِيَّةَ بَعْضَ مَا يُرِيدُ الرَّجُلُ مِنْ أَهْلِهِ فَقِيلَ لَهُ إِنَّهَا حَائِضٌ فَقَالَ عَقْرَى أَحَابِسَتُنَا هِيَ قَالُوا إِنَّهَا قَدْ طَافَتْ يَوْمَ النَّحْرِ فَنَفَرَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَقَالَ ابْنُ مُصْعَبٍ مَا سَمِعْتُهُ يَذْكُرُ يَعْنِي الْأَوْزَاعِيَّ مُحَمَّدَ بْنَ إِبْرَاهِيمَ إِلَّا مَرَّةً
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ifoza tavofini qilganlaridan soʻng Safiyyadan erkak kishi oʻz ahlidan istaydigan baʼzi narsani istadilar. Shunda u zotga: «U hayzli», deyildi. U zot: «Aqro! U bizni ushlab qoladigan boʻldimi?» dedilar. Ular: «U Nahr kuni tavof qilgan», dedilar. Shunda Rasululloh ﷺ u bilan birga (Minodan) joʻnadilar. Ibn Musʼab dedi: Men uning, yaʼni Avzoiyning, Muhammad ibn Ibrohimni zikr qilganini bir martadan boshqa eshitmadim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ифоза тавофини қилганларидан сўнг Сафийядан эркак киши ўз аҳлидан истайдиган баъзи нарсани истадилар. Шунда у зотга: «У ҳайзли», дейилди. У зот: «Ақро! У бизни ушлаб қоладиган бўлдими?» дедилар. Улар: «У Наҳр куни тавоф қилган», дедилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ у билан бирга (Минодан) жўнадилар. Ибн Мусъаб деди: Мен унинг, яъни Авзоийнинг, Муҳаммад ибн Иброҳимни зикр қилганини бир мартадан бошқа эшитмадим.