حَدَّثَنَا يَزِيدُ عَنِ الْحَجَّاجِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْأَسْوَدِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يُبَاشِرَ إِحْدَانَا وَهِيَ حَائِضٌ أَمَرَهَا فَاتَّزَرَتْ وَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَنَامَ وَهُوَ جُنُبٌ تَوَضَّأَ وُضُوءَهُ لِلصَّلَاةِ
Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Rasululloh ﷺ bizdan birimiz hayzli holida unga yaqinlik qilmoqchi boʻlsalar, unga buyurar, u esa izor bogʻlab olar edi. Janob holda uxlamoqchi boʻlsalar, namoz uchun qiladigan tahoratlaridek tahorat qilar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ биздан биримиз ҳайзли ҳолида унга яқинлик қилмоқчи бўлсалар, унга буюрар, у эса изор боғлаб олар эди. Жаноб ҳолда ухламоқчи бўлсалар, намоз учун қиладиган таҳоратларидек таҳорат қилар эдилар.